Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Mίνα Ξηρογιάννη, τέσσερα ποιήματα





 

Μια σκέψη έκανα για τη Φρύνη.
Τη φαντάστηκα να μεθά στα συμπόσια των ανδρών
Να χαρίζει το απαλό μυρωδάτο της σώμα.
Ελεύθερη από ενοχές για ταπεινές καταγωγές κι άλλα παρόμοια.
Η υπόνοια και μόνη ότι μπορεί να πλανεύθηκε από τον καλλιτέχνη...
Την απαλλάσσει από την κακή της φήμη.

*
*
*
*

Η Προφητεία του ανέμου


"Να περάσεις το ποτάμι.
Να ανακυκλώσεις τη ζωή που σπατάλησες"

Mα εγώ...καρφωμένη στην μία όχθη,
αρκέστηκα στο να ονειρευτώ την άλλη.

*
*
*
*


ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Λέξεις σε λευκή κόλλα...
αυτό ειμ΄εγώ.
Τίποτα και όλα.
Ειλικρινά, μόνο αυτό.

*
*
*
*

βραδύτητα...



Καθυστερούμε την συνάντησή μας.

Στην αρχή την καθυστερούσαμε τυχαία.

Τώρα πια ηθελημένα.

Και διασκεδάζουνε στη σκέψη ότι ηθελημένα καθυστερούμε.

Και ηδονιζόμαστε στη σκέψη ότι-όταν βρεθούμε-

μπορεί και να αρέσουμε ο ένας στον άλλο.

Αρέσουμε ήδη.Ήδη αδημονούμε.

Κι είναι τόσο όμορφα!

Αν είναι αυτό να αλλάξει,

ποτέ να μην βρεθούμε.

*

Μίνα Ξηρογιάννη