Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012







Έξι νύχτες δεν έκλεισα μάτι
έπρεπε να γυρίσω πίσω
να τα διορθώσω όλα
Δεν είναι που η ανάγκη μάς πέρασε
από φρυκτωρίες ξιπασμένων χεριών
Είναι που αποφασίζεις στο ρεύμα
να κρατηθείς από βράχια
καθαρά μεν αλλά κοφτερά
Τράβα ρε μάγκα να πουλήσεις κανα στίχο
Σε πρόλαβε η Ευτυχία και σ’ αυτό θα μου πεις
Το απενοχοποίησε
Μια δραχμή το τραγουδάκι
Είχε σεβντά τα χαρτιά, εσύ;
Τα θες όλα δικά σου γι’ αυτό καταντάς ανυπόφορος
Ακόμη κι η γραφή σου
ανασυνθέτει μια πραγματικότητα πασατέμπου
Γράφεις όπως τρώμε τα σπόρια
Πάλι εσύ;
Το εαρινό ηλιοστάσιο πέθανε
Μην ξαναρθείς εδώ. Ποτέ.