το μαξιλάρι

Θυμάμαι ότι κάποιο βράδυ σου έστειλα το δικό μου αλλά δεν κατάλαβα πότε εσύ άφησες στο πλάι μου το δικό σου
τελικά τ’ανταλλάξαμε
τα βλέπω τα θραύσματα από πούπουλα που τινάζονται ακαριαία
στο ταβάνι

-ενώ η αριστερή μου πλευρά έχει παραλύσει-

ανθίζει μια φτέρη σαν αράχνη και γιασεμιά ανάποδα με τ’ανθάκια τους προς τα κάτω να στάζουν όλο το μέλι στον όρμο του αφαλού και ρέει αργά στο ιερό ποτάμι των Ινδών μαλακά να ρέει στις εξαιρέσεις ηδονικά σημαντικό στις όχθες όπως η αλμύρα που μπαίνει στις αρτηρίες βαρκάκι να φλογίζει καινούριες πληγές που φτάνουν ως τις πηγές του αφού το κύκλωμα μετάδοσης είναι κλειστό το μεταβιώνω εγκαλώντας έκτακτη μνήμη ανασύροντας την απορημένη σαγήνη- τον πιο τραγικό ρόλο φυσικά κρατώ για μένα- γιατί μέσα στα ραγίσματα αυτά οξειδώνονται μέχρι και οι βράχοι
απροσάρμοστο-όπως δείχνει- στα δεδομένα που ξημέρωναν λήστεψε τους δαίμονές μου θεόληπτο ροϊκό κι ανυπεράσπιστο στις φλέβες του νερού ανήσυχη η κατάσαρκη μοίρα του στη δεύτερη βίωσή του συγκεχυμένο αγγίζει το πιο ευάλωτο δίχασμα
κι αυτό επιφέρει στο σώμα μια χαρά θολή
Αν εμπιστευτώ έστω μία από τις υπονομευτικές αναπαραστάσεις το αποφορτίσω από την τραγικότητα και το μεταποιήσω ράβοντας αλλοπρόσαλλα τα κομμάτια του
Αν ξεριζώσω από το χώμα της σημασίας του τα μακρινά κι ανεξιχνίαστα που το γεμίζω από το πρωί στα όρια μεταξύ αγίας και αχρείας φροντίδας
Πες μου τι θα μείνει από έναν ετοιμόρροπο ψυχισμό που οργιαστική επιθυμεί την εκδίκηση επιστρέφει σε αδιέξοδες αγωνίες διαψεύσεις όλα τα φθαρτά αξιολύπητα προβλέψιμα
ορατά στα φλας

Πόσα έπονται ακέραια ημερονύχτια
για να με τυραννήσουν

Πες μου τι θα μείνει

Το νερό μένει
ζωντανό
ακόμη
κι όταν
το ξεχνάς

Εγώ?
Μόνο
με το μαξιλάρι
γίνεται?

ουρανός που σπάει με μαρτυράει

photo processing by "phallus de granit"***

Γράφω όσα στερούνται αποδεικτικής αξίας.Για όσα αρχίζουν και τελειώνουν και ξαναρχίζουν μόνο από και με αληθινά αισθήματα.Κανένα άτρωτο μήνυμα δεν είναι σημαντικότερο από τη θάλασσα. Την καλοκαιρινή. Την τρωμένη.Με όσα επιχρίσματα κι αν το χρυσώσεις,όπως κι αν επιδιώξεις να κυριαρχήσει η εντυπωσιακή αλλά ψεύτικη στίλβη από κάτω δεν θα παύει η παραποιημένη μορφή.Και καθετί παραποιημένο πάσχει από συναισθηματική εκκένωση.Ακόμα και στα δύσκολα, στα εξαιρετικά επώδυνα, στα μοιραία οδυνηρά,βρίσκω κάτι να γράψω. Όμως αυτό που στην ουσία του είναι διασωσμένο χωρίς διχασμούς είναι η στιγμή της στιγμής.Αυτό που δεν αντέχει η πιο «συμπαθητική» μελάνη,το πιο καλοπροαίρετο χαρτί,είναι η αναδρομική ευαισθησία. Μια εγγενής αναισθησία ίσως συγχωρείται πιο εύκολα.
Η πιο ενδοστρεφής επιθυμία μου είναι οι εξωστρεφείς επιθυμίες. Εκείνες που μάχονται άοπλες αλλά κατάφωτες την πανοπλία της θλίψης. Εκείνες που δεν συνθηκολογούν με τη μέτρια χαρά. Όταν αυτοί, οι ασήμαντοι ιερείς, οι λεπτοδείκτες κολλάνε στην αναμονή και στην προσμονή. Όταν αδειάζω από λογική και προνοητικότητα,το μόνο που υπάρχει και μπορώ να δω είναι τα ιερογλυφικά συμπλέγματα στον ουρανό των άστρων. Τότε πραγματικά μπορώ να νιώσω την ψυχή του λάθους μου.Όλων των λαθών μου. Τότε, ενεργοποιείται μέσα μου διαφορετικό κίνητρο- προοδευτικά αναβαθμιζόμενο, και αποτολμώ συναισθηματικούς στοχασμούς που-μάλλον ποτέ- δεν θα «διατυπώσουν» δικαίωση.
Θέλω εκείνον μόνο, από την εύοσμη ράτσα που θ’αποποιηθεί κάθε νόθευση και θα παραδοθεί στον αλληλοσπαραγμό μας. Γι’αυτόν μόνο θέλω να είμαι σπάταλη. Και δεν θα σκεφτώ τίποτα από το οποίο θα προκύψει διαχειρισμός ή οχύρωση. Εγώ θέλω να είμαι σαν το Κατζουράχο. Απ’έξω μου ζωγραφισμένη με ερωτικές παραστάσεις,αφιερωμένη στο Βράχμα στο Βισνού και Σίβα. Και μέσα μου η ασύδοτη αθωότητα, η καθαρή κι ατίθαση συγκίνηση να κάθεται στον μακάριο αμφιβληστροειδή που απορροφά βουλιμικά τα πεπραγμένα και τα ειπωμένα. Τα επιστρέφει ανείπωτα. Ας είμαστε ετερόκλητοι και μη συμπνέοντες αν είναι έτσι οι μεγάλες αγάπες. Αν είναι ν’ακούμε μαζί τον ανθρώπινο ψίθυρο και όχι ανώνυμους θορύβους. Αυτή είναι η γοητεία του ακατανόητου, η απουσία κάθε άμυνας.Καθετί που εκπίπτει στη σιγουριά της αναιτιότητας-αδρανές- το αποκλείω και το καταργώ.
Εδώ- με μια, ας πούμε, προφητική παρατήρηση-ανάμεσα σε τόσους πλανήτες-πλάνητες που τους λικνίζει η πελαγίσια αύρα που τους σπρώχνει ανατολικά πιο ανατολικά το αεράκι,και στις γραμμές που σύρει ο καπνός του Σκοπελίτη στο διάστημα-δες δες τι γράφουν-σ’αυτές τις πιο έντονες μυρωδιές του νυχτολούλουδου του γιασεμιού του βασιλικού τις εμποτισμένες στο αλκοόλ της νύχτας του Ιούνη με 35 βαθμούς ώρα 22:00 ακριβώς,στη στιγμούλα της στιγμής, ένας σαλεμένος ωκεάνιος ενεστώτας σε αποθεώνει.

Όμορφο κι ανέμελο καλοκαίρι!

Εμφορούμαι από έναν γλυκό σκύλο που με φωνάζει amadomio μου χαρίζει άχυρα και νευρασθένεια φοράει γραβάτα και με αγγίζει. ΠεπτωκΩς ύρΜαος Άγγελος του Μποτιτσέλι. Αλλά κάνει μικρά λάθη. Κι εγώ συγχωρώ μόνο τα μεγάλα. Κι όλα φεγγοβολούν. Γιατί ό,τι πιο πολύ αξίζει σ’αυτόν τον κόσμο είναι οι καλοκαιρινές ζεστές νύχτες. Μια από τις πιο ωραίες ζωές που έχω είναι.“Amadomio προσοχή! Μικρόβια».Στενά.Μα,είναι μόνο ένα σύμπτωμα απαντώ.”Amadomio προσοχή! Είσαι η συνισταμένη της "θερινής σύναξης των θεματοφυλάκων».A! δεν μ’αρέσουν αυτά τα ιεραποστολικά.Να μου τραγουδάς τη ζεστή νύχτα με τα σμήνη των τριζονιών και τις στρατιές των τζιτζικιών ψαλμοί μιας φεγγαρικής θρησκείας. Για ποιο λόγο έχω γεννηθεί amadomio? Αφού βαθιά ερμητικά χαζεύω τις αποκλεισμένες αναμνήσεις κάποιου εαυτού. Κι έτσι τελειώνω εδώ. Μe aμφιβολία
Ti abbraccio di cuore.

***phallus de granit,

ευχαριστίες για την πιο όμορφη εικόνα

του καλοκαιριού που μου εμπιστευτήκατε

εγώ στο πλευρό της θα βάλω

δυο μικρές κολοκύθες

για να κρατιέται να πλέει

άι,στην αλμυρή θάλασσα

Φ.Γκ.Λόρκα

Μίλτο ευχαριστώ πολύ

Λωρέττα ντε Μπω

Μέχρι να βγω απ' τη θάλασσα μέχρι να φτιάξω τη γρανίτα μοσχολέμονο-άγρια φράουλα να τη βάλω να παγώσει να πιω μια γουλιά τεκίλα ραπίντο μέχρι να καρφώσω στον τοίχο το Μιρό που έπεσε μέχρι κάποιος να ρίξει ένα κέρμα στη Φοντάνα ντι Τρέβι και στον Μαρμαρά ν'ανάψει ο φάρος βραδινό πεταλουδάκι να φτερουγίσει στο μπαλκόνι η Άλισον ν'αποφασίσει ν'αγοράσει τη βίδα απ'το παζάρι του Αλ Χαλίλι η Λωρέττα να βγάλει τα στιλέτα και να περπατήσει ξυπόλητη τη Βία Κοντότι μέχρι να μετρήσω ως το 100 μέχρι να κρυφτώ πίσω απ’το δέντρο μέχρι να κουμπώσω το σκουλαρίκι μου να χτενίσω τα μαλλιά μου και να φορέσω το πλατύγυρο καπέλο μέχρι να δέσω τα πέδιλά μου μέχρι να πατήσω το κλικ της μηχανής κι ώσπου να φωνάξω έλα και ν'αναβοσβήσουν μερικά νέον στη λεωφόρο θα είσαι εδώ?

[Ένα γκρο πλαν αλμυρό για την Λωρέττα ντε Μπω
πάει κάθε πρωί με διάσημους να κοιμηθεί
Πλήθος κοιτά με τον Έρολ να φεύγουν μαζί
παίζει και μουσική το μυστικό που το ξέρουν ως κι οι μουσικοί
δεν της το 'χουνε πει
Ένα γκρο πλαν αλμυρό για την Λωρέττα ντε Μπω
λίγες στάλες ντροπής ξεχειλίζουνε μες στο Τζιν Φις
Πλήθος κοιτά με τους νάνους να φεύγουν μαζί
και τους ακολουθεί μπαίνουν σε σκίτσα και γίνονται όλοι χαρτί
που 'χει τώρα χαθεί

Στο ραδιόφωνο:
Σκάνδαλο πάλι με την Λωρέττα ντε Μπω Η γνωστή στάρλετ εμφανίστηκε στην απονομή βραβείων Όσκαρ με το ξυρισμένο κουνέλι της που ήταν δεμένο με επίχρυσο λουράκιΣε ειρωνικό σχόλιο δημοσιογράφου η Λωρέττα δήλωσε : ''Πολλοί θα ήθελαν να ήταν στη θέση του.''Ο δημοσιογράφος έξαλλος...

Βασίλης Νικολαϊδης]

ισοβίτες του ε και του φ

Σπρώχνε τον όγκο της φωτιάς από τα μάτια στα γράμματα Κοίταξέ τη εκεί
Συλλάβισε τη λέξηΠες τα γράμματα ένα έναΠλένε τα συχνά με νερό καθαρό
Όχι αλμυρόΣτέγνωσέ τα στις ηλιοβολέςΆπλωσέ τα στα σχοινιά ίσως κυλήσουν και στάξουν οι

Πυρκαγιές στο χώμα και μείνει ό,τι δεν έχει καθόλου σώμα αυτό τύλιξέ το σε χρυσή γερή κλωστή η ανακομιδή να γίνει με ευλάβεια σε λευκό δροσερό σεντόνιΦύλαξέ το εκεί να καθαγιαστεί εκτάδην νηπτικώς -εντός κολεού- ως την κόλασή του

Ό,τι δεν έχει καθόλου σώμα έχει στόνο θάλασσας στο εσωτερικό του ό,τι θύεις και απολύεις δεν υπάρχει αιώνες πριν από σένα και όταν κάποτε το χρειαστείς για να το αγαπήσεις θα είναι θαμμένο κάτω από ντολμέν

ζητάτε να σας πω

Αν γδυθεί και ραγίσει μια όμορφη πληγή το αύριο μπορεί να μην είναι μακάβριο κοιτώντας το από τη χαρακιά της όπως μια γυαλιστερή πέστροφα κοιτάζει ανάμεσα στα χαλίκια του ποταμού ποτέ δεν βουλιάζεις όταν έχεις κοιταχτεί-σημαδευτικά από μάτια μεθυσμένου που ζαλίζουν τους παφλασμούς όπως μας ξόδεψαν μας χάρισαν μας χαλάλισαν οι αστροθύελλες άγγιζέ με που διαμελίζομαι και πέφτω κομμάτι κομμάτι στα καλάθια της φασαρίας σαν ημίμετρη απόδοση αισθήματος βαρέος σαν αποσυρμένη μισοαλήθεια ψευδοπαρηγοριάς σαν τυφλό χτύπημα έτσι θα μαχαιρώνω στα ίδια καλάθια τις προκαθορισμένες προδοσίες με τραυλότητα που ως σήμερα βιώνεται υποθηκευμένη σε ναυάγιο - υπονομεύει τους αναγραμματισμούς μου απόρρητου βάθους αλλά πάντα το καινούριο αθώο άνθος θα με σύρει ως την πρώτη πληγή που αν γδυθεί και ραγίσει είναι όμορφα να κατρακυλάς ανάμεσα στα χαλίκια που στέκονται στις εσοχές των κινδύνων αν ο ίδιος γδυθείς και ραγίσεις δείχνοντας τόσο βαθύτερες τις χαρακιές όσο βαθαίνοντας μαζί τους

στο νυχτερινό

lovemetwotimes

Δευτέρα

Απ’το απουσιολόγιο δύο και δέκα το πρωί παίρνω χάρη απ’τις λίγεςΚάτι εξαίρεσες απ’το ποινολόγιοΔες την παίρνω την αναπνοή και φέτος υπεράνω των ξορκιών και αναθεμάτων αθανάτων να βουτήξουμε στη Χώρα των Θαυμάτων να έρθουν νύχτες καληνύχτες νατριούχος βάρκα- και τα διαβατήρια είναι μία δύναμη κινητήρια να χαρείς δεν θα αντέξω άλλη μια δυσφήμιση στείλε μου την Κομπαρσίτα και θα πίνω λεμονίτα να ξεκουράζω τον αφρό μέσα στο ανθρακικό σαν Λολομπριτζίτα

Τρίτη

Φόρα καπελάκι-κράτα γερό το φτερό- άσε το φαρμάκι δως μου το ψαθάκι στην ακρογιαλιά έχουμε προπονηθεί τόσο στις προδοσίες τώρα είναι η ώρα που εξαργυρώνονται οι πιο πικρές θυσίες πάρ’τα όλα-ναι και το γλυκό μέσα απ’το βαζάκι κερασάκι ασθενείς αναδεικνύουν έντρομο αυτισμό κανιβαλισμό Φαρισαίους κι Εφιάλτες πάνω απ’το τηγάνι θα τους φτιάξω στον ατμόΙούνιο λένε το μήνα που λιώνει η φωτογραφία και δροσίζει η οθόνηΜα είναι φωτιά

Τετάρτη

Δεν είναι χαρτί να το τσαλακώσωΣτο βαγόνι ημερομηνία άλλη για να με πιστέψεις πάλι-με καφέδες και σποράκια ραβασάκια κόκα κόλα στην καμπίνα στο κατάστρωμα Σειρήνα-φράουλες κόκκινες κινίνα-ποιος σε πείραξε- και στην κουπαστή το σλίπινγκ μπαγκΜπαγκ Μπαγκ Γλυκά φίλα με στο στόμα και στο μέτωπο σιρόπια ν’αγιάσει κι η στεριά η ξερή-η όπ[οι]α-όπ[ι]α θα φωνάζω «τώρα τέλος» τα επεισόδια τα μνημόσυνα γλυκόξινα κινέζικα εισόδια θα μαγειρέψω στο γκαζόν είναι η σεζόν που θα διαπρέψωΣτο καπό ρεπό δεν θα στρίψω Ξενοπούλου αυτή τη φοράΟρκίζομαι θα φέρω κάμερα

Πέμπτη

Κινητό ρύζι τηγανητό στον καντράν διψάν οι ώρες για κυνηγητό θ’ανάψω τσιγάρα φουγάρα βασιλικά να καούν τα κόκαλα φρόκαλα θα δεις στο λιμάνι την κακοτυχία τη δοξάσαμε ας καπνίσουμε το βαρύ χαρμάνι το μετάξι ανήμερο στο γαργαλητό βέτο στις πλαστογραφίες να λογαριάζεις στην εμβέλεια του κρίνου για το εφήμερο ένας δολοφόνος με γυμνό σπαθί θα πάμε και στα καρτ να τρέξουμε εφημερεύουν όσοι αγριεύουν το χρεώνομαι πήγε εννιά παρά βεβαιώνομαι και μαζί στην υστερία από την κακοκαιρία φυλαχτό είναι αυτό ή σκατό?

Παρασκευή

Αν δεν ξέρεις τάβλι δεν με νοιάζει στο συγχωρώ ρίξε μου κονιάκ στο ποτήρι το καμπυλωτό να κάνω εκεί μέσα καγιάκ κι η γόνδολα στο τσακ να φέρνει τον καιρό για το χαρακίρι τζάμπα έσκασα δυο μέρες που γεφύρωνα αμάν και απαπά αναφιλητό κρυφτό Σαμουράι απ’το Σεράι καμικάζι αποπληξία ου ου ολυμπιακός σινεμά δοξαπατρί με τον Σαντ και τον Σαιντ Εξυπερύ πες μου να πάω εκκλησία να σου δείχνω τα τσακίσματα με το τακούνι στη σπηλιά θηλιά μπουρνούζι αγκαλιά βραχνάς η μέρα και κόκκινο μανό η Αρκούδα του Ζαν Ζακ Ανό λευκό μακό αδιάβροχη μάσκαρα μαλλιά βρεγμένα τα ψάρια έχουν καλοκαίρι αγριωπό


Σάββατο

Τρένο βαπόρι ό,τι διαλέξεις χαρτομάντηλα μηχανή καφέ και ξύπνα Θήβες Πυραμίδες ή Χαλβά Φαρσάλων ύπτια ανάσκελα «οι ζωές των άλλων» και ροδόνερο για τις πιο πληγές απ’τις πληγές φευγάτες ισορροπίες κι οι παραγραφές στην ψύξη στην κατάψυξη παγάκια απαρατήρητα υποδόρια αδιάψευστο άλγος. Φτου!

Κυριακή

Υπουργός ανενεργός. Τυπώνονται τ’ανείπωτα μ’έναν προβολέα για υπόσταση ντόλτσε βίτα στείλε μου ξανά την Κομπαρσίτα πόσα ακόμα κενά μένουν Σάββατα σαν ζογκλέρ καταστέλλω τα άβατα θα τυλίγω θα τρίζω θα βρίζω ενώ έχω ορκιστεί σε σένα να γυρίζω με το νεροπίστολο απλώς σε σημαδεύω το νερό ενσαρκώνεται στην τελική βγες απ’το κλουβί κι αν δώσει κάποιος θεός άγνωστος να πιούμε το μοχίτο θα σε κάνω Χιροχίτο αν προτιμάς την Καϊπιρίνια πίνε από το γάλα μου νουνού θα σου στίψω μανταρίνια κι από κάτω θα’χει τέντες δικές μου οι πατέντες για τα σκοτεινά περάσματα λεμοντσέλο θα βάλω και στο τσέλο θα παίζω-ξεχνάω το ούτι-τα πιο εξωτικά άσματα μαύρες ρίγες έχουν οι ακρίδες ή μου φαίνεται? Με την τσιμπίδα πυγολαμπίδα κι αυτή ζεσταίνεται πριν μας διαλύσουν οι σκευωρίες και γίνουμε θηρία άγρια στις νυχτωδίες στις υστερίες στις προφητείες παίξε μου άρια γίνε Μαχάτμα τα’χω πληρωμένα να μη δούμε καραμπόλα τόσο όνειρο απόχη ζημιά η άσφαλτος λιώμα κουβάρι αν διατάξεις θα γίνω μια πλάνη από πορσελάνη Χριστιανός Κόπτης Μωαμεθανός κι άσε όλα τα ζώ[δι]α να μένουν στα εμπόδια

δευτέρες τρίτες τετάρτες πέμπτες παρασκευές σάββατα κυριακές

lovemetwotimes

πνεύμα άγιο δώσ'μου όλη την Αργεντινή

δική μου

Brain Damage Eclipse

Στα φασκιωμένα υπερήλικα λιοντάρια που στρέφουν
Την εξπρεσσιονιστική κάννη τους στα τινάγματα
Μιας ήδη ματαιωμένης πεταλούδας που
Φαλτσάρει σε κομμένα ηλεκτροφόρα σύρματα

Αυτιστικοί,με επιδεινούμενες ταυτίσεις
Ό,τι τους περισσεύει το ονομάζουν
Οπλοστάσιο σ’ετοιμότητα και από κει
Προέκυψαν τα λαθεμένα ονόματα

Το ευερέθιστο της ικανοποίησης
Των ηδονοθήρων ευτέλειας
Βρίσκεται στις εκκωφαντικές διαπραγματεύσεις
Εκεί αγγίζονται λάγνα
Κι εκρήγνυται η μόνη στέρεα ύλη-η βλακεία
Που έχει υποστεί τον δυναμιτισμό
Και όπως σκάει λάμπει


Η ομορφιά είναι μια δύναμη που δεν παραλύει
Απειθάρχητη εμπιστεύεται την παράνοια των άστρων
Καμιά λέξη δεν καταναλώνει άτακτα
Διακλαδώνοντάς τη στο απόστημά σας
Ούτε μεταστάσα στο υδαρές μελάνωμα
Αυτού που έχετε υποκαταστήσει
και καλείτε ψυχή

Στους στρατηγούς κρυψίνοες που αυτο-επιστρατεύονται
Επικηρύττοντας το έωλο για ν’αλώσουν ξανά
Την «αριστεία»

Μη λυπάστε

σε μας μένει η ομορφιά

update:Μύγα



Μια μύγα μια παλιόμυγα
Απάνω στο φλιτζάνι μου

κουτάλι φλιτζάνι

κουτάλι φλιτζάνι μου
Και πίνει
-Τι πίνει τι πίνει;
Αγάπη μου τι πίνει τι πίνει;
-Καφέ απ’ το καφεδάκι μου
φιλήδονα παιδάκι μου
ρουφάει ρουφάει την καφεΐνη
-Τι πίνει πίνει;
Ρουφάει την καφεΐνη
Τι πίνει τι πίνει;

Κόλλησα να την παρατηρώ
Την αναίδειά της επιθεωρώ
Κόλλησα κι εγώ πρωί πρωί
Μπορεί και να’ταν άνθρωπος
Στην άλλη τη ζωή

Πιες ρε μύγα ό,τι θέλεις
Μήπως ήσουν ο Νταβέλης
Μήπως, μήπως ο εφιάλτης
Ή κι ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης
-Θεός φυλάξοι

-Ωωωω!
Μια ζωή βασανισμένη
Και παντού κατατρεγμένη
Αφήστε με ν'αγιάσω
Μια στιγμή να ξαποστάσω
έχω πλαντάξει


-Μήπως είσαι μαύρο κάρμα
Μήπως είσαι αδερφοκτόνα
-Έπαιξα σε μια ρεκλάμα
Μοναχά για εντομοκτόνα
-Θεός φυλάξοι !
Ξουτ, ξουτ ξουτ
-φώναζέ με Χασεψούτ
-Ξουτ ξουτ
-μύγα κι άνθρωπος is good
-Αυτό είναι πράξη!

Έδειξα εμπιστοσύνη
Και την άφησα να πίνει
Αναπτύξαμε φιλία
Πήρε και πρωτοβουλία
-Θεός φυλάξοι !

Έτρωγε ζαχαρομπούκια
Και παστίλιες και φουντούκια
Μία μύγα στα μπουζούκια
-Τι να πειράξει;
Κι ένα βράδυ η κακομοίρα
Επειδή την αποπήρα
Έβγαλε τον δαίμονά της
Κι ήρθανε τα υστερνά της

Ξουτ ξουτ ξουτ ξουτ

άντε χάσου Χασεψούτ
Μαύρο έφαγε μαζούτ
Να την εκάψει

Μια μύγα μια παλιόμυγα
Όσο υπάρχουν άνθρωποι
Υπάρχουν και ζωύφια

-υπάρχουν και ζωύφια

η φύση το'χει εγκρίνει-
Που αν τους δώσεις θάρρητα πολλά
Πώς γίνονται παλιάνθρωποι
Και λύκοι τα ερίφια
-Τι πίνει τι πίνει;
Και επι γης ειρήνη

Κόλλησα να τους παρατηρώ
Την αναίδειά τους επιθεωρώ
Κόλλησα κι εγώ πρωί πρωί
Μακάρι να’μαι άνθρωπος
Στην άλλη τη ζωή
-Τι πίνει, τι πίνει;

ανάμεσα στα δόντια

Για ποιον, η σφαίρα που λειαίνουμε στο στόμα
Για ποιον νικά,ποιων λέξεων θρέφει αντοχές
Το μέταλλό της απαλά σφηνώνεται στο σώμα
Κάτω απ’τη γλώσσα τρέμουν οι εσοχές

Στις εξοχές, σε διαδρομή υπερπόντια
Πομποί υπέρυθροι φρουροί αθέλητοι
Τελμάτων χορικών
Στην απουσία έλξης των πνευμάτων
Τροφή τροφού συμπαιγνιών
Κι είναι ακόμη ανάμεσα στα δόντια



"σ'αγαπάω και γι'αυτό όπως παίζουμε κρυφτό
μεσ'στα πάθη και τα λάθη θα κρυφτώ
και θα λάμψουν σαν στολίδι από χώμα κι από στρας
για να γίνεται παιχνίδι κι έτσι εσύ να ξεγλιστράς"

λόγια:Άκης Δαβαράκης
μουσική:Παναγιώτης Καλαντζόπουλος
ερμηνεία:Ελένη Τσαλιγοπούλου

φεγγάρια σκοτεινά

Μεθυσμένες οι μαύρες πέτρες στα ρεύματα των φλεβώνΤυφλές νύχτες και κοχύλια που συμπυκνώνουν την ένταση χιλίων ανέμωνΣτρατεύονται αόρατα καρφιάΕνώ τα ξίφη εξορισμένα αστράφτουν σε ακίνητο και πηχτό βάλτοΟρύσσεται άγρια και κρύα σάρκαΣημειωτόν οι πυράκανθοι της υπογραμμίζουν-με σταματημένο κόκκινο- κάτω από ένα απαλότερο χιόνι τη στέρεα σαν τσιμέντο σκόνη και ανάλαφρη σαν τέφραΤο έγκλημα απερίσπαστο άτεγκτο κι απεριποίητο το συντήρησα πέρα απ’την κλοπιμαία αφή στο βραχίονα του δεξιού χεριού και στα δάχτυλα που ό,τι ως τώρα εγκωμίαζαν ήταν το βέλος που έδειχνε λάθοςΔιεκπεραιώνοντας έτσι ένα προαναγγελθέν θανάτου μεταμέλειαςΕπαληθεύω το τρένο που δεν έφτασε κι όμως δε ζητώ την άφεσηΆλλωστε κανείς δε θα θυμάται γιατί με κράτησεΤο προτιμώΝα είμαι το ανεξιχνίαστο ενθύμιο της τελευταίας θαυματοποιϊαςΣυνεννοητικός στην αειπάρθενο και φρενήρη ασυνέχειά μουΓιατί και όλες οι ουσίες που εκκρίνονται στον εγκέφαλό μου με βίαιη διαπλοκή κατοχυρώνουν το βραχυπρόθεσμο ένταλμαΤο εσώστροφο στοιχείο μου αναγκάζεται σε εμπρησμό προκειμένου ν’αποβληθεί το απόκοσμο εκμαγείοΜισοπνιγμένος στο σώμα μου παρατείνω την ψυχραιμία στο καθαρό πρόσωπο μαγνητίζοντας τις πιο εύθραυστες συλλαβές της αθωότητας τις οποίες αδυνατώ ωστόσο να αρθρώσω ακόμη και να ψελλίσω μέσα από καλώδια




Φεγγάρια σκοτεινά
θερίζουνε ξανά
τους έρωτες των δρόμων
Κι από κει
μια ώρα διαρκεί
ο βίος των εντόμων

Σ’ αγαπάω και βυθίζομαι
στη ρωγμή κι απελπίζομαι
Έπεται γιατί δρέπεται
η κραυγή του θηρίου
Σ’ αγαπάω σαν οτιδήποτε
κόσμε μου έρημε κι αλύτρωτε
Τα τρωτά απορρίπτονται
στα υπόγεια του κτιρίου

Χαμένη κιβωτός

ο μέσα εαυτός
που δεν ολοκληρώνει
Κι από δω
αυτά μπορώ να δω
και τη ζωή σαν χιόνι

Λέξεις/3 Οπωσδήποτε Παράθυρο

photo by Φαίδρα Φις-Τήνος 2009

Ταχύτατα οι λέξεις διαδέχτηκαν η μία την άλλη. Σχεδόν χωρίς αναπνοές. Επιπόλαιες, απερίσκεπτες και μετά αγνώμονες, όπως οι ανάγκες που ψυχρόαιμα αδιαφορούν για το τι σου διαμορφώνουν. Ποιο πέρασμα. Ποιο άβατο.Για το τι αφήνουν πίσω τους μετά την κατάρρευση. Αυτές τεντώθηκαν σαν σχοινιά κοφτερά, λάμες μαχαιριών και σ’έβαλαν να ισορροπείς πάνω τους με κακεντρέχεια. Αφού πριν,επιμελώς σε γέμισαν, είδωλα και αντικατοπτρισμούς.
Κατόπιν-τώρα δηλαδή-σε προκαλούν να πέσεις από τα ψηλά σχοινιά τους, στα οποία μόλις και μετά βίας ισορροπούσες, χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Την τελευταία στιγμή της μετα-στιγμής, θυμάσαι πως έπρεπε να είσαι εγκρατής. Θυμάσαι πως δεν έπρεπε για κανένα λόγο να τις εκστομίσεις. Να μην περπατήσεις στις μέσα τους παρακινδυνευμένες διαδρομές. Θυμάσαι πως έπρεπε να περιορίσεις ή να ελαχιστοποιήσεις την ανάγκη σου να τις προφέρεις.Να εγκαλέσεις εκείνη την παλιά λογική,-ν’αποποιηθείς την τρέλα-την άσκηση να τις υποτάσσεις ακόμη και να τις ταπεινώνεις. Όμως είναι πια ειπωμένες. Τώρα είναι αργά. Τις πρόφερες από την αρχή λες και ήταν αδοκίμαστες.Ασύδοτο σου επιστρέφουν το απολυτήριο με βαθμό μηδέν και διαγωγή κοσμία. Αφού διήνυσες αλαφιασμένα χιλιόμετρα και χιλιόμετρα μέσα τους, από τις ρίζες των μαλλιών σου ως τις ρίζες των δέντρων τους. Αφού τις φόρτισες με θρησκευτική νεύρωση σχεδόν, κάθε λογής αισθήματα και δυνάμεις,τονισμό-οξεία περισπωμένη βαρεία-πνεύμα-ψιλή -δασεία.Αφού τις έφερες στο φως,σε όλες τις πτώσεις, τις φωνές, τις εγκλίσεις, και τις διήθησες,τις στέγνωσες στα πάθη τους.Καταλαβαίνεις. δεν θα υπάρξει ευκαιρία για συνεννόηση. Η υπαρξιακή ασάφεια της ανασφάλειας του ανθρώπου είναι μια βδέλα που όχι μόνο κάνει αφαίμαξη αλλά και χειραγωγεί και το δευτερόλεπτο της στοιχειώδους λογικής σου,αηθώς. Και κάθε δευτερόλεπτο τέτοιας ποιότητας δεν μετριάζεται,δεν απαλλοτριώνεται. Ούτε είναι δυνατή η απαλοιφή του.Είναι φίδι που ενεδρεύει και επιδεικνύει με χαιρεκακία τα δηλητήρια του.
Αλλά ξέρεις. Αυτές δεν έχουν ανάγκη. Αυτές θεραπεύονται και διαβιώνουν ασφαλώς κάτω από το δέρμα σου ξανά τις στιγμές που εσύ κρίνεις ως χειρότερες και θες να τις νυχτώσεις και θες ν’απορρίψεις, ν’αφορίσεις ουρλιάζοντας,μετερχόμενος τα πιο σκληρά και βίαια μέσα που πάλι αυτές θα σου δώσουν. Βλέπεις. Έχουν όλη την εξουσία. Συγκεντρωτικά. Είναι οι απόλυτοι μονάρχες.
Τώρα οφείλεις τις διαμετρικά αντίθετές τους. Στους κροτάφους και στη σφιγμένη καρδιά καταχτυπούν,καταπλήττουν τα φραγγέλια.Από παντού σε κυκλώνει μια νοσηρή ευαισθησία που σε σπρώχνει βίαια στη συνθηκολόγηση που αποστρέφεσαι. Σταθερή λύπη. Οι περισπασμοί δεν πιάνουν. Ούτε το malum morale.
Επιμένουν στον ήλιο. Στη μέρα και στη νύχτα σου. Επιμένουν στις χάσεις και στις φέξεις της Σελήνης. Στριφνές, στυγερές, αφανιστικές σαν γενετήσιο ρίγος. Δεν τις κόβει ούτε σπαθί αδαμάντινο.
Είναι κάπως σαν το παιχνίδι των αναγραμματισμών. Είναι κάπως σαν αφελές παιχνίδι σφαλμάτων. Ίσως να μην υπάρχει η προμελέτη. Αλλά υποφώσκει η πλημμέλεια ή η αμέλεια.Επαρκέστατες για τέτοιου είδους αυτοκαταστροφές και αυτοχειρίες.
Κάποτε στην Αίγυπτο ο ιερέας του Άμμωνα, προσφώνησε τον Αλέξανδρο παιδιός αντί παιδίον. Σφάλλοντας το Νι σε Σίγμα. Ξέρεις τι άκουσε ο Αλέξανδρος? Παι Διός!
Oι λέξεις είναι ακίνδυνες όταν προστατευμένες στεγανά,ανώνυμα,μέσα στα μαύρα κουτιά της πτώσης τους, δεν αποκαλύπτονται.
Δεν μου χρειάζεται καμία επηρμένη ακοή, καμία εξαίσια αφή για να φενακίζει μέσα μου,ναρκώνοντάς το,το στυπόχαρτο της αθανασίας τους. Αφού με έξυσε κι έκανε το κέφι του,τώρα είναι η σειρά μου. Το καίω και γεύομαι τη στάχτη του.





Αχ πώς μου 'γινε τo αλφάβητο του είναι μου τραυλό
Πού είναι αυτό το κεφαλάκι που φυσούσε τον αυλό
που είχε όνειρα το σώμα μονοπάτι η αναπνοή
κι έναν κόσμο είχε ακόμα των ανθρώπων η ζωή
Οπωσδήποτε παράθυρο Οπωσδήποτε παράθυρο
Να βλέπω έξω Να χαμογελώ
Και ποιον δεν πήρα εγώ με το καλό
Οπωσδήποτε παράθυρο Για να πιστέψω πάλι από την αρχή
Μπροστά σε μένα αλλάζει μια εποχή
Αχ πώς μου 'γινε το αλφάβητο του είναι μου τραυλό
και το μαύρο χαρακάκι για τα σχέδια μου στρεβλό
Ίσως να 'φτασε η ώρα ίσως να 'ρθε η στιγμή
να φυλάξω από την Πανδώρα την ελπίδα στο κουτί

λόγια:Λίνα Νικολακοπούλου

μουσική:Γιάννης Σπάθας

ερμηνεία:Τάνια Τσανακλίδου





Η ανάρτηση αφιερώνεται στο φίλο μου
Δημήτρη Χατζόπουλο

Δημήτρη Χρόνια Πολλά

σε όσα ζούμε,αγαπάμε, μισούμε,ελπίζουμε,τολμάμε,χαιρόμαστε,μελαγχολούμε,παραφρονούμε
και είναι αυτά -όλα,γενέθλιοι φάροι και μαζί ρωγμές-που για πάντα μας έχουν ενώσει ακριβά και σφιχτά

Arabesk2-Ο Κλέφτης του Καϊρου

Στον ύπνο μου βηματίζω καταμεσής ενός ενήλικου ξεχασμένου παραμυθιού Άνθρωποι χαρούμενα ζωντανοί ξυπνούν απ’το πρωί κτίρια που μέσα τους αχνίζουν συντρίμμια στις ταράτσες απλωμένα λευκά ρούχα φυσημένα από το πιο μοιραίο Άλφα της αγάπης μου για να αρμενίζουν όσο πιο ελεύθερα μέσα στην ονειρική εξέλιξη
Η παραλία γεμάτη Περπατώ ως το θερινό ανάκτορο του βασιλιά Φαρούκ Στους κήπους της Μουτάζα Κάποτε κι αυτοί ανήκαν στα θερινά ανάκτοραΤώρα ανήκουν στο λαόΈχουν τεράστια έκτασηΓια να μπουν οι Αιγυπτιώτες εδώ θα πρέπει να πληρώσουν είσοδο έξι λίρες Φορτώνω με συμβολισμούς τις περιπατητικές μου οδύνεςΤους επιβάλλω ευαισθησίες που σιχαίνομαιΑλλά το αίμα μου μοιάζει να συνθέτει τόσο εύκολα θύελλεςΜετά πανηγυρίζω την αχρηστία τουςΜην παρακάμπτεις τον ψυχικό μου αιφνιδιασμόΟ Φαρούκ ήταν άπληστος φιλόδοξος και κλεπτομανήςΚάποτε είχε κλέψει από τον Τσώρτσιλ ένα ρολόι τσέπηςΑυτή η μανία του τού έδωσε το παρατσούκλι «ο κλέφτης του Καΐρου»Συσσώρευε με τεράστια εμμονή υλικά αγαθά Τα λόγια η μουσική ο κόμπος το παράλογο γίνεται να μου αποκαλύπτουν κάθε στιγμή πόσο πολύ πόσο μοιραία πόσο γρήγορα με πόση παραφροσύνη σε έχω αγαπήσει?Πώς να σκεφτώ τώρα το εξαντλητόΠώς να σκεφτώ τώρα το άνοιγμα της αυλαίας μου στον υποκειμενισμό κάποιων ανήθικωνΞεχνάω τις δραματικές περιοχές με την επίπεδη ηθικήΞεχνάω το κροτάλισμα της σφαίρας κοντά στον κρόταφοΞεχνάω ό,τι είναι συνειδησιακά βιώσιμοΌλα τα υπονομεύω με την αμελημένη-ως τώρα-συγκίνησηΓιατί ο πόνος δεν κατεργάζεται αγάπηΤης αφήνεται όπως του αφήνεται
Αφήνομαι κι εγώ να ζήσω στην απαγίδευτη ενδοχώρα σου και στη δισυποστασία της με όλα τα δράματά μας κρυφά και έντρομα χωρίς την ελάχιστη υπόνοια λιποταξίας
Προχωρώ στο δρόμο προς την Ελληνική Κοινότητα και το πανέμορφο κτίριο που ο χρόνος άφησε τα πικρά του σημάδιαΤο Ορθόδοξο Κοιμητήριο το Ελληνικό Θέατρο το σπίτι του Καβάφη Σταματώ εδώ και μπαίνωΝα νιώσω την ποιητική του ζωή Ταξιδεύω με αργά βήματα στα δωμάτια που περπάτησε που ανέπνευσε που πόνεσε που μίλησε με τ’αόρατα
Στο υπνοδωμάτιο λίγα κακόγουστα αντικείμενα στο μελαγχολικό του μπαλκόνι προσπαθώ ν’αλλάξω τη σκέψη μου να ταξινομήσω το φορτίο του και το φορτίο μου
Ό,τι αγαπώ αισθάνομαι να είναι αυτή η δημιουργική σύνθεση και ενοποίηση των αντιφάσεών σουΣυχνά στις εκκλήσεις μου για μίσος δεσπόζοντες φόβοι προθερμαίνουν το ΝερόΕκεί -έχω συνηθίσει να-μπαίνω με σχετική ευκολίαΛιγότερο με φοβίζει το καυτό Νερό από μια ευτυχισμένη στιγμή Λιγότερο με φοβίζει από το να διεκπεραιώνω μια ζωή που δεν θέλω
Δεν κατάλαβα πώς βράδιασε τόσο γλυκά και ήρεμαΣτο δρόμο παίζουν ραδιόφωνα Μαγαζιά φωτισμένα και ανοιχτά ως αργάΟι ιδιοκτήτες απ’ έξω περιμένοντας τους πελάτεςΟ ουρανός κόβει τις αναπνοές μου με την ομορφιά του λαμπυρίζει πεντακάθαρα καλοκαιρινός Στο βάθος του στριφογυρίζει ολόλαμπρο το Κοχινούρ Βιτρίνες και καφενεία βγαλμένα από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 κεράσια και φράουλες σε καφάσια πάνω σε πάγκους με ρόδες Θέλω να ρωτήσω πολλά αλλά και τι πρώτα απ’ όλα? Δεν ξέρει κανείς αγγλικά Μέσα στα καφενεία υπάρχουν ημιυπαίθριοι χώροι και ηλικιωμένοι και παιδιά καπνίζουν αργιλέδες
Ποντάρω στο φερέγγυο διορθωτικό της ευμένειας του παρα-πλανητισμού σουΤα καλύτερά μου κομμάτια χωνεύει η μνήμη όταν λειτουργεί ελλειπτικά
Κρεμαστά μπακίρια και η εποχή προσπαθεί να σπάσει τα δεσμά της αλλά δεν το κατορθώνειΠλαστικά λουλούδια έπιπλα με χιλιάδες κιτρινισμένα σκαλίσματα πολυέλαιοι αισθητική που αποθεώνει το πιο αναπάντεχα όμορφο κιτςΤα ρούχα και οι άνθρωποι που τα φορούν βγαίνουν λίγο λίγο στο φως από τις σελίδες κάποιου παλιού βιβλίου
Πληρώνω τον καφέ μου και τον αργιλέ 8,5 λίρες και συνεχίζωΜπροστά μου ένα χαμίνι ένας μικρούλης Αιγύπτιος σπρώχνει ένα τρίτροχο μαγαζί Πουλάει κάτι σαν αναψυκτικόΑγοράζω και του αφήνω ένα γερό φιλοδώρημα ΔοκιμάζωΕίναι νόστιμοΤο λένε σόμπια
Με σπρώχνεις στις ανυπέρβλητες συγκινήσεις και λέω πως αυτό είναι που μας ενώνει περισσότερο όταν οι αποδείξεις του έρωτα παραμένουν σταθερά ακατάλληλες Όταν ο επιμερισμός του στη σάρκα σου και στο δέρμα μου σέρνει αμφίλογους εαυτούς που θέλγουν σαν το μαρτύριο του Προμηθέα Με καταβροχθίζει κάθε δευτερόλεπτο που δεν μου μιλάς
Ζαλισμένη ακόμη απ’τον καπνό και τις εξομολογήσεις ακούω Η νύχτα της ερήμου και της θάλασσας έρχεται με τις πνιχτές φωνές των καμηλιέρηδων με τ’ανατολικά αστέρια να μοιράζουν και να παίρνουν αναπνοές
μπαίνω και περπατώ σ’αυτό το παραμύθι για να υπερασπιστώ με προαίρεση ταπεινότητας τη ζωή μαςΤόσο στην εξιστόρηση όσο και στην ελευθερία που αυτή μου δίνει Ωστόσο οι αναλυτικές μου ικανότητες ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητές μουΔεν έχω αυταπάτες
Μπαίνω σ’αυτό που μου φτιάχνεις για να βρω το δρόμο σου και το δρόμο μου και σκοπίμως να εμπλακώ στο ατέρμονο της αναζήτησης κώδικα-όχι αναγκαία ερμηνευτικού- που διαταταράζει τα κείμενα της ζωής μου
Δεν θα διαβάλλω τα υποθετικά δεδομέναΑλλά να, αυτό που διακρίνω με σοβαρή βραδύτητα λίγο πολύ μοιάζει να προσαρμόζεται αυτόνομα σ’αυτό που έχω πλάσει στο μυαλό μου για σέναΚάτι που δεν μπορώ ακόμη κι αν θέλω να το αγνοήσω
Ο πειρασμός να θέσω τα πράγματα και να τεθώ υπό αμφισβήτηση είναι μεγάλος Η σωστή διαχείριση όσων μου αποκαλύπτονται απειλείται από την απώλεια της ανεξαρτησίας της εφόσον ο περιβάλλων χώρος και ολόκληρο το τοπίο εδώ αποπνέουν υπερβάλλοντες συγκερασμούς σου και μου υποδεικνύουν συλλογισμούς που σε άλλο διαφορετικό ή ξένο τόπο δε θα έκαναΚαι είναι κάποιες στιγμές που ακόμη και η ανταλλαγή λέξεων περιττεύει
Το θερινό μολύβι μου το κατακαμμένο ψιθυρίζει εχέμυθα τις αμφιθυμίες μουΣπρώχνει-όπως κι εσύ- τα γράμματα στην θάλασσα Σρούτι πανάκια φουσκωμένα να πνέουν στις σελίδες τις διαταραγμένες και σπουδαίες εδώ σ’αυτή τη γωνιά του κόσμου οι κραδασμοί της Αλεξάνδρειας αγκαλιάζουν το όραμά μου μαζί σου και σε κρατώ
να με προσέχεις

το αμήχανον κάλλος

Έλα διάλυσέ μου όλα τα γνώριμα σχήματαΚατάσπειρέ με, με καινούρια αόρατα ξέφρενα για να μπορώ ν’αποφεύγω το επιθυμητικό και να χωρώ σε σένα το ριψοκίνδυνο των εξομολογήσεων και των ομολογιών να μην ξεθωριάσει να μην χορταριάσει να μην προσκρούσω στα βράχια του ανικανοποίητου και μετά βρες μου ονειρικές διεξόδους να δραπετεύουμε μαζί στην πιο εξωστρεφή χάραξη του δυσπρόσιτου δεν θέλω δεύτερες ευκαιρίες σε νύχτες περιφραγμένες τι ωφελεί;Θέλω τη μία μόνο από τις Χίλιες μπορείς;και όλο όλο όλο το «αμήχανον κάλλος» του Πλάτωνα κι έτσι έτρεχα τώρα πριν λίγο τώρα

[Αυτό-ναι- είναι για σένα. Αλλά θα το καταλάβαινες και χωρίς να σου το πω]

Σεχραζάντ

λέξεις/2>ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΣ

Όταν μιλάμε για αυλή,κήπο,
για ουρανό αστέρια και θάλασσα
η λέξη αθωώνεται
Σε τόσο βάθος ή ύψος που σχεδόν τ’αγγίζει

Όταν όμως ο προσδιορισμός αφορά άνθρωπο
τότε επι-τίθεται σε όλα αυτά
Με δόλο και φθόνο
Και δεν είναι που κατά κράτος τα νικάει
ή που ολοσχερώς τα καταστρέφει
Και δεν είναι που καταρρέουν οι νοηματοδοτήσεις
Δεν είναι ακόμη που φαίνεται να καταργείται η ψυχή
Περισσότερο είναι η αμφιβολία,αν υπήρξε ψυχή

λέξεις/1

Επομένως υπάρχουν και λέξεις που δεν θα πω. Και χωρίς να τις πω, δεν είμαι άλλη.Όρκος.Σου εξήγησα τι συμβαίνει μ’αυτές.Κάποιες πάνω,στον μικρό ουρανό -κάποιες κάτω,στο αίμα.Οπωσδήποτε υπερβατικές.Οπωσδήποτε και μεσίστιες Όσες περισσεύουν,διαλύονται πριν καλά καλά σχηματιστούν. Μην πιστέψεις πως χάνονται. Γυρνούν προς τα μέσα μου και παρασιτίζονται-στρεβλωμένες. Σε κάποιον άλλον τις δανείζω.Κάποιος άλλος τις αποκωδικοποιεί. Και όλες μαζί διυλισμένες-από τι,με τι, δεν ξέρω- γίνονται αρωματισμένη αστρόσκονη. Που αν τύχει κάποτε και μπει μέσα στο κεφάλι σου, ο εγκέφαλός σου θα διογκωθεί και θα γίνει πελώριος. Είμαι ήρεμη έτσι. Χωρίς λέξεις. Καμία έξαρση. Τόσο ήρεμη που ο χτύπος του ρολογιού-το τικ τακ που αργά και σταθερά μισώ - πέφτει ακριβώς πάνω στο σφυγμό μου και χάνεται. Ένας ήπιος τρόπος να ξεχάσω το χρόνο. Ακόμα και εικαστικός για να μην παραδίνομαι σε μάταιες, επιβλαβείς και τελικά ανιαρές προσευχές. Ένα κλωναράκι από αστρινό δέντρο με θεράπευσε. Υγρό και λαμπερό. Ανεξήγητα ξεχασμένο και τολμηρό. Ελαφρώνει τα όνειρά μου. Κατά τη διάρκεια των οποίων σταθερά και με ακατάπαυστη ορμή, γκρεμιζόμουν. Ένα κλαδάκι ατίθασο βρήκε για μένα παντοτινές κρύπτες. Το αφομοιώνω καταπίνοντάς το και μόνο αυτό οριοθετεί τώρα τα εσωτερικά χωρικά και χορικά μου ύδατα.

[η δύναμη της αβεβαιότητας των λέξεων

και η βεβαιότητα ενός μικρού λευκού γιασεμιού]

"λέξεις με δέρμα και μαλλιά γραμματικές για την αφή χέρια μπλεγμένα"