Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

πέπρωται


Κάποτε ίσως χρειαστεί να μονομαχήσουμε
υπτίως σε δρόμο παρακαμπτήριο
Με κλονισμένο μυαλό μπορεί
στην τάφρο μιας νευρικής ανάμνησης
Ακαριαίοι ακραίοι βουβοί δήμιοι
φλογεροί και φθονεροί που εμφιλοχωρούν
σε αθωότητα σκληρή
Προσδοκώντας ολοκαύτωμα
προσωρινό διακόνημα
Αλλά το νόημα που θα συμβαίνει
Θα έχει χάσει το νόημά του
αφού παρεπιδημεί στα πάρεργα
Στείρου φρέατος
Ως υποτιμημένη υποχρέωση
στις επιούσιες ανάγκες
παραφυάδες ανώνυμων πόνων
κάποτε όταν δεν θα είμαστε
οι πέτρες που το ποτάμι τις κυλά
ή όταν δε θα είμαστε το ίδιο το ποτάμι
παρά ομοιοτέλευτοι μυχοί μοιχοί

Κάποτε ίσως χρειαστεί να μονομαχήσουμε
Με αφορμή το παραπλανητικότερο δίλημμα
Ολβίου χρηστού δήγματος
Σε δαιδαλώδη προθάλαμο περίπλοκου
Μορφώματος αιθάλης
Φτερά τραύματα αίμα ενοχές

Επικούρεια λείψανα ραντισμένα μελάνη
Σε θαλάμι από καρφίτσες αγκύλια
κεντριά

Τότε θα χρειαστεί να μονομαχήσουμε
Για το τίποτα