ό,τι κι αν γίνει ένα να λες πως μ'αγαπάς χίλιες φορές κι εγώ εσένα

Καλά που το είπεςΝα νικήσω για να ηττηθώΚαι τι ωραία που θα χαθώΣαν ψαροκάικο σε φουρτούναΝα φορώ τα μαυρομάντιλα στα μπαλκόνια που κοιτάνε Ανατολή να ολοκληρωθεί το πιο τρικυμισμένο παραμύθι και να διαψεύσει όλες τις προφητείες παροπλισμένο και να καταλαβαίνουμε χωρίς γράμματα γραμμένα χωρίς αποστηθίσεις και σχήματα που παίρνουν τα ονόματα και οι άνθρωποι μέσα σ’αυτάΝα δούμε αντέχουμε?Καταλαβαίνεις αλλά πάντα έχαναΚαι ο πρώτος Μάιος που θα περάσει κάτω από τα γυμνά μου πέλματα να είναι όχι όνομαΟύτε σχήμα Να Περνάει από χιλιάδες κύματα απλώς να δροσίζεται[Υπαξιωματικές σκέψεις]Πώς να υποφέρεις τη μετριότητα της περίστασηςΑλλιώς τα ονόματα τιμωρούνΕθίζεσαι στην τιμωρία το παθαίνω με τα παράπονα Αλλά βοήθεια δε θέλω ούτε ζητώΤίποτα δεν αντέχει όταν δεν αντέχεταιΜαζεύω κάτι απ’αυτά που σκίζω και μετά τα ενώνω με άλλα προηγούμενα σκισμέναΓιατί όλο μου τον έρωτα μπορώ να προδώσω από εγωισμόΜη ρωτάςΓιατί έτσιΓιατί έτσι μπορεί να μ’αρέσει εκείνη τη στιγμήΓια να σε ξαναερωτευτώΞέρω πού θα ξοδευτώΓιατί έτσιΌχι όχι από ανίαΟ μοναδικός λόγος είναι λύσσαΛύσσα να ανταλλάξω τις προθεσμίες μουΜε φουσκωμένα πανιά και αγέρηδες
Κοιμάμαι κι όλο ξυπνώ και ξυπνώ και ξυπνώ πάντα καταμεσής στη θάλασσαΤων αναστάσεων η θάλασσα διαρκεί ένα καλοκαίρι ατουφέκιστηΜετά φουσιλάντο ντ’αμόρ Άργησα να μάθωΆργησα να χαραμίζωΠέντε ώρες το έκανα στις πλάκες του πεζόδρομουΝα περνάω διόδια Και να προχωρώ σε κάθε σαχλαμάρα άσχημηΜακρό προ μακρού οξύνεται κι εγώ περισπώμαιΑν καταλάβεις κιόλας μπορεί να τρομάξειςΠολυτέλεια να τη σκέφτομαι τώρα αυτή τη βλακείαΡάθυμα μεταγγίζεται η χαρά σε σέναΠώς να σε βρωΧωρίς όπλα με δολοφονείςΜε διοξείδιο του άνθρακαΈνα βήμα στον πανικό κι άλλο ένα κι άλλο έναΑισθάνομαι να κουβεντιάζω μς τις λέξεις μου ευνουχισμένεςΑδυσώπητη η κουβέντα και τα χρέη μουΣαν παιδάκι δεκάχρονο που του ανέθεσαν να συντάξει την προκήρυξη επαναστατικής οργάνωσης.Χτύπησε το τηλέφωνο και μπέρδεψα χάλια χάπια και χαλιάΠιστή πίστηΔεν μ’εγκαταλείπειΜα κι αν τίποτα στο τέλος δεν βγει και βολευτούμε σε παραλυσίες υποσχέσεις και σχετικότητες να θυμάσαι εγώ θα σ’έχω ελευθερώσει για πάνταΚι όταν γεννηθείς ξανά καινούριος θα είμαι απ’έξω να σε περιμένω και μου αρέσει πολύ

ασιδέρωτο φουστάνι

Εκπνοή του Απριλίου.Υμενώδες,ημιδιάφανο βράδυ και περιμένω το ηχητικό επισφράγισμα.Έναν σκοπό δηλαδή που οι λέξεις θα τραγουδάνε με την επιτηδειότητα των όρων που έθεσες ερήμην σου και τη συνενοχή του δέρματος. Και από αυτά θα μείνει στα δάχτυλα κάτι καλό.Δορυφορικό σαν πλανήτης φλούο. Ολοπόρφυρο.Εξωτικό και μελαγχολικό σαν το Ρίο ντε Τζανέιρο. Με τα ενθύμια της υστεραίας[πώς γίνεται αλήθεια αυτό;].Η σύσπαση συνδέει όλες τις αϋπνίες μου.Με το πρόσωπο βρεγμένο,παραμερίζω τις κουρτίνες.Ο αέρας έρχεται με τραχύτητα να στεγνώσει και να φτιάξει κοράλλια τις σταγόνες, στα χείλια στα μαλλιά στα μάτια.Ο αέρας έρχεται με την ταχύτητα που σωρεύονται στον αμφιβληστροειδή,οι τελευταίες εικόνες σου που κοίταξε και εντύπωσε.Αυθάδης και μη χρηστικός.Σου μοιάζει.Αυτοτελής όπως τα καλοκαιρινά σεντόνια και όπως ο παλίσανδρος στο φουστάνι μου.Τούφες καπνού σαρώνουν τους συναγερμούς.Το παραδέχομαι μόνη μου.Πρώτη φορά στη ζωή μου φορώ ασιδέρωτο φουστάνι. Στα όρια μιας ομφαλικής παραίσθησης,για δύο ολόκληρες νύχτες ήμουν το ρούχο που απλώθηκε στον κανόνα του τεντωμένου συρματόσχοινου.Για δύο ολόκληρες νύχτες ήσουν το μανταλάκι που με συγκρατούσε.Τι καλά!Ο αυτοματισμός υφίσταται την πλήρη έκπτωσή του.Ένας σκοπός που θα σφυρίζουν οι λέξεις ν’ απαλύνει κάπως τη δωρικότητά σου. Στις λεπτές και άφθονες διαφοροποιήσεις του,ερωτόλογα πλέουν στο σιδερωμένο σου πουκάμισο.Οι συνήθεις χρονικές μεθόριοι είναι πέτρες.Τις πετάω.Σ’αυτή τη λακκουβίτσα του ζαφειριού καλλιεργώ το περίσσευμα για να λάβω τη θέση μου στο κέντρο σου.Κεκτημένη προτεραιότητα Στο λόφο ένας κόκκος σινάπεως από τη σύντηξη που διασκέδασε την παραίτηση και η σύγκλιση μεγέθυνε τη χαράδρα. Από τα χαρτιά μου εξέχουν οι φαλλοί των μολυβιών.Στα τραγούδια σου βαθαίνουν οι ρόδινες χαράδρες.Ετοιμόρροπες οι συνήθειες. Λίγο ακόμα και τα καταφέραμε.Με σελίδες στρώνω την αιώρα του έαρος. Με σελίδες σκεπάζομαι.Τις σελίδες σου στέλνω. Τις βάζεις κάτω από το μαξιλάρι σου και κοιμάσαι,λες,ήρεμα και παθιασμένα.Ό,τι κάνω με τα εξώφυλλα. Κι εγώ το ξέρω,από δω και πέρα θα κοιμάμαι σε κλίνη στρωμένη σελίδες,με ανοιχτά παράθυρα και ασιδέρωτο φουστάνι.

παραστρατήματα

Από 'να παραστράτημα κι από μια ρουφηξιά η μέρα έγινε καπνός και το νερό φωτιά Άσπρα μαντιλάκια γνέφεις που με φέρνουν στον γκρεμό μαύρο φίδι που με ζώνει και φωνάζω αλίμονο Από μια πλάνη έφυγα σε τρικυμία μπήκα ποιος είπε πως θα ξέφευγα η αλήθεια είναι μια τρύπα Μια τρύπα μέσα στο νερό ένα μηδέν κι η γνώση παλιά μου τέχνη κόσκινο δεν έχω μετανιώσει Για τα βαριά τ'αμίλητα για τις καταστροφές όλα μου τα τραβήγματα δεν είναι διαστροφές Βόλτες στη Θεσσαλονίκη μες στα μπαρ πότης σωστός δεν σε πιάνει ούτε ο Βούδας ο Αλλάχ και ο Χριστός

στον Ευθύμη για τις βόλτες στη Θεσσαλονίκη

και στον Ρέζα για κείνο το βράδυ στα Μουντάνικα

το κυνηγητό

ανάβω μια φωτιά Ταξίδι

Πρέσπες

Για τα τοπία που ελίθωσαν ζωντανά στο πρόσωπό σου το ιμέριο. Γι’αυτά γράφω. Για όσα πέρασαν μέσα από το δικό σου βλέμμα κι ενεγράφησαν σφραγίδες του απόλυτου. Βουλοκέρια σε κλειστή επιστολή με μελάνι αόρατο.Καλάμια των Λιμνών- Ικετήριοι ράβδοι. Για να μείνουν απόλυτα. Και για τα μικρά μας πένθη που κάνουν τους θεούληδες να ξυπνούν και να σαλεύουν λιγοστά και σιγανά κάτω απ’το δέρμα. Τραύματα και τα θαύματα.Για να μην αθετηθούν στενόψυχα οι λόγοι.

Μικρή Πρέσπα

Στις εσοχές των ασκηταριών ιριδίζουσα θυμηδία και στις εξοχές εσύ θεοειδής αλλά αφανισμένος. Γιατί εκτόνωσες το σπαραγμό σε ένυλη φαντασία. Και η ανομοίωση είναι η επίνευση στο αειούσιο. Επιτίμιο κι αν υπάρχει,παραγράφεται,από την αλήθεια που εισπνέω όταν τα μάτια σου κλείνουν. Από την ανάσα σου που αθόρυβη σέρνεται στα μαλλιά μου όταν κοιμάσαι.Γιατί δεν γίνεται ν’αποκολληθείς από το σκοτεινό τοπίο με τους πολύπλοκους συμβολισμούς του πένθιμου. Τοποθετώντας τις βάρκες τις βραδυνές και τα κουπιά τους και τα δίχτυα τους σε περιφέρεια επάλληλων σπειροειδών στο Σίπυλο.

Μεγάλη Πρέσπα

Και για τις μαύρες αγριόπαπιες και για τους ροζ ερωδιούς, και για τους λευκούς γερανούς που κοιτάξαμε, προδικασμός ιερός είναι η αντάμωση.Αφού έμελλε ν’αγγίξεις παλμικές καμπύλες ορέων λαγόνων. Συνηθισμένοι είμαστε στις πολιορκίες τις εσωτερικές. Μη μαυρίζεις άλλο.Ασυνήθιστος μείνε στις φραστικές ευφορίες. Και να μου το λες. Πάντα να μου το λες. Πώς απολήγουν αυτά τα ταξίδια-δέντρα σε σύμβολα συμπυκνωμένα. [Κι ας μην έχουμε ούτε τις ερμηνείες ούτε τις απαντήσεις. Πες μου πως δεν χρειάζονται.]

Ψαράδες/Τριεθνές/Μεγάλη Πρέσπα

Που άλλοτε προσθέτουν μια ανεπαίσθητη δυνατότητα απαλλαγής από τη μελαγχολία και άλλοτε αφαιρούν την αβρότητα που συντηρεί την αξία της πρόσληψης του γονιμοποιημένου. Πώς απειλούνται διαρκώς οι κινήσεις των χεριών σου από την τοπογραφία του εφιάλτη μου. Και πολλαπλασιάζεται η επίσχεση του ονείρου.Και διαιρείται η αφή σε υποαφές σε κάθε τόπο δύσβατο του κορμιού. Σε κάθε άβατο πλωτό σπήλαιο.Ας ευχηθούμε να μην υπάρχει επιλήσμον το όνειρο.Και ό,τι απ’αυτό προέκυψε ή θα προκύψει.Να θυμηθεί το πίαρ και την ατέρμονη ροή στις παρειές.Πτερόεις.Εσύ.

Πως δεν θα συγγενέψουμε πες,πως δε θα λιμνιστούμε στα θαμπά και στα ξοφλημένα. Παρά μόνο στις συνθήκες αυτές,του μελαγχολικού πολέμου, ζωντανοί θα κρατηθούμε από την κανονικότητα που ανατρέπεται. Εν επιρρήμασι το φορτίο ουρανίζεται και τρέμει τη συμπλοκή με τ’αστέρια και τα νέφη. Γιατί τρέμεις? Γιατί τρέμω?Για τα αγκάθια που δέσαμε γύρω απ’τους αστραγάλους.Σακατεμένοι αλλά γενναίοι υπερβαίνουμε τα όρια της χαμηλόφωνης προοπτικής της ιστορίας αυτής. Υπερβατικά και άλκιμα. Ανυπάκουα και αδιέξοδα. Η επιλογή είναι μόνο συναισθηματική. Βασανιστικά αισθητή. Υπέρμαχη. Για την ανάπλαση της αφής για την εκδίπλωσή της συμβαδίζουμε με το ακανόνιστο της αθέατης πλευράς του πηλού. Αυτός ανανεώνεται διαρκώς μέσα στη διαχρονική του διάσταση. Χωρίς τον αποτροπιασμό της γήρανσης.

Στα χέρια σου, διαμελισμένος ο ορίζοντας. Τσακισμένος πρόσφυγας. Αλωμένος όπως τα στάχυα του Ιουνίου. Που θα τα προλάβουμε μαζί. Στο λέω,μαζί. Γιατί έτσι χαμένα κι εμείς χαμένοι δικαιούμαστε όλο το χρώμα το ευώδες του απλωτού κάμπου της θάλασσας. Και τις μυρωδιές από τα καλοκαιρινά πεύκα των βουνών.Και τις σκιές που πάνω σου ρίχνει το Σίπυλο και διασπείρονται πνιγμένες και διαψευσμένες μέσα στο βλέμμα σου που αλλιώς φεγγίζει όταν πρόκειται για σκιές γλαυκές.Προσφεύγουν απόκοσμα στην ποιότητα και στο περιεχόμενο της ενέργειας της διασωμένης αφής. Απροσδόκητα,χωρίς καμία εκζήτηση ψηλαφούν με σθένος τον εφιάλτη. Χωρίς υπεκφυγές ή αναβλητικότητα ή ολιγωρία.

Ψαράδες

Άγιος Αχίλλειος

Απεμπόλησις ιερή στη μία άκρη. Έχθιστος δεκασμός στην απέναντι. Και δεν έχω το δικαίωμα να επικαλεστώ την ηθική μου στάση. Μέχρι να πλαστογραφηθεί εξομολογητικά ,με μια ακόμη ανάπηρη ειλικρίνεια,διακομίζονται οι πληγές με χειροπέδες σε άλλη φυλακή. Εξόριστες για πάντα στη μαγεία.

Καστοριά-Λίμνη Ορεστιάδα

Καστοριά

Σημάδια σφοδρά έρμαια της παραίσθησης δεμένα πισθάγκωνα μέχρι να μετριαστεί το βασανιστήριο της απόστασης. Να διαλυθεί στον αέρα που αγαπάς, παρηγορητικά. Σε τίνος μητρώο εγγράφονται τα λείψανα? Σαρκοφάγου ή κενοταφίου?

Νυμφαίο

Μέχρι που ό,τι οι άλλοι πιστεύουν-κίβδηλο και απατηλό- και θέλουν, να εξαντληθεί από την παραχάραξη,κράτα με από το χέρι. Από τα μάτια κράτα με. Από τους αστραγάλους τους πληγωμένους. Κι εγώ από τα χείλια σου που μισούν τη χαρά.

Υστερόγραφο: Γιατί μισείς τόσο τη χαρά? Γιατί αφορίζεις τη σπουδαία της ελαφρότητα?

Αρκτούρος-Νυμφαίο

Η ανάρτηση είναι εξ’ολοκλήρου αφιερωμένη στα τραυματισμένα για πάντα τοπία. Στο αδύνατο της ανάγνωσης και ίασής τους.

all photos by Φαίδρα Φις

Πρέσπες/Καστοριά/Νυμφαίο

Απρίλιος 2009

rock n roll suicide

Είναι ένας άντρας που με ακολουθεί και τον ακολουθώ σε όλη μου και όλη του τη ζωή.Είναι χάρτης υδροφόρος και πάνω του μπορεί να έχω διασχίσει την Έρημο.Πάνω του μπορεί να έχω πλεύσει τον Νείλο και τη Μεσόγειο.
Ένας άντρας μαγικός κρύβεται σε κυβεία μνήμης μέλλοντος ασχημάτιστης. Εγκάθετος η θλίψη του κάνει γκελ στα μάτια μου και το αθώρητο ακόμη ύφος του μέσα μου περνάει από κει. Από την πύλη του πιο άγρια τρυφερού χιτώνα. Είναι ένας άντρας που μου θυμίζει τους μουσώνες. Ένας άντρας περιπλανώμενος αλέθει τις ιδιορρυθμίες του με φωτιά κι αέρα. Καλλιεπής ιοβόλος και ειρωνικά μελαγχολικός χαλάει τη μοναχικότητά μου. Ένας άντρας σπαστός κι αμήχανος σαρκώδης και πολύφυλλος στις μέρες μου με την ιδιωματικότητα του ποιητικού αλήτη πυροβολεί τις νύχτες μου και με ιώδια και βαμβάκια γράμματα μού περιποιείται τις πληγές που μου άνοιξε. Ένας άντρας σαν πόνος πολύπλοκος δέρμα γδαρμένο από επιθυμία παράφορη με φράζει άθελά του στο περίκλειστο άπειρό του.Στην αλμύρα που έχουν τα τραγούδια του. Τα τραγούδια του, μου έμαθαν τη νύχτα και τα σκοτάδια.Τα τραγούδια του με καταθέλγουν.Τα τραγούδια του διεισδυτικά όσο ο Ήλιος και το Νερό κάτω από το δέρμα στις κόγχες της γης. Ο μαγικός άντρας σαν Περσεφόνη με θάβει στην πιο καθαρή φροϋδική μετάληψη υποσυνείδητου έρωτα.Ένας άντρας αβάσταχτος λέει το όνομά μου. Και εγώ λιώνω. Με ακολουθεί.Τον περιμένω.Με ακολουθεί.Θα με βρει.Κάποτε.Τον ακολουθώ.Θα τον βρω.Κάποτε.

Ζερέλια

Μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο,ο υδροβιότοπος των λιμνών Ζερέλια που δεσπόζουν βορειοανατολικά του Αλμυρού,στις παρυφές της Όθρυος. Ανάμεσα στις λίμνες υψώνεται η Μαγούλα Νεολιθικού Οικισμού με σημαντικά ευρήματα.

Το ερευνητικό πρόγραμμα στην προϊστορική θέση Μαγούλα Ζερέλια του Δήμου Αλμυρού αποτελεί το πρώτο ανασκαπτικό πρόγραμμα Προϊστορικής Αρχαιολογίας του ΙΑΚΑ, και διενεργείται σε συνεργασία με τη ΙΓ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Κύριος στόχος του ανασκαπτικού προγράμματος είναι η εκπαίδευση των φοιτητών Αρχαιολογίας του Τμήματος στη σύγχρονη προβληματική και μεθοδολογία ερευνών πεδίου των προϊστορικών θέσεων, στη συστηματική έρευνα συστημάτων προϊστορικής εγκατάστασης σε μικροκλίμακα τοπίου, στη χρήση των νέων τεχνολογιών στην αρχαιολογία (γεωγραφικά συστήματα πληροφοριών, βάσεις δεδομένων, δικτυακές εφαρμογές, πλασματικές αναπαραστάσεις) και στις αρχαιομετρικές εφαρμογές (μαγνητικές επισκοπήσεις, χρονολογήσεις, παλαιο-περιβάλλον, αναλύσεις υλικών κτλ.).

Η Μαγούλα Ζερέλια είναι μια από τις γνωστές θέσεις της θεσσαλικής προϊστορίας. Έχει ανασκαφεί στις αρχές του εικοστού αιώνα (1908) από τους Wace και Thompson και τα αποτελέσματα των ερευνών έχουν δημοσιευθεί αναλυτικά (Wace A.J.B & Thompson M.S, 1912, Prehistoric Thessaly, 150-166). Η θέση κατοικήθηκε από τη Μέση Νεολιθική Εποχή μέχρι και την Ύστερη Εποχή του Χαλκού (αναγνωρίστηκαν οκτώ αρχαιολογικά στρώματα, μέχρι το παρθένο, που εντοπίστηκε σε βάθος 6-8 μ.), ενώ στα επιφανειακά στρώματα εντοπίστηκαν λείψανα των ιστορικών, των μεσαιωνικών και των νεώτερων χρόνων. Έκτοτε δεν έγιναν συστηματικές ανασκαφικές έρευνες στη σημαντική αυτή θέση, ούτε όμως και ευρύτερα στις προϊστορικές θέσεις του Κρόκιου πεδίου. Η περιοχή του Αλμυρού, παρά τον δυναμικό ρόλο που πρέπει να διαδραμάτισε κατά την προϊστορική περίοδο, δεν είναι τόσο γνωστή στη σύγχρονη έρευνα όπως οι προϊστορικές θέσεις της περιοχής του Βόλου, της Λάρισας ή της Δυτικής Θεσσαλίας που έχουν ερευνηθεί συστηματικότερα.
Το 1992 η Ολλανδική Αρχαιολογική Σχολή υπό την διεύθυνση του καθ. Η. Reinder Reinders του Πανεπιστημίου του Groningen διενήργησε επιφανειακή έρευνα στην περιοχή της Μαγούλας, στα πλαίσια της ευρύτερης επιφανειακής έρευνας που έκανε η Σχολή στην περιοχή σε συνεργασία με την ΙΓ’ ΕΠΚΑ. Τα αποτελέσματα της επιφανειακής έρευνας στη Μαγούλα Ζερέλια δημοσιεύτηκαν πρόσφατα (Reinders, R. (ed.) 2004. Prehistoric sites at the Almirοs and Sourpi plains (Thessaly, Greece), Publications of the Netherlands Institute at Athens V, Assen: Koninklijke Van Gorcum). Τα στοιχεία που προέκυψαν από τις έρευνες αυτές έδειξαν ότι, για την κατανόηση της προϊστορικής κατοίκησης στην περιοχή νότια και νοτιοδυτικά του Αλμυρού, εξαιρετικά σημαντική είναι όχι μόνον η Μαγούλα Ζερέλια και ο υδροβιότοπος με τις δύο χαρακτηριστικές λίμνες που γειτνιάζει με αυτήν νοτίως, αλλά και η σχέση που είχε κατά την νεολιθική εποχή με τη γειτονική θέση Καρατζάνταγλι. Η θέση αυτή, όπως έδειξαν τα επιφανειακά ευρήματα, κατοικήθηκε κατά την Αρχαιότερη και Μέση Νεολιθική περίοδο, είναι δηλαδή πρωιμότερη, και εν μέρει σύγχρονη, με τη Μαγούλα Ζερέλια.

Τα δεδομένα αυτά έστρεψαν το ενδιαφέρον μας προς την περιοχή αυτή, η οποία πιστεύουμε ότι μπορεί να δώσει νέα στοιχεία για τις πρώιμες νεολιθικές εγκαταστάσεις στη Νότια Θεσσαλία, που ακόμα δεν έχουν διερευνηθεί επαρκώς, αλλά και για τις συνθήκες διασποράς, ανάπτυξης και διαφοροποίησης των προϊστορικών οικισμών στις επόμενες περιόδους (Μέση, Νεότερη και Τελική Νεολιθική και την Εποχή του Χαλκού), οι οποίες αντιπροσωπεύονται, σε στρωματογραφική διαδοχή, στην εντυπωσιακή Μαγούλα των Ζερελίων.
Ο ευρύτερος επιστημονικός στόχος του προγράμματος είναι η συστηματική έρευνα της μορφής των νεολιθικών εγκαταστάσεων στη συγκεκριμένη περιοχή της ΝΔ Θεσσαλίας, των σχέσεων που ανέπτυξαν οι δύο γειτνιάζουσες προϊστορικές θέσεις, η Μαγούλα Ζερέλια και η θέση Καρατζάνταγλι, σε ένα κοινό μικρο-οικολογικό και γεωμορφολογικό περιβάλλον, του τρόπου εκμετάλλευσης του ιδιαίτερου βιο-περιβάλλοντος της περιοχής και, τέλος, της ιδιαιτερότητας που παρουσιάζει η εξέλιξη της κατοίκησης στις δύο αυτές θέσεις κατά τις διαδοχικές περιόδους της προϊστορίας. Στόχος του ερευνητικού προγράμματος είναι επίσης η ένταξη της ερευνητικής ομάδας της ανασκαφής Ζερελίων στο σύγχρονο κοινωνικό-πολιτισμικό περιβάλλον της περιοχής της Ευξεινούπολης και του Αλμυρού, και η συνεργασία των αρχαιολόγων της ομάδας με ανθρωπολόγους και ιστορικούς του ΙΑΚΑ, οι οποίοι θα μελετήσουν την πρόσφατη ιστορία της περιοχής σε ιστορική, ανθρωπολογική και εθνοαρχαιολογική βάση. Επίσης έχει προγραμματιστεί μελλοντική συνεργασία με άλλα Τμήματα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στην προοπτική της μελέτης και της προστασίας του φυσικού τοπίου της ευρύτερης περιοχής της αρχαιολογικής θέσης.


[Η πρώτη συστηματική έρευνα στη Μαγούλα Ζερέλια διενεργήθηκε φέτος (22/8-9/9/2005), με την οικονομική υποστήριξη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, του Τμήματος ΙΑΚΑ και της Νομαρχίας Μαγνησίας. Το πρόγραμμα ΕΠΕΑΕΚ πρακτικής άσκησης του IAKA κάλυψε τα έξοδα των προπτυχιακών φοιτητών. Στην έρευνα έλαβαν μέρος έξι προπτυχιακοί και έξι μεταπτυχιακοί φοιτητές του ΙΑΚΑ και του ΑΠΘ. Η επιφανειακή έρευνα διήρκεσε τρεις εβδομάδες και η μετακίνηση της ερευνητικής ομάδας γινόταν, σε ημερήσια βάση, με το πανεπιστημιακό λεωφορείο. Διενεργήθηκε συστηματική επιφανειακή έρευνα στη Μαγούλα Ζερέλια, υλοποιήθηκε το τοπογραφικό για τις ανάγκες της συστηματικής δειγματοληψίας και αναπτύχθηκε το Σύστημα Γεωγραφικών Πληροφοριών.]

πηγή:Φιλάρχαιος Εταιρεία Αλμυρού "Όθρυς"

Πρόγραμμα Εργασιών Δ' Συνεδρίου Αλμυριωτικών Σπουδών

all photos by Φαίδρα Φις

Ζερέλια.Απρίλιος 2009

η Ζίνα,ο Κεμάλ και το Ελυτονήσι

η Ζίνα μου
ο Κεμάλ

ο Κεμάλ.
στο βάθος ο Άγιος Αχίλλειος/Ελυτονήσι

photo's by Φαίδρα Φις

Πρέσπες/Μικρολίμνη

Απρίλιος 2009

Σαντέ-Σ-αν-Τε-Σαν-Τε-Σαντ-Ε-Σ-Αντε

Τις τελευταίες ώρες της Νύχτας απογράφω τα πάθη μου και τα τιμήματά τουςΜε λογική σύνεση και συνέπειαΔεν εκβιάζω αναρχικά σκηνικά για όποιον είναι η αιτία τουςΜαζεύω ίσκιους καρφιά απόγευμα ΠέμπτηςΠού να βρω το στρώμα τη στάθμη το αγκίστρι για χατίρι σουΕνέχυρο βάζω νοτιάδες τις γρίλιες τους γρύλλους για να’χεις σε μέγεθος και ύφος σφαίρας διωγμόΑντέγραψα όλα τα δέντρα τ’αστέρια σταθμούς λιμάνια το φως τη μνήμη που ισόβια ράγισε το δάσοςΞεγέλασα έγδυσαΟ αστέρας τροφόςΧώριζα φίλαγα για όποιον ζητούσε δοκιμές της αλήθειας της ΘάλασσαςΛάσπηΥποφέρω που μ’αρέσει που δεν μπορώ να σε πάρω στα σοβαράΜεταποιώ τη δάφνη σε οφθαλμαπάτη και σκίνο νυχτιάτικοΑπό τα μαύρα σπόρια κρέμονται κεραυνοίΑπό τα άσπρα απάτεςΣτα κεραμίδια κυλούν οι σταγόνες του μύρουΣτην πλάτη οι συλλαβές κλέβουν δειλές άκτιστες της ερημιάς τη μισότρελη ανομίαΣημάδεψα τους αγκώνες σε αρχαία τείχηΣτάζουν καταλύτες όξινοι από τ’αμπέλια του ΔιονύσουΠροβολείς χόρτασα σε κενά όνειρα αρόδοΑκάλυπτη η καύτρα του Κάφκα κρέμασα ουρά και βραχιόλι Σαντέ και ντέφι χλωρόΟπαδός των προορισμών χωρισμώνΝτροπή ορφανή στα δίχτυα να βαφτεί με ό,τι ήθελε νούφαρα και ψάρια να πετούν κοντά στις αποβάθρες για αναχωρήσεις έγκαιρες έγκυρες Μεταλλικές γονυπεσίεςΣτα στεφάνια των βαρελιών αστερίες αργοί ταχυδακτυλουργοίΑδέσποτα ανεξήγητα μετρό πεπρωμένα μετρώ σαράκι ν’αναπαύσουν στη μεθυσμένη μπαγκαζιέραΠου φόρτωσα τ’αχυρένια γκρεμισμένα και σκάρταΆλλο Στάρλετ κι άλλο ΣκάρλετΦλούδι και σκουριά χαρά και καράβια ένας σωρόςΔιαβασμένος καπνός βαποριούΣε κάθε λήψη του κλικ να κρύψει αντ-ηχείοΔεν θα χρειαστεί να σκεφτείς ανήμεραΔεν θα χρειαστεί να σκεφτείςΜε όλα τα εφήμερα έχω ξεμπερδέψει. Ανωγείων υπογείων μαινάδα στη φεγγαράδα βλαβερή σαν βιτριόλιΟι κορυδαλλοί στη αυλήΤυφλώθηκα και ξερίζωνα από τη σελίδα το γραμμένοΠερίδεσηΔεν έχω μιλήσειΦίμωτροΣε κανέναν δεν είπαΘα μιλάω στο ξύλο του ΣταυρούΜόνο αυτό κατάλαβα με ό,τι και να βάψεις το πρόσωπο ακόμα και τα πάθη που έχεις αποσβέσει δεν κρύβονται με μπογιές χέρια Νερό Μύρο αποτσίγαρα τα τραγούδια πανάκια κουρελάκια κόκκινα

ναυτία

Πότε πότε σε φτιάχνω προσωπικό μου ερωτομύστη ήρωα Σε συντηρώ στις άκρες των περιθωρίων-σημείωση βιαστική Την ώρα που το τρένο των δέκα περνά και σφυρίζει Το βλέπω από τη γέφυρα να ξεμακραίνει Με το επόμενο λέω θα φύγω για το Μαρμαρά και δεν θα γυρίσω ποτέ πίσω καράβι είναι και το τρένο Στην ακμή απρόσμενων ποιημάτων κι αν σε κυλίζω ρηματικά
Και μυροβλητικά την ώρα που ανάβεις το στριφτό σου στην Εθνική Οδό αμάραντος ή σε συνοικιακό υπόγειο ολομέθυστος Για ν’ αστράψεις σε προκαλώ αλλά εσύ δεν φέγγεις
Μόνο καις από τις αναθυμιάσεις σου παράγεται Συνθετικό σκοτάδι μιλίων

Όταν τo alif θα χωρίσει από το αίμα του το σύμφωνο Που δεν μπορώ να πω,μέσα στο χιτώνα σου θα ξεκολλάνε οι σάρκες και θα βραχυκυκλώνεις φακίρης σε ηλεκτρικά καρφιά
εγώ στην Αντιγόνη θα εγκιβωτίζω τα κύματα Για να σε θυμάμαι επιτηδευμένα και να σε ξεχνάω ανύποπτα


Προνύμφη αφή και αράχνη όραση υφαίνουν παλίμψηστα στο κρεβάτι
Αυλακώνουν με τα νύχια τους τη στάχτη που είναι παραδόξως ελαφρύτερη απ’τη σιωπή σου και στις ανανεωμένες μεθορίους σου Μίσχοι πράσινοι πέταλα από γιασεμιά τρέχω σε κάποιο στενό της πόλης βγάζοντας τα τακούνια μου βαδίζοντας ακριτική και ξυπόλητη όλη την Ιπποκράτους και έχω τη βιολέτα στην τσέπη μου μαραμένη

Όσοι έχουν κοιμηθεί δίπλα μου τη Μεγάλη Τετάρτη
Ξέρουν πως θέλω τα χέρια τους στα μάτια μου

Στους υπόδικους που πριν το ταξίδι καταλαμβάνουν το σώμα του χαρτιού και μεταλαμβάνουν τη μελάνη

μέσα μου ο αέρας που φυσά

ΌΣο λιγότερα ψιθυρίζει

το χέρι μου στο χαρτί
ΤόΣο πιο εύγλωττοι

γίνονται οι ΣυλλαβιΣμοί
Στους αδένεΣ μου

υπεράΣπιση ανεκτική
Το ίχνοΣ λείπει από το

πλήρωμα του αίματοΣ
Αδύνατα πράγματα ζητάΣ

ΑδύνατεΣ αγάπεΣ

ΣυρραφήΣ τραυμάτων

από το negative

το τόξο

Μ' αυτό το τόξο θα βγω να διώξω όλα τα εφήμερα

Έξω θα σπρώξω αισθήματα άγρια να φαν τα ήμερα

Θα πιω και ξύδια να'ρθουνε φίδια κι ας με τυλίξουνε

Από τη ζήλια που ξένα χείλια θα σε ρουφήξουνε

Τα φαρμακερά τα βέλη βρήκαν την καρδιά εντέλει -φτάσανε

Στόχο είχαν μόνο εμένα και τα καθιερωμένα σπάσανε

Μες στου ποτηριού τον πάτο μάγια ήπια ένα Σαββάτο - πιάσανε

Και το ξημέρωμα στο σπίτι σου μ' αδειάσανε τρελό για σένα

Μ' αυτό το τόξο θα επιδιώξω ζημιά τεράστια

Θα μείνω απ' όξω μαύρα μεσάνυχτα μες στα προάστια

Θα πιω ποτάμια θα σπάσω τζάμια κι ας με συλλάβουνε

Σαν τον Απάτσι μπορεί κι οι μπάτσοι να καταλάβουνε

Τα φαρμακερά τα βέλη βρήκαν την καρδιά εντέλει -φτάσανε

Στόχο είχαν μόνο εμένα και τα καθιερωμένα σπάσανε

Μες στου ποτηριού τον πάτο μάγια ήπια ένα Σαββάτο - πιάσανε

Και το ξημέρωμα στο σπίτι σου μ' αδειάσανε τρελό για σένα

Σταμάτης Κραουνάκης

πουργκατόριο

Επιλεκτικό ήθος συνιστά μια αισχρή κοσμιότητα. Υποκαθιστά το απότοκο δήθεν συντριβής.

Είσαι σαν συνονθύλευμα κανονιστικού διατάγματος.

Διερωτώμαι, η φράση «να πας να πηδηχτείς» εκτιμάται και κρίνεται ως χυδαία ή όχι?
Η αυτοκατάταξη στους ζωντοχοίρους, μοιραία.Φοβούμαι όμως ότι αδικώ και επιπλέον προσβάλλω τους χοίρους.

Άστοχη και η επιβεβαίωση του πολυσυμπλέγματος.

Ούτως ή άλλως αμφιβολίαν ουκ ην επ’αυτού.

Η πρεσβυωπία ίσως βοηθούσε,μα δεν πάσχεις.

Τέτοιες στάσεις, μη πλόιμες, τέτοιες “ipso jure” παιδιάστικες αντιδράσεις,διευκολύνουν την κατάκλιση σε πεπλανημένα έλη με βούρλα.

Παλιλλογίες,λεονταρισμοί και πάρεργα αλλού. Εκεί που μασάνε.

Η τάχα νηπενθής νοσηρότητα του βάθους της μελαγχολίας σου δεν πείθει κανέναν πια.

επιστημονική φαντασία

έχω έτοιμο καφέ για τον ήλιο και όλα τα πλάσματα της τρέλας τους ανθρώπους των υπογείων που η υγρασία στις φλέβες τους κρατάει ζωντανούς αυτούς που πάντα θα κάνουν την έκπληξη εξεγερμένοι από ένστικτο μακριά από κάθε πολιτική ανάλυση που θα δικαιολογούσε τις παράτολμες πράξεις τους χωρίς λόγο χωρίς τακτική και στρατηγικό στόχο ιεροφάντες ενός παραλογισμού που κάνει την κοινή λογική να φαντάζει σαν τον πιο μεγάλο υπονομευτή της ανθρώπινης φύσης η τόλμη της βλάσφημης σκέψης πώς γίνεται οι εκκλησίες να μυρίζουν τόσο έρωτα τη Μεγάλη Εβδομάδα;

Οδυσσέας Ιωάννου

Πάλσαρ

Ως τα χαράματα έφτιαχνα καράβια με χαρτιά. Στις κουπαστές τους παραζάλη απ’όσα άμορφα γράμματα και λέξεις στριμώχνονταν στη μύτη ενός κολασμένου μολυβιού.Που αλλιώς θα γινόταν αποτρόπαιη άγκυρα.Στην πρύμνη κανένα όνομα.Όσα στην πλώρη συνωμοτούσαν,έβλεπαν την κόλαση από μακριά σαν πολικό αστέρα.Αδιάφορο αν εκκινούν από ασπόνδυλη ανάγκη μένους κι αρμενίζουν σε μαύρη θάλασσα. Φρικτά γεμάτη από ασώματα ακρωτήρια στο μέσο διισταμένων χρησμών. Η προέκτασή τους βρίσκεται υποθαλασσίως.Όσα έχαιραν της ευλογίας να καταποντιστούν στο μαύρο, έπεσαν πάνω στο δικό μου βράχο-αφήλιο φάρο.Χρόνια τελώ στον άγριο τόπο του ως πεταλίδα.Αξεδιάλυτη.Ιδιοπρόσωπη. Αδιαμεσολάβητη.[Από την ίδια αλμύρα πάντως υπάρχουμε και καλό θα είναι να μην το ξεχνάς.]Τα χάρτινα καράβια έχουν μια ιερότητα μάλλον.Επειδή μεγάλωσαν σε χέρια δύσκολα. Επειδή τα χέρια τ’ανάθρεψαν εν πληγή.Συνομιλούν με λέξεις και πράξεις ατέλεστες ακόμη.Ή μπορεί επειδή ως ραβδοσκόποι του βυθού,επιτελούν έργο ανακάλυψης κόμπων.Όταν τους βρουν,εγώ είμαι ο δωρολήπτης.Αυτό μ’ευχαριστεί. Κατά κάποιο τρόπο αποτελεί σκορπισμένο και χαλασμένο τοπίο.Στο οποίο εγώ οφείλω με ολόθερμο πάθος να προσδώσω αισθητική αναπαλαίωση και το όλο της ψυχικής διάστασης.Από φυσική αγάπη.Πλησιάζω όσα ταλαιπωρώ με ηλιόλουστη πένθους διαύγεια.Για να κατορθώσω να εξάγω από τη σιωπή και τη μόνωση ένα δωδεκάστερο ψίθυρο, με έξαψη.Έπειτα, να τον προφυλάξω,αφαιρώντας του λίγο λίγο συγκίνηση.Στο τέλος να τον ακουμπήσω απαλά στην αυτοτέλεια θωπείας από φάλτσα δάχτυλα.

[Η συνεύρεσή μας εσχατολογική μαρτυρείται μόνο μέσα σε λέξεις.Μόνο από λέξεις.Πλήττεται από την περιστολή του πόθου.Που δεν κοινώνησε ποτέ το ναυάγιο.Ούτε το νερό της προδοσίας. Γι’αυτό έμεινε ημιτελής. Ό,τι δίστασε από τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν,σώθηκε.Ό,τι ήκμασε στην κραιπάλη της ψευδαίσθησης, φορτίο πολτού σε καράβι μαύρο ασυνάρτητο.Φιλύποπτο.Προκατειλημμένο.Κτηνωδώς αδιάφορο.Υποταγμένο σε άρρωστο κώδικα.Που διαρκώς και λεξιποικίλως διώκει.Που συστηματικά και μεθοδικά παραναγιγνώσκεται.Αγκυλωμένο σε ξένο βράχο.Απονεκρωμένο.Άσαρκο και πλαγίως αναπαριστώμενο.Διαλυμένο.Υπόλειμμά του έμεινε στα μάτια. Καταγωγική μαρτυρία λαμπρότατης στρέβλωσης. Η όραση πια συμβάλλεται με τη διάλυση του στόμφου της αυταπάτης.Και τη γραμμή ολόισια στον ασυνάντητο όλεθρο τραβάει. Η όραση πια βλέπει την ανεστραμμένη εικόνα στο φληνάφημα των βράχων και της αλμύρας. Μετείκασμα που αναπέμπεται-σινιάλο και κληροδοτείται. ]

Με σαπφείρινες λεπιδωτές γραφίδες έσφαξα τις λέξεις. Και ό,τι είχε μείνει από το ιδιωτικό αλφάβητο.

Ως το ξημέρωμα καράβι έφτιαχνα από χαρτί στο χάρτη. Οι απόπνοιες του χάρτινου σκαριού νωχελικές. Προφανώς για να σταματήσουν συμβατικές φράσεις να υποσκάπτουν το στέρεο βράχο μου.

Ως το χάραμα καράβι έφτιαχνα που τ’ανάθρεψα εν αφλογιστία με τη λυσσώδη εμμονή στον τροπικό του μένους για να κακοπάθει.

Το αλληλούια ευλαβικά εγκαιροφλεγές στη μελανή άκρη του μολυβιού. Ασυγκίνητο προσκύνημα από ακαριαία λεξιφθορά. Όλα τα χάρτινα καράβια αργούν. Το φορτίο τους,λέξεις- αγρίμια ανήμερα.Κανένα δρομολόγιο σε άγονα νερά δεν είναι έγκυρο. Κάθε καράβι ακολουθεί αντίστροφη ρότα. Αχάρακτη. Μόνο μια λέξη λάμπει στην πλώρη. Γοργόνα κυανή. Αλαργινό Πάλσαρ.

Θεσσαλονίκη.Κυριακή 12 Απριλίου 2009