Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

αυτό που το λένε αγάπη



από τον ίσκιο μέχρι τα λάθη μου
καμία εκεχειρία δεν με βόλεψε
γιατί το γείσο του καπέλου μου συσπάται
από άλλες πράξεις για δισύλλαβες περόνες
που όταν τις τραβάω οι νύχτες
εύθραυστες
πέφτουν πέταλα απ’τη χειροβομβίδα


και δεν είναι που βραχυκυκλώνω
γιατί αυτές τις νύχτες τις κυλάς
στο φάρυγγα ολόκληρες από τη σημασία τους
σαν άνεμους στο όστρακο ή στον ελαιώνα
και δεν είναι το ερύθημα προπατορικό
λάβρο
όπως το ανακαλώ αναλυτικά με την ομολογία
της αντιύλης







συνεπώς
ανάμεσά μας αν είναι πέρασμα άγρυπνο
κράτα το να μας διασχίζει εκείνο
με την αμηχανία του απλού




γιατί έτσι νομίζω πως κάθε πρωί ο ήλιος βγαίνει
για να φωτίζει μόνο ό,τι εμείς ζούμε


μυστικά

σ'εσένα