Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

Nα 'xε Apn απόψε.






photo by Spiros Biniaris




Πού ήσουν αέρας και πού εγώ σκαλοπάτι. Που ήσουν ρίζα και που εγώ ένα πικρό μολυβένιο σύννεφο ν’ απλώσει ποτάμια καβούρια σχοινιά και σκαλώνει η δαγκάνα μου στο βράχο. Και τι έγινε; Έξω να φλέγονται τα φτερά του στερεώματος. Φλέγονται; Πού να ξέρω εγώ…κοιτάζεις με υποψία τα αλμυρά νερά όπως ο άλλος τα νεκρά. Θα ποντιστούμε αλά τούρκα και τα καβούρια θα μείνουν γατζωμένα στα βράχια με τις πεταλίδες. Ακροκέραμα απολιθωμένα τζιτζίκια στις αχυροφυτείες. Φούσκωσε η αστροφεγγιά στα σωθικά μου επειδή είχα πιστέψει πονώντας τον το σκύλο με τα κίτρινα μάτια. Έπειτα πνιγήκαμε από το λόξυγγα και τον βραχνά και μια και κυνηγούσε την ουρά του βουτηγμένη στον ασβέστη και μισοκαμμένη έτρεξες εσύ πρώτος στο νεώριο κι εγώ στην ψηλή ντάπια τη φωτισμένη από κρεμαστούς κάλυκες όπως σε ράμπα πάλκου. Το σκυλί με κοίταζε από χάμω και μου γαύγιζε μελωδικά ένα δάκρυ κρυφό- τι το θέλει τώρα το λυπητερό;- ώσπου άρχισαν να ραγίζουν ηχώντας ανεπαίσθητα κραακ ένα ένα στη σειρά τα λαμπιόνια. Παραπατώντας δυο τρία φάλτσα βήματα πίσω με την παλάμη στο στόμα μην ακουστώ έβαλα τα γέλια στην προσπάθειά μου να θυμηθώ ποιον από τους δύο είχα μεταμορφώσει. Λοβ ιζ δε ντραγκ είπα και το πίστεψες. Πήραμε φόρα άλλη μια να καθοδεύσουμε στον Νότο τον παντοκράτορα. Κατέβαζαν και κατέβαζαν ανέμους τα Αστερούσια που σέρναν μια θάλασσα προς το μέρος μας με το νερένιο πέπλο να κυματίζει μπρος τα πόδια μας. Αφού δεν γίναμε πέτρες στην Αράδαινα αφού ριχτήκαμε στο πέλαγος τελικά το βαθύ το δύστροπο το δρεπανοφόρο το ακατάληπτο το σκληρό-μη μιλάς- η ανάσα πριγκίπισσα του καημού αλλά η κυανή αφή περισσεύει στα μάγια. Αναρωτιέμαι καμιά φορά τι φαντάστηκες στην υψικάμινο στην οποία οικειοθελώς εισήλθες από τούτη την αφήγηση πλησίον μεσανύχτων μέλλοντος. Βελόνια οι άκρες των χαρτιών που κουνάς αφηρημένα στον αέρα να διώξεις κάτι ενοχλητικό. Μια μύγα ας πούμε κι ας μη γίναμε ποτάμι ή σύννεφο ρίζα ή κλωνάρι μια βυσσινιά πιρόγα που αρμενίζει Ρίο ντε Τζανέιρο-Αντίρριο. Κι ο Νότος-αλήθεια ή θάρρος;- μια φούσκα τοποθετημένη με γλύκα ευλάβεια και τέχνη στην άκρη των χειλιών ένα βατραχοπέδιλο. Ίσως το μοναδικό σκαλοπάτι για τον Άρη.