Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010


Κι εγώ θέλω τη διέξοδο του απολύτως ακατάλληλου
Όπως χαϊδεύεις τα μαλλιά μου σ’ένα από τα σχήματα
Της αλάνθαστης υπερβολής μένει μισός ο ενεργός
Αποχρών λόγος της οριστικής απόφασης
Καθώς πιο κοντά στο κρίσιμο συναρμολογείται
Η λύση-αφού έχεις την ικανότητα να μην την εμπιστεύεσαι-
Αφήνομαι λοιπόν ως τραγική φυσιογνωμία ονειροπόλου
Στην υποκειμενική εντύπωση που οργανώνεται
Στο κίτρινο τριαντάφυλλο πάνω στο πιάνο
Όταν σε καταπίνει ο εγωισμός ο κυνισμός
Συνδέοντας με συρματάκια ευεργετικής αποπομπής
Την περιορισμένη δράση του αυθόρμητου
Και μου δείχνεις ότι το μόνο που σε νοιάζει
Είναι ολοένα ν’απομακρύνεται η πίστη
Από την επάρκεια των επιλογών μας
Ρώτα με να σου πω να μη μιλάς
Να χαϊδεύεις τα μαλλιά μου
Μη μιλάς μη μιλάς μη μιλάς