χάρτινο το φεγγαράκι

συνθήματα

ιστορία του μικρού Νοέμβρη

Γυρίζω γύρω από μολύβια και χαρτιά
Και κοινωνώ τους πρώτους χτύπους στη σελίδα
Αναζητώ απ’ της αφής τους τη φωτιά
Αρχή ξεκάθαρη κι όχι βαριά αλυσίδα

Μαγικός κόσμος του χαρτιού μου η φωλιά
Κι η αγκαλιά σου των ψεμάτων σου η φάτνη
Μες στον Νοέμβριο ν’ ανθίζει πασχαλιά
Κι από τον Αύγουστο να πέφτει η πρώτη πάχνη

Να κινδυνεύω να σωθώ από μια πλάνη
Την πιο κρυφή και ηττημένη ηδονή
Κάθε πρωί ξυπνώ αγκαλιά με μια αράχνη
Που την ταΐζω απ’ την παλιά μου την πληγή

Υπνοβατώ στο άγριο της νύχτας το μελάνι
Για ν’ αφορίσω της ημέρας τους λυγμούς
Και τραγουδώ για να ξορκίσω την πλεκτάνη
Γεννιέμαι ανάμεσα σε χίλιους πανικούς

Φτιάχνω ένα γέλιο δυνατό και θυμωμένο
Αθωωμένο απ’ το φως των αστεριών
Σε μια ολονύκτια πομπή θα περιμένω.
«περάστε θαύματα διά μέσου των σφυγμών!»

Μόνο φαντάσματα περνούν, λάφυρα, αιώνες,
Νίκες και ήττες, απ’ τους γρήγορους παλμούς
Κινούνται αργά, σαν χαλασμένα, σε κανόνες
Κι εγώ παράλυτη απ’ του φόβου τους τριγμούς.

Μα δεν μπορείς πια την αλήθεια να μου κρύψεις
Όλα είναι εδώ και φανερώνονται απλά
Κι αν είναι τώρα στον γκρεμό να καταλήξεις
Κάν’το γενναία, πάρε κι εμένα αγκαλιά.

Αυτή την ώρα στο κενό που θα βρεθούμε
Λέξεις μην πεις, μη βρεις περίτεχνες φωνές
Τις πιο μικρές μας σιγουριές ν’ απαρνηθούμε
Παλιών ερώτων τις ασφάλειες τις δειλές

Αιφνιδίασέ με με το βλέμμα σου εκείνο
Που κρατούσε αιχμάλωτη την πιο αθώα ματιά
Να θυμηθώ, πώς είναι μυστικά να λύνω
Και να τα’ αφήνω στου ανέμου την τροχιά

Αν είναι αυτό το υδατογράφημμα της τρέλας
Κι ο πιο καυτός πυρήνας του φιλιού
Φίλα τα μάτια μου μπροστά στο Νότιο Σέλας
Στο μύθο μέσα του «μισού πορτοκαλιού»

Τώρα το ξέρεις, τώρα ξέρω και για μένα
Αυτή εδώ είναι η κορυφαία μας στιγμή
Τα πάθη όλα, τα λάθη όλα, κερασμένα
Στην άγρια χίμαιρα που φτιάξαμε μαζί

Έτσι τελειώνοντας αυτό μας το ταξίδι
Κυνηγημένοι απ’ των φθαρμένων τη φθορά
Μας κλείνει μέσα του καμπυλωτό κοχύλι
Ενός καινούριου ταξιδιού η διαφορά.

από το:"τα όνειρα καπνίζουν"

Αλεξάνδρεια

Μια πόλη ακυβέρνητη,μαγική και αμαρτωλή κρατά τα κλειδιά του εσωτερικού μου τοπίου και διαταράσσει τα κείμενα της ζωής μου.Οι κραδασμοί της αγκαλιάζουν το όραμά μου.Με μια υπογειότητα υβριδική αλλά και μαζί μ'ένα φως άπλετο,πολυμερέστερο κι εκκωφαντικό.Αυτός ο πειραματισμός μου ίσως καταλήξει σε έναν πόλεμο τραγικό,τον οποίο ωστόσο δεν φοβάμαι.Αντίθετα τον αποζητώ πάντα εκεί όπου περιττεύει η ανταλλαγή στυγνών λέξεων.Πάλεψα πολύ για να μην σαμποτάρεται ο εγκέφαλός μου από φραστικές δεξιοτεχνίες και δογματισμούς.Η αλήθεια ούτε με θυμώνει ούτε με ξεβολεύει ούτε ψάχνω περιθώριο να κρυφτώ ούτε κι έχω κρατημένες αναπνοές απογοήτευσης.Ποιος μίλησε άλλωστε ποτέ για ηθική ιστορία έρωτα...Εισπνέω τη μυρωδιά του μελανιού όπως τη νοτίζει η αλμύρα της Μεσογείου,η γαλήνη του Νείλου,όπως τη ζεσταίνει το "κύτταρο" του Ρα,για να ξεκινήσει η περιπέτεια της πένας στα σαρκοβόρα χαρτιά,για την Παρασκευή,ημέρα προσευχής των Αιγυπτίων πιστών,την Κορνίς,τα Ανάκτορα,τον Φάρο,τους Τάφους των Πτολεμαίων,το Μαυσωλείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου,τη Σελσέλα,τη Βιβλιοθήκη,για τις διαδρομές που δεν τελειώνουν ποτέ,για το καφέ de la Paix,για την ξενοιασιά που νιώθεις και ζεις για λίγο και στα κλεφτά σαν παιδί,για τον καπνό από ξινόμηλο και κανέλα,το ξεχασμένο παραμύθι,για τα καθαρά ρούχα στα σχοινιά απλωμένα στις ταράτσες,για τα ανάκτορα του Φαρούκ του "κλέφτη του Καίρου",για τους κήπους της Μουτάζα,τον Καβάφη,τον Τσίρκα,τα φαλάφελ,τα μπακίρια,τα παζάρια,τα σουκς,τα αρωματοπωλεία,το πατσουλί,τον ουρανό τις έναστρες νύχτες,για ό,τι βγαίνει στο φως και στον Νείλο,για το σόμπια,για τη νύχτα της ερήμου και της θάλασσας,για τους καμηλιέρηδες και τ'ανατολικά αστέρια,για τη μνήμη,τη λήθη,την καταστροφή,την ακμή και την παρακμή,-έμπλεος έρωτος-,τη Μαριότιδα,το Σεράπειον,τον Μεχμέτ Αλή,το "Ζεφύριον",τη Μαζαρίτα,το κοιμητήρι της ελληνικής Παροικίας,το Μπιγιάρ Πάλας,για το Κάιτ Μπέι,το Σουγκιόμα,τις αντιφάσεις,τις αντιθέσεις,τη μελαγχολία και τη χαρά της,την Ελ Χορίγια,το Καρτιέ Γκρεκ,το Κορυτάχι,το ισλαμικό αραμπέσκ,το Μπάχαρι,το χάος της,για όλα που σε κάνουν να πονάς και να χαίρεσαι μαζί,για όλα που σε κάνουν άνθρωπο ζωντανό,για την αληθινή ζωή...

σπαθί

αφιερωμένο στον Μ.Σ.

Είμαι ένα σπαθί που μπαινοβγαίνει στην αλήθεια
Έχοντας διανύσει μοίρες-360- θανάτων τραγικών
Γόρδιους δεσμούς και κύκλους κόβω από συνήθεια
Αυτοβιογραφώντας την πομπή αποπομπών…

"οι γκρεμοί έχουν όμορφα χείλια"

"παρακούν"

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Μήνας Χορού, η Ομάδα Χορού ΑΚΙΝ φιλοξενεί τρείς νέους δημιουργούς :

Χοροθεατρική Ομάδα «Παρακούν»
Ελένη Κορέλη
Δρόσος Σκώτης

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΜΑΔΟΣ
«ΠΑΡΑΚΟΥΝ»
Η χοροθεατρική ομάδα «Παρακούν» είναι μια νεοσυσταθείσα ομάδα που δημιουργήθηκε από ανθρώπινη ανάγκη να επανενταχθεί το παιχνίδι στην σύγχρονη ζωή μας. Απαρτίζεται από καλλιτέχνες και μη και πιστεύει στην εξέλιξη και στην ανάδειξη της μοναδικότητάς του κάθε ανθρώπου, όταν αυτός αποφασίσει να «παίξει» ομαδικά. Στοχεύει στην διαμόρφωση κώδικα επικοινωνίας ο οποίος έχει ως βάση του την αλήθεια και τον ποιητικό ρεαλισμό προκειμένου να εκφραστεί καλλιτεχνικά. Διατηρεί πάντα μια ανοιχτή πρόσκληση σε ανθρώπους που επιθυμούν ν΄ αθωωθούν παίζοντας.
Η ομάδα στην πρώτη της παραγωγή επιδιώκει την ευαισθητοποίηση των συμπολιτών μας πάνω σε θέματα περιβαλλοντολογικής καταστροφής.


ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ –ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
4 Ιουνίου στις 22:30
5 Ιουνίου στις 20:30
6 Ιουνίου στις 22:30
7 Ιουνίου στις 20:30
Στο θέατρο Ροές (Ιάκχου 16 – τηλ.2103474314)


ΤΙΤΛΟΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Δε βαριέσαι…!»
Διάρκεια 30΄
Μία προσπάθεια αυτοσαρκασμού και αυτοκριτικής πάνω στην σχέση που έχει αναπτύξει ο σύγχρονος Έλληνας με το φυσικό περιβάλλον, πως ζει, αντιλαμβάνεται και νοιώθει τις συνέπειες των πράξεων και παραλείψεων του.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ
Ανθή Θεοφιλίδου, Γιάννης Μάντσης


ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ- ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ-ΕΡΜΗΝΕΙΑ
Βασίλης Γιαννέλος, Βασίλης Λαμπρόπουλος, Βάσια Τσάκου, Βρισηίδα Σολωμού, Γιάννης Θεοδωρόπουλος, Ευγενία Σιγαλού, Ναταλία Μπουγάδη, Παναγιώτης Γεωργιάδης, Πολυτίμη Ραπακούλια, Φαίδρα Μούστου

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα την παράσταση, πρόκειται για κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον και καινούριο, με την ενάργεια και την πνοή νέων ανθρώπων με όρεξη για δουλειά και αντίσταση στα μηχανικά και στα τετριμμένα, με στόχους αληθινούς και δυναμικούς,φιλότιμους και ξεκάθαρους.Σε μερικά από τα κείμενα της χοροθεατρικής ομάδας "Παρακούν" έχω επιμεληθεί τη διασκευή.

βράκτιο

γράφω ολόκληρος κοινωνώ τα μάτια διαδίδω
Δραπέτης που συντηρεί αλλόκοτη νοσταλγία του εγκλεισμού του στο μπουντρούμι
Διάκονος η γραφή στην ακραιφνή γεύση της σαν
Ανθεκτική αιωνιότητα που σιωπά και τυλίγει το σώμα διαπερνά τα κόκαλα
Αναγνωρίζεται μυστικά το μπλουζ ιδίωμά της
Καθώς η εωθινή δροσιά υγραίνει το μολύβι μου
η πελαγίσια αύρα αγλαΐζει και διηθεί τη μνήμη του παπύρου
Με ξεγελά με ζεύξεις φελινικές στο αένανο νυν
Ανάκατες στιγμές μεταποιούνται Καπνίζω εκτάκτως μερικά τσιγάρα
Από το μπαλκόνι το γιασεμί και η αγριοτριανταφυλλιά απλώνουν αόρατα χέρια, ελαφρά σαν το αγέρι, στους ώμους , που με χαϊδεύουν...
Με τέτοια αγγίγματα θαρρώ πως ξεχρεώνουν οι σιωπές κι ελευθερώνονται σκέψεις
Και το ρίγος αυτό με σώζει
Γραφές που ανοίγουν πληγές, αφήνουν να τρέξει το αίμα τους και μετά τις επουλώνω λυτρώνοντας τον εκτροχιασμό τους
γραφές που τις βαρύνει η αλμύρα της θάλασσας, των τραυματισμών
Κι ελαύνουν περισσότερα μεταλλικά τραύματα που προωθούν θαύματα...
θητεύω και υπηρετώ την αισθητική παράνοια των βυθών.



Και τότε ξεκινά η πιο ουσιαστική θητεία μου
Και υπηρετώ την αισθητική παράνοια του βυθού
Προοικονομώ
Δεν ευαγγελίζομαι αφρόνως
Με με αποδομήσει κανείς με τη μέθοδο του τυχαίου
Από μια σπουδαία πράξη άρνησης θα κορυφωθώ

moby-disco lies

αφιερωμένο στη γάτα σου,στον Φις,στη Ζίνα και στα ψάρια μου

παροξυσμικό ξημέρωμα-στοίχειωμα-16η Μαίου 2008

Μιλόγκες, να καίω γράμματα και να μη με νοιάζει,να πηδάω ξυπόλητη πάνω από φωτιές,να ζυγιάζομαι σαν θαλασσαετός, σιχαίνομαι τη γεωμετρία,μου αρέσει ο ήχος από τον εσπερινό,οι μεγάλες αγωνίες, να σπάω τα κελύφη των οστράκων όταν δε ζουν,να τα θρυμματίζω,να πατάω γκάζι, «Πού’ναι τα μάτια σου να δούν αυτό το δειλινό,πού’ναι τα χέρια σου ν’αγγίξουνε τον ουρανό» όλοι οι φεγγαρόπληκτοι και μισοθεατοί στίχοι και ποιητές,απόψε δεν είμαι τίποτα,το βράδυ είναι στενό,δε θα ανεχτώ κι άλλες ανόητες παρελάσεις και πομπές φαντασμένων ιπποτών,και περισσότερο τον παραλογισμό των κανόνων, -και ούτε να γελάς ούτε να κλαις,συναίσθημα κανένα, ξοδέψου στ'ανώφελα,στα λίγα,στα μικρά-
εφιάλτες με αντιποιητικό φόβητρο, μηχανικές αναγνώσεις,έμμεσους αρνητισμούς,μαχαίρια κυκλικά,τον ίδιο αριθμό λέξεων και συλλαβών,τη μαγνητική φορά της αλαζονείας,έκθετη εγώ, πληθωρική εκείνη,μόνο εσένα ως ξεχασμένο κι εσωτερικό ήρωα αυτής της γραφής που βιώνει ένανμικρό θάνατο,που στοίχειωσε μια πλαστή αγωνία και μια παγίδα ύπουλη από αγριότερες αναπνοές να κρατηθώ,από την απειρία των ενδεχομένων και των παθών τη μετάνοια, πάθη που θα κατακτούσαν όλο τον κόσμο μου,vertigo και η σύγκρουση με το τρένο του πολύχρωμου πολέμου και μια ζωή τακτοποιημένη, ακυρώνοντας τις σκοτεινές της πλευρές, απάτητο χώμα να είσαι, καλά προχώρα γιατί ξεχνάς να ανασάνεις γενναία έως τις χάσεις του φεγγαριού και των αυτοσχεδιασμών των παραμυθιών που αγοράζεις σε τιμή ευκαιρίας,
Η νικοτίνη στα εν δυνάμει στόματα και διάπυρους λάρυγγες,απότομες στροφές και μαύρα βράδια-βράχια-βράγχια,απαξίωση που δεν απαλύνει τη φρίκη των αναπηριών και τις θυρίδες-κάλπες του ξεπουλήματος που φτιάχνει μέρες ύπουλες στο στρατόπεδο των αυθαιρεσιών και ζήτησα ένα μαντίλι να σκουπίσω κάτι κλάματα- όχι δικά μου-έλειπαν οι στιγμές πώς θα μπορούσα να βλέπω αυτοκίνητα και καράβια και να σπρώχνω θλίψεις πιο μέσα στα μπούκια και να στριμώχνω ελεύθερα όνειρα σε καραντίνα και φράσεις που τις συγχώρησα με το βλέμμα μόνο, κι άλλες αδικημένες που στρίγγλιζαν σαν ποντίκια που καίγονται όταν τις στραγγάλιζα επιδέξια,μασώντας επιδεικτικά υψηλές κουλτούρες και φωτογραφίες τραβηγμένες με το ένστικτο του τουρίστα, πάνω σε ποδήλατο που το διαλέγεις ως το ακρότατο όριο που δικαιολογεί την έκπτωση-ούτως ή άλλως και μ'αυτό "για το αδύνατο δε θα έφευγες ποτέ"- και την κατακόρυφη πτώση και μέσα στις θηριωδίες σου ψάχνεις έναν καλό λόγο να μην μπορείς ν’αγαπάς διαφορετικές φυλές από τη δική σου, εφευρίσκεις νόμους που διψάνε για εκδίκηση-επένδυση καλύτερη από αυτή δεν υπάρχει,ποιος σ’έπεισε γι’αυτό?- ζήσε αθωωμένος με φιλανθρωπίες αισιοδοξίας μέσα σε σχήματα και προσχήματα που φρόντισες να μοιράσεις σε όσους δεν υπήρξαν μάρτυρες της συνέπειας,
από κάτω σκουριασμένες σούστες τρίζουν σε εγκόσμιο εγκώμιο σιδερένιου κρεβατιού,το λευκό σάβανο που τύλιξα τις τελευταίες λέξεις,
χειροπέδες που πέρασα σε αισθήματα που γεννήθηκαν νεκρά,και δικαιώνονται τώρα μέσα από μνείες λυτρωμένες-αντίδοτα χασμωδίας,
σ'αυτή την αντίστροφη διαδρομή το ξεκλείδωμα με κλειδιά σκουριασμένα ανοίγει πόρτες μπροστά σε θύελλες και καταιγίδες ακόρεστες,
είπες ότι είσαι αλεξιπτωτιστής και σε πιστεύω, κι εγώ ένα ζωντανό ερείπιο σήμερα-πίστεψέ με κι εσύ- μπορείς να μου επιβάλεις οποιαδήποτε αναπηρία γιατί είμαι ζόμπι,δεν βλέπω,δεν ακούω,δεν καταλαβαίνω,δεν νιώθω...θα το εκμεταλλευτείς?
η φωνή μου έχει σκουριά γιατί αυτό το ναυάγιο βυθίστηκε μέσα μου...
αυτό άρκεσε για να με πείσει για τις αγνές προθέσεις κάποιων λυκανθρώπων.
αλλά αν και "φλιπεράκι γελαστό ξετρελαμένο" δεν έχω άλλα κέρματα για να συνεχίσεις το παίγνιον,
βαρκάδα μου με μοκόρο,για πάντα χαμένη,μαζί να δοκιμάσουμε ρόιμπος και μοράμα,είχαμε πει, πέρα από το μπλε,πέρα από οτιδήποτε συντηρείται μέσα από την άκρατη φιλοδοξία έρωτα-δεν είναι έρωτας αυτό χαρά μου- μια σιωπηλή επιδημία είναι που καλλιεργείς το έδαφος για τη διάδοσή της,με ελαφρολαϊκή χυδαιότητα, με πιρουέτες που αναδεικνύουν την απάτη, ας μου πατήσει κάποιος το κουμπί να σταματήσω να μιλώ και να γράφω τις απιθανότητες των αιτίων,
αυτουργοί και συνένοχοι προς άγρα ελαφρών και ακίνδυνων συναισθημάτων,
τα χέρια με την κινησιολογική ερμηνεία προς επίκληση άγνωστων θεών-δεν υπάρχουν-
κάπου ακουμπώ το στιχουργικό βηματισμό μου και όπως φεύγουν τα λόγια φωνάζουν δυνατά, -εξοντωτικός πόλεμος-,υπό αίρεσιν οι γεννήτορες των στίχων αυτών και οι ωδοποιοί όσοι ψάλλοντας κακοφτιαγμένες ήττες προλαβαίνουν και μας απειλούν,
υπονομευτές και των πιο μικρών και αληθινών στιγμών που μοιραστήκαμε ένα ελάχιστο θαύμα,δηλαδή μια βραδιά μιλώντας με ό,τι είχε να πει το otokoyama που είχαμε πιει,
"υπερβολικά ανεβασμένα επίπεδα θετικών συναισθημάτων στο αριστερό τμήμα του εγκεφάλου,το οποίο συνδέεται με την ευτυχία" μαμούθ...αψευδής μάρτυρας τότε...
λατρεύομαι σχεδόν θρησκευτικά, δεν υπάρχει άλλος τρόπος...
προσηλυτίζω σκιές,σκορπιούς,πληγές,προδοσίες-αυτές τις έλκω κιόλας-αθώα και διαυγέστατα και αντίξοα πελάγη,βλέμματα από φαγιούμ,μικρά ρήγματα,μεθυσμένες και απόκοσμες όψεις,αποσιωπημένες κορυφώσεις,πένθιμα μυστικά,
σκηνικά αρχαίας τραγωδίας,
παρασύρομαι μόνο το δέκατο έκτο βράδυ του Μαίου,τότε δεν έχω ρίζα,τότε δεν έχω τίποτα,είμαι ένα τυφλό σημείο σε μια αχαρτογράφητη θάλασσα,
δεν έχω μάτια,είμαι μια παρωδία προδομένη από παρωδούμενους των παρωδούμενων,μια ποσοτική κατάχρηση φαιών κυττάρων,ένα κατώφλι σε μια διαδοχή κλειστών θυρών,ένα παρέμβλητο φύσημα,
ένας λόγος που αθετήθηκε,ένας αδέξιος χειρισμός,μια καμπύλη,
δειλή ανάσα,ανεκπλήρωτη,Αορίστου χρόνου,και ό,τι μας ένωσε δε θα συμβεί ποτέ,θυσιάστηκε εκεί που δαγκώσαμε μάτια που ακολούθησαν τη γραμμή κι έκοψαν την ταχύτητα της κατάρας και της απάντησης,τραχύς κόμπος,απερίσκεπτος ηρωισμός,καλωδιωμένος φλοιός σε δέντρο ηλεκτρικό,φτερούγα γλάρου που έχασε το δρόμο,πορφυρόχρωμη ανταύγεια στον ενταφιασμό να φουντάρω με το γέλιο της επίθεσης που το κρατάω αλήθεια για το τέλος για να επαληθεύω μουδιασμένα φυτίλια,-τα στημένα σου κόλπα δεν πιάνουν-θωράκισε και τις κατευθυνόμενες και με επίθεση,νωχελική αδράνεια,επικύρωση ματαίωσης,εφιαλτική κουρτίνα,
από καπνό θυμιάματος μπορώ να σχηματιστώ αυτή τη νύχτα,και να παραιτηθώ από ύπουλους εχθρούς και έρωτες στημένους, και ναρκισσιστές που βουλιάζουν σε όποιον ανέχεται την αυθαιρεσία τους,
μετά συνέρχομαι και θεραπεύω την τέχνη χωρίς την ασπλαχνία των φαύλων που με ενοικούν,ο συντριμμός είναι το μόνο γνωστικό μέσο που διαθέτω,
προσπαθώ να αναστήσω προφητεύοντας με δριμύτητα διαλύσεις του πραγματικού,
βρυκόλακας
δυαδική χρυσαλίδα
υποβλητική εκδοχή
αιώνας
ένα ολόγραμμα
ή μπορεί και το σώμα μου

από το μέσα του προς τα έξω...

φεύγω

τώρα τέλος εκφυλισμένη αρχή ήταν

κήδεψα πένθησα θρήνησα

τώρα τέλος

υπνοβασίες

Ο τοξότης με τη βαλλίστρα επέστρεψε.Από νοσταλγία.Τα τερατάκια που σέρνει μαζί του,μετουσιώνονται σε αυτοκαταστροφική δίψα. Παραμονεύει ο καιρός σαν πυροτέχνημα που αν σκάσει τα σπόρια του φόβου θα σκορπιστούν και θα διαλύσουν τη μαγεία της αναμονής…και δεν ξέρω και πού αλλού θα βρουν κατάλληλο χώμα και μαλακό να καρποφορήσουν… Κι ένα εύθραυστο σώμα με κρατά αιχμάλωτο, με κρατά δεμένο στο δικό σου. Κάπως έτσι διαρρέουν οι αμφιβολίες μου και συγκινησιακές δυνάμεις μπορούν να μου υποδείξουν να υποδυθώ ακόμα και το δολοφόνο. Όσο ξέρω ν’ αγαπώ άλλο τόσο ξέρω και να σκοτώνω. Μπορεί άτεχνα. Μπορεί υπαινικτικά. Ή συγκολλώντας θραύσματα μνήμης. Στις ενύπνιες περιπλανήσεις μου, ένας αγγελιαφόρος, οπωσδήποτε ονειρώδης, διασώζει τη σαγήνη του αλλόκοτου πλάσματος που είσαι. Δεν προβαίνω την εύκολη ταύτιση. Έμαθα να περιμένω. Έμαθα να ωριμάζω, να μη βιάζομαι. Ποιητής της ερήμου είμαι πια... Κάποτε με φώναζες βαβυλωνιακό εραστή... ήξερα ναι, να διασπώμαι... ναι , να σκορπίζομαι. Τώρα όμως, εσύ είσαι το όνειρο-δρας ως αντίδοτο- στην απελπιστικά γρήγορη κατανάλωση της βιασύνης...Χαίρομαι που δεν κατάλαβες τίποτα...αντέχω και χωρίς λέξεις.



Το φεγγάρι απόψε μ'εξόργιζε,και περισσότερο
η σιγουριά του πως αρέσει και γητεύει,το κατέβασα,το κράτησα λίγο στα χέρια μου-μ'έκαιγε-το έσπρωξα πιο κει-τα χέρια μου πονούσαν από την έλλειψη,την έκλειψη,τη στέρησή ή τη θλίψη-μετά,από θυμό και μίσος ακλόνητο το κλώτσησα ή το πέταξα-μήπως θυμάμαι?-στην αιχμηρή γωνία μιας κορυφογραμμής,-αρχικά έξυσε το δέρμα του και μέσα φάνηκε το αίμα των κρατήρων,βαθιές τρύπες να κοιμούνται τα άλλοθι-όπου οι εξαιρέσεις αμφισβητούν τους κανόνες
κι αλυχτούν σπουργίτια σε μια εκδοχή απονενοημένης κατάφασης στο συντριπτικό κάταγμα του φεγγαριού,
μετά τα χέρια μου έπαθαν εγκαύματα,μάζεψα ένα ένα τα θραύσματα του φεγγαριού και τα έχωνα με δύναμη στις παλάμες και στα δάχτυλα,να εκδικηθώ τόσες διπλές νύχτες κατά τη διάρκεια των οποίων η σελήνη με υπέβαλλε σε γραφές άωρες και παράωρες,

Δεν ήθελε ούτε το βουνό να το πληγώσει,η αιχμή όμως ήταν η μόνη άμυνα που διέθετε απέναντι σ’ένα μαγευτικό φεγγάρι,κόκκινο και οπλισμένο,
Κατηφορίζει στο πρανές ξοδεύοντας την κατηφόρα για την ευκολία,και τώρα στις φαγωμένες άκρες του ξεκαρδίζονται στα γέλια σπουργίτες και το τσιμπάνε πιο μέσα μέχρι που φαίνονται τα κόκαλά του.



υποκύπτω σε μια φάση τυφλής ευφορίας-αδιανόητο για τη φύση μου-
με την πρόθεση του αρχιτέκτονα που θέλει να μεταλλάξει τις προφάσεις του αστικού τοπίου,και να το μετατρέψει σε μεταλογικό παραμύθι σε δάσος όπου η τρέλα είναι χαοτική και ξεπερνά οποιοδήποτε περιορισμό,
ωστόσο,το προηγούμενο μυθολογημένο παρελθόν αποδομείται,
υπαιτιότητι συγκείμενων ενορχηστρώσεων ελπίδων
καθώς και της εκδραμάτισης ενός τρικυμισμένου μυαλού πυκνής από νήμα και γάζα μαυρόασπρης παλίρροιας,
σαν ψίθυρος που καταγράφηκε ερήμην των ηρώων του,
στις ανεκδήλωτες τιμές μιας σιωπηλής λατρείας της Μεσογείου,
και μιας βεβηλωμένης βεβαιότητας ευωδιαστού τάφου,
υδάτινης καλοκαιρινής γλαυκότητος,
στη σκοτεινή ταραχή των αφρισμένων αστεριών,
μονογραφία που στρέφεται σε ακρότητες και λοξά νεκρομαντικά αδάμαστα βουνά από το χρυσαφί του σιταριού και της κόγχης μιας άτρωτης επιθυμίας πανικού,
πάλι ο προαιώνιος ηχηρός υπαινιγμός εκκρεμοτήτων
και η εμπειρία του γκρεμού που χάσκει...




όταν ξυπνώ τα βράδια,σ'αυτά τα μικρής διάρκειας λεπτά-μεγαλύτερης πάντως από την αντικειμενική ώρα που μετρούν οι λεπτοδείκτες-και κατά τη μετάβαση από τα έγκατα σε ομιχλώδες και ανοχύρωτο τοπίο-το οποίο δεν εξαπατάται ούτε χειραγωγείται-κάτι με κρατά πνευματικά υποταγμένο σε νευροσπάστη με πρόσχημα μια κατασκευασμένη αλήθεια-υποπτεύομαι την πλάνη αλλά δεν δύναμαι να κινήσω μέλη και μάτια-,χάνω σταδιακά την πνευματική μου επάρκεια ενώ παράλληλα ισχύουν οικειοθελείς συγκείμενες ανελεύθερες και διαδοχικές απογοητεύσεις από βαμβάκι και χειρουργικές γάζες,
παραμένει αινιγματικός ο χρόνος των "λεπτών" και σαν έσχατη παροχή σ'αυτή την ονειροληψία μου φανερώνει έναν πρισματικό λόγο,συνθηματικό, του οποίου κάνω αποσπασματική χρήση καθώς επανέρχομαι στην αρχική φυσική και ανισόρροπη κατάσταση κατάρρευσης των ορίων μου και τις συνειδησιακής μετατόπισης
μιας καθολικά παραισθητικής εικόνας
φρικτής ρωγμής φρικτά μονότονης.



"Μια ζωή μια αγάπη
προσπαθώ να σεβαστώ
μα δε ζω στο χτες
έχω ανοιχτές
πόρτες στο παρόν
γέφυρες γι' αυτόν
που 'χει κάνει λάθη
για να μάθει το σωστό

Μια ζωή μια αγάπη
σου 'χω δώσει αμαχητί
κόψε τις σπαθιές
κόντρα σε σκιές
κόντρα σε παλιούς
έρωτες τρελούς
μη ζηλεύεις πάθη
που με κράτησαν στη γη

Μη ζηλεύεις πάθη
που δε μου 'δωσαν φτερά
δες με αγκάθι-αγκάθι
λογαριάζω τη φθορά
κόψε τις σπαθιές
και τις κριτικές
κόντρα σε φιγούρες τραγικές

Λευτεριά γι' απόψε πάψε να χτυπάς με ορμή
το κορμί μου ενδύω με το ουράνιο του κορμί
δε θα σκλαβωθώ τι κι αν του δοθώ
ως τον ουρανό του, θ' απλωθώ

Το κορμί μου ενδύω
με το ουράνιο του κορμί
τι κι αν του δοθώ
δε θα σκλαβωθώ
κόντρα σε παλιούς
έρωτες τρελούς
μόνη μου θα δύω
θ' ανατέλλω μοναχή "

επικουρικό πρελούδιο

Απόψε δεν συνάντησε τον Τρίτωνα, αν και κατέβηκε στη θάλασσα ,φορώντας το ζεμπέλι της. Της είχε πει ότι στις νυχτερινές συναντήσεις τους στην θάλασσα ή στην έρημο, ήθελε να φοράει το μαύρο ζεμπέλι, να βάφει τα νύχια της κόκκινα ,ξυπόλητα πόδια, ν’αφήνει τα μαλλιά της λυτά ,να κρατάει στην αριστερή παλάμη δυο βότσαλα από ασήμι. Στον ύπνο της, ήρθε η μια εκ των δύο μαύρων ιερειών από το ναό του Αμούν, εκεί τις είχαν αρχικά εξορίσει, στις Θήβες, στην έρημο. Η μία έφυγε στην Ελλάδα, ίδρυσε το ναό της Δωδώνης κι έγινε ιέρεια του Μαντείου.Η δεύτερη, αυτή που την επισκέφτηκε σε όραμα, έπειτα από κάποιο χρόνο στη Λιβύη, ήρθε στη Σίβα κι έγινε η μάντισσα του ναού του Αμούν.
Της είπε λοιπόν πως η τροχιά του Τρίτωνα δεν ακολουθεί πια την περιστροφή του Ποσειδώνα κι ας είναι ο πλανήτης στον οποίο ανήκει. Έχει ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση. Πως δε θα έρθει απόψε στη συνάντηση. Της έδωσε τον ακόλουθο «χρησμό»:ο Τρίτων είναι σώμα ξένο που προέρχεται από κάποιο άλλο σύστημα αντικειμένων σε ηλιακή τροχιά. Ο Ποσειδώνας τον απήγαγε αλλά εκείνος διατήρησε την αρχική φορά της κίνησης…με χαρακτηριστικά παρόμοια με του Πλούτωνα.
Να τον περιμένει αλλού, αλλιώς…
Όμως εκείνη, έτσι κι αλλιώς θα κατέβαινε στη θάλασσα και στον ορίζοντά της.
Υπερορώντας αυτομάτου θανάτου, περιπίπτει Τρίτωνι προσέχει τον νουν αλώσεων, Αφίστησιν θεραπειών. Αποχειροτονεί…Εκκαλείται την οργήν. Εά τινά Τρίτωνα χαίρειν. Εξήμαρτε…Επιπολής ευπραξία.
Αντιποιεί δίαιτα. Ου σπένδεται, μήτε τα όπλα τίθεται μήτε αντιβολεί. Γλίχεται εξελέγχειν σχετλία αλκήν.
Τη υστεραία έλλατον φρονεί ανεπίφθονους παριόντες.

Aρετούσα 2008

ΑΡΕΤΟΥΣΑ 2008
(Στο ρόλο της Αρετούσας (guest star εν αγνοία του) ο κοινός μας φίλος Α.Α. Ελπίζω να μη μου θυμώσει)

Τα ‘μαθες Σολωμάντζαρε της Φαίδρας Φις τα νέα/
σ’ ένα παιχνίδι κάλεσε την thalasso-παρέα/
Να φτιάξουμε διήγημα κουρσεύοντας στιχάκια/
αγαπημένων τραγουδιών που παίζουν τα δισκάκια (πόσο παλιός άνθρωπος είμαι!)/
Ένα παιχνίδι απ’ αυτά που παίζουν οι ιστολόγοι/
που γίνονται και ποιητές και συγγραφείς και λόγιοι/

Μα ‘γω δεν είμαι ποιητής και δε με λες και λόγιο/
σκέφτηκα ό,τι είπες κάποτε και κλείστηκα στο υπόγειο/
που οι μούσες κάνουν όργια κι οι ειρμοί τρέχουν νεράκι/
και κάνουν και τον άσχετο Μπωντλέρ ή Καρυωτάκη/
Έξω ν’ ανθίζουν πασχαλιές κι εγώ σ’ ένα κατώι/
να βρίζω της εμπνεύσεως, τη μάνα και το σόι/
Διότι η έμπνευση, ως γνωστόν, μοιάζει με τα κορίτσια/
όσο εσύ τα κυνηγάς, αυτά κάνουν καπρίτσια/

Πρέπει να έχεις υλικό, να γίνει ιστορία/
γιατί αν λές ό,τι σου ‘ρθει θα βγει μια μα… (σαχλαμάρα)/
Πειρατικά αν θες να βγεις στου λόγου τα πελάγη/
χρειάζεσαι γερό σκαρί και ν’ αψηφάς τα άλγη/
Πρέπει Κολόμβου να ‘χεις νου, τα αρχεί(..)α του Βεσπούτσι/
τόλμη δεν έχω μια σταλιά κι από μυαλό κουκούτσι/

Επίλογος:
Εντός εκτός κι επί τα αυτά, εν τέλει, παραμένω
και κατανόηση απ’ τη Φ.Φ. ζητώ και περιμένω.

k.t.kouk...,σας υποσχέθηκα την ανάρτηση της απάντησή σας στο music story

και σας αφιερώνω το τραγούδι που τη συνοδεύει,

με αγάπη,φιλιά και αγκαλιά

άκρες

Αμφότερες οι άκρες μου όπως σε κύκλο βρέθηκαν
Ακουμπούσαν η μία την άλλη
Ανθρωποφαγία συρτή και απόκοσμη το εγώ και το εσύ και το μαζί
Αν όντως είμαστε δύο άκρες που τείνουν να αγγιχτούν
Αεροδρομίου λιμανιού σταθμού τρένου καρδιά νυχτερινή
Αρωγός μια υψηλή μορφή κηδεύματος σε εκδρομές υποδόριες,
Άνοιξη είναι όλα τα οξύμωρα όλων των εκδορών
Αδαή παραπετάσματα κόλπου μαλακού σχιστόλιθου
Από παρόμοια αγγίγματα αναπνέουν το ερυθρό αίμα
Αβάσταχτα να κρούσουν κώδωνες και τύμπανα βεδουίνων
Αθόρυβα να εμβολίσουν με την ορμή της αφής του δείκτη
Άλεφ κενταύρου όραμα δυνητικό-κύκλος κι αυτό-
Άκρες αιχμές ακονισμένες
Ανήκουν στα φευγαλέα όνειρα των πρωτόπλαστων
Αδιάφορα Εκεί στη λιτανεία της Πτώσης
Ακούραστες οι βιβλικές μας άκρες γρατζουνίζοντας η μία την άλλη
Αναγωγή σε μια σπίθα ηλεκτρική που φτάνει ως το φιλί
Αντίθετες στο λιμάνι της Καλκούτας
Αδημονώντας το κοινωνώ και πνίγομαι
-Αν υπήρχε νειλόμετρο μέσα μου βυθισμένο θα ξεπερνούσε η στάθμη του
Αστεριών τη φύση τη διάρκεια των δακρύων και την πυκνότητα-
Αγίασμα, το εισπνέω μπροστά σε σέλας Νότιο και
Αντιστροφή πνεύμα του δάσους πνεύμα της θάλασσας και των υδάτων
Αμφισημίας αέρας άυπνος
Ανθίζουν άνθη ηλεκτροφόρα
Ακοίμητα πώς να λησμονήσουν το νερό
Αυτά που με φωτιά ποτίζονται
Αφρίζοντας οι φλόγες τους κεραυνοί
Αλλά ύπτια πάντα εγώ και κυκλική
Ασφάλεια δίνουν μόνο οι αφές των ακρών μας
Αλήθειες Ψευδορκώ
Α-Πατώντας τα πέλματα των όρκων
Ανίκητα-νικημένη δαγκώνω το κρανίο τους
Από την εξουσία του πάθους
Αφαιρώ την παντοδυναμία της θλίψης που
Ασκεί στους δείκτες μου τη χειροποίητη έλξη του δεσμώτη
Αδιαφορώντας για το ολέθριο στόμα-σώμα όλων των
Αστραπών μέσα μας

από τις "κηδείες"

Πρόσκληση από τον Σολωμάντζαρο στο "Ιδιογράφως"

στο παιχνίδι αυτό παίζω δεύτερη φορά,

θυμήθηκα τις πρώτες σημειώσεις μου στην τεχνική ανασκαφών

αδέξιες και "πρωτόλειες", εξακολουθούν να κρύβουν μια πολύ ειδική

γοητεία για μένα και μια ιδιότυπη νοσταλγία

στη συνέχεια ακολούθησαν χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων

εξελίχθηκε ένας βαρύτατος και ακραίος δεσμός μου με την αρχαιολογία

και ειδικότερα με την ανασκαφή,

ίσως γιατί πρόκειται για μια επιστήμη που είναι κατ'εξοχήν ανθρωπολογική

και όχι μελέτη αρχαίων σύμφωνα με την επικρατέτερη αντίληψη

ίσως γιατί η πολύπλευρη και πολύπλοκη ανθρώπινη παρουσία είναι πάνω απ'όλα,

η ανθρώπινη ύπαρξη,

και εφ'όσον πάντα θα υπάρχει ένα χθες, ένα σήμερα κι ένα αύριο,

στα οποία ο άνθρωπος ζει, νιώθει,δημιουργεί...

ευχαριστώ πολύ τον φίλο μου σολωμάντζαρο

Για το:http://autographcollectors.blogspot.com/

Τα Θελκτικά του Ίχνη

Τindersticks-Another Night In

ο ήλιος επικρέμαται ειρωνικά ως είλωτας ενστίκτου φωσφόρου πάνω από τον Νείλο κήπος από νούφαρα ανυπόληπτου εραστή ανυδρίτης υαλογραφήμματος με τις αλχημικές του μεθέξεις μας καλεί σε τροχιά υδραργύρου μικροκλίμακας
εμείς οι απόηχοι λάτρεις της σάρκας και της σκλαβιάς
χρήζουμε επειγούσης ενισχύσεως άφατης μνήμης μονομερή κορμιά εμπιστεύονται θαύματα παρωχημένα αντίθετα με τους ψιθύρους των ναμάτων ραντίσματος μαύρου μύρου κραδαίνοντας απόκρυφες αιτίες απολαύσεων αντιλάλους άσπιλων σπερμάτων κατόπιν στη συσκότιση των παιγνιωδών ωρών όπου υφιστάμεθα την πνευματική παράλυση δε μ’ενοχλούν οι αντιφάσεις σου ιδίως εκείνες που αμβλώνουν το ζην ακινδύνως και επιβεβαιώνουν τη φρενίτιδα στην τροπική βλάστηση του υπογάστριου κοιτώνος όταν ταυτόχρονα παίρνεις εκείνη την όψη που μόνο ένας ληθαργικός τρελός σαν εμένα μπορεί να εννοήσει απαλλαγμένος από το βιομηχανικό ιδεώδες και γιατί μπορώ να λάβω την ίδια ακριβώς μορφή λιώνοντας ποίηση και σάρκα με μεσολαβητή μια αφυπνισμένη μοίρα που είτε το θες είτε όχι μέσα μόνο από τη συνεύρεσή μας θα δικαιώνεται ως αιώνια Ημισέληνος για να αγκαλιαζόμαστε ακριβώς στην κόψη της

για τον Μ.Σ.

έφιππος έφηβος δράκος

Το παρελθόν θα έρθει και θα κρίνει ξανά σαν μοίρα τα θαύματα και τις περιοχές των θαυμάτων εκείνες που ως τώρα επέμεναν ανέγγιχτες στις ημερομηνίες τους
Φράσεις ξεκομμένες από ειρμούς έρχονται παρέρχονται υποδύονται ενδύονται θαύματα ξένα
Επιβεβαιώνω το θαύμα από ακούσματα ισχνά μελωδιών
Επιφέρω το θαύμα το περιφέρω ή το κομίζω εκεί που μπορώ να το κοιτώ ήσυχη κι ανάρμοστη απαλλαγμένη από τη βαριά υποψία της ακύρωσής του
Φημολογείται ότι κανείς το πράττει αυτό μπροστά σ’έναν ενδεχόμενο θάνατο. Τρελός παραστρατημένος

Αυτός. Το ικρίωμα.

ιζήματα που επικάθονται στον οισοφάγο με ριγούν τα φθοροποιά ολογράμματα

Κι άλλος καφές χωμάτινος
Κι άλλος σκίουρος τρωκτικός στο σεντόνι μου να ροκανίζει χρόνια μνήμες αντιστάσεις

Και το σύμπαν ατελές γεμάτο λάθη
Κοιμούνται αηδόνια πάνω από το κεφάλι μου
Τραγουδούν ό,τι φτιάχνει όνειρα.

απόσπασμα από τον "έφιππο έφηβο δράκο"

Μην τα φιλάς τα μάτια μου...

μην τα φιλάς τα μάτια μου



κάτω απ'τη μαρκίζα...

"ποιος ξέρει η μοίρα στα κρυφά της τα χαρτιά

τι άλλη απόφαση για μας τους δυο να γράφει..."

μετά από πρόσκληση της Φαραώνας...

Φαραωνάκι μου,σ'ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.

Συγνώμη που άργησα και που δε θα παίξω το παιχνίδι όπως ορίζουν οι κανόνες του.

Το παραπάνω κείμενο είναι μια επιστολή που ήθελα να στείλω, το ανέβαλα,το σκεφτόμουν,εξασφαλίζοντας τις απαραίτητες προφάσεις και τα αντίστοιχα άλλοθι.

Με βολεύει έτσι,ίσως αντιστρέφονται οι ρόλοι...Δεν είμαι αναγκασμένη να δώσω εξηγήσεις.Άλλωστε είναι παραμιλητό...Ευτυχώς δεν άρχισα να λιώνω,να παίρνω το σχήμα του ακουστικού,των φθόγγων,να γίνομαι συσκευή τηλεφώνου,όνειρο ή πληγή...

Να ξέρεις ότι κάθε στιγμή ζυγίζει αιώνες.Κάθε δευτερόλεπτο είναι εύθραυστο σαν αδύναμη κλωστή.Και δεν ημερώνονται με τίποτα.Και τ'αστέρια δεν είναι αστέρια πια αλλά κομήτες.Έχε κλειστά τα μάτια...Ίσως δεις και νιώσεις περισσότερα και καταλάβεις...

στον Γιάννη...

Γιάννη, καλό ταξίδι, καλή τύχη,καλή ζωή...
"Πώς λοιπόν να σου μιλήσω
και τη γλώσσα σου να βρω
αφού πάντα κάνεις πίσω
για ένα σίγουρο παρόν..."

ανεπάρκεια...

fish and waves-escher

Το λευκό χρώμα

δε με κάνει θεό
Θα ήθελε όμως

κάποιος θεός
Να με υιοθετήσει?

"οι γκρεμοί έχουν όμορφα χείλια"