Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

στην αιολική διάλεκτο


Διαβάζει κρυφά αγιολόγια Αιώνια ξεγελασμένη
Είδωλο αιθέρος και σκέψη που προηγείται αξιοθρήνητης μοίρας
Με ανακλαστικά άτονα τον αφήνει να περνά παρελαύνοντας με τιάρα χρυσή
Ακέραιος μάλλον με βαθύτερη την αφή με βαθύτερη την αφή να τον αποχαιρετήσει με βαθύτερο ουρανό όλο τον ουρανό με βάμβακα βρεγμένο σε ορό φωσφόρου
Του ακουμπά τα μάτια με όλη την αφή όλων των ματιών και των χεριών
Αναβαπτισμένη σε κάτι που μοιάζει με απροστάτευτη αθωότητα
Στην αιολική διάλεκτο αγαμέτης έτσι να τον αποχαιρετήσει
Αδρανεί με ειδωλολατρικές προλήψεις και χέρια σταυρωμένα
Μπροστά στη γη της επαγγελίας του είναι λευκή καμήλα
Ένα γυμνό κλαδάκι πλάι στο ποτάμι μηδαμινότητα
Τον αφήνει να μουντζουρώνει τη ζωή της
Νυν υπέρ πάντων το νερό
μαίνεται ασώματη στο μάταιο παιχνίδι του υπνοβάτη σε υποσύνολα χάους
που της όρισε ν'απορεί με τι πρέπει να πρωτοταϊσει από κείνη
Για να παραδοθεί στο άτεγκτο παραδοσιακό πρωτόκολλο
Ολοκληρωτικό όπως το σχήμα και το σύμβολό του
Αδράχτι οιστρηλατεί τις πιο μακάριες εμμονές
Μεταστρέφοντας εν σιγάσει το δικαίωμα και τη δυνατότητα
Της ξιφουργικής σε μια όρχηση πανδαμάτορος ομηρίας
Που παραφθείρεται από τη σφοδρότητα της λάμψης του
Έχει λάμψη η νύχτα του έχει λάμψει ο φόβος η κορυβαντική του προπέτεια
Τον επιθυμεί αλλόκοτα μόνη αλλόκοτα συνεπής και αείφορη
Να χοροπηδά πάνω από ερείπια συντρίμμια
Έτσι να τον αποχαιρετήσει
Με όλη τη βαθύτερη όλη τη μόνη αφή