thalassa

απ' τns λύπns τo kαπέλo *

2012-01-28T12:34:00.010+02:00

today

Το κορίτσι απεγνωσμένο σε μια κούνια,

με παυσίλυπα και χάπια ξαγρυπνά.

Χλιμιντρίζουνε του ανέμου τα σπιρούνια

μες στο στόμα του. Όλο και πιο στιλπνά.

Το αγόρι αφηρημένο σε μια μήτρα,

αιωρείται. Και ξυπνάει στο μετρό.

Συνταράζεται απ’ το θάνατο του Λύτρα

Συνοδεύει η μουσική, πάντα ρετρό.

Το κορίτσι κάποιοι δαίμονες λυπούνται.

Του χαρίζουνε δρεπάνι και σφυρί.

Λέξεις που όφειλαν ν’ αλλάξουν εκδικούνται

Την αγάπη να τρομάξουν; απορεί…

Το αγόρι σε υπόγειες διαβάσεις.

Λώροι μίσους κρέμονται απ’ τον αφαλό

Δηλητήρια, απ’ το χρώμα αναθυμιάσεις

Με τα χέρια ψηλαφίζει τον φαλλό.

Συναντιούνται σε εικόνες, σ' αφηγήσεις.

Σε φωνήεντα, σε σύμφωνα-γιαπιά

Το κορίτσι για να δει:«πώς θα λυγίσεις…».

Το αγόρι αναρωτιέται όλο: «για ποια…».

Αγαπήθηκαν, μα η αγάπη δεν αρκούσε

για να φτάσει την αλήθεια στο ζενίθ.

Αυτή φεύγει τώρα για τις Συρακούσες.

Κι αυτός διάβασε ξανά την Ιουδήθ.

Στην ακτή όλα τα σάρωσε το κύμα.

Το ιερό βιβλίο κείτεται νεκρό.

Ας σωθεί αυτό:- στο τελευταίο ποίημα-

απ’ της λύπης το καπέλο, το φτερό.

Μόλις λιώσαν μέσα τους οι πάγοι.

Μαύρο χιόνι απ’ τα βουνά της Αρκτικής.

Τους φυλάνε οι σκαραβαίοι. Οι σαρκοφάγοι
θα 'ναι πάντα ένα θέμα οπτικής.**

* τραγούδι

**η γωνία λήψης της κάμερας είναι ζήτημα ηθικής/
Ζαν Λυκ Γκοντάρ

Γιώργος Χρονάς, τρία ποιήματα

2012-01-28T10:53:00.000+02:00

LA MORTE DEGLI AMANTI

Η φωνή του σβήστηκε μαζί με τις σκιές
πίσω από τις κάμαρες που συναντιόμαστε
αργά το Σάββατο,
ζώντας τη μυθολογία στις λεπτομέρειες
πριν από τη γένεση του κόσμου,
διατηρώντας εσύ το ρόλο του Πρωτέα
κι εγώ ένα ρόλο που δεν ενθυμούμαι πια
τις λέξεις του
τις φράσεις του
τα σχήματά του.
Μόνο κατά διαστήματα θυμάμαι εκείνες
τις σκιές μας στον τοίχο, με κινήσεις τόσο γνωστές
που ούτε τις παρατηρούσαμε
ούτε τις σχολιάζαμε
ούτε τουλάχιστον τις ζούσαμε.
Όμως εκείνη η μουσική, διασπαστική μουσική,
μονότονη μουσική στη σιωπή μας, διαλυτική
στο χρόνο που έλιωνε σε κεριά του τάλιρου,
με χοιρινό λίπος φτιαγμένα, πάνω στο τραπέζι
ερχόταν από τα άδυτα μαζί με το λιβάνι,
που καίγονταν.
Δεν θυμάμαι άλλα, σβήστηκαν με τη γένεση
του κόσμου, εκείνη την ημέρα που ο πατέρας σου
παίρνοντας ενέσεις ασβεστίου και χώμα από την αυλή
έφτιαξε το πρώτο ψηφίο από το αλφαβητάριό μας,
το κλειδί για να ανοίξει την κάμαρα
με το λιβάνι
και τα κεριά του τάλιρου από χοιρινό λίπος.

Εκείνη τη μέρα ήρθες και με βρήκες
περίλυπο.
-Φτωχέ μου, είπες
οι μέρες αδειάζουν κώνειο
στα γεμάτα ποτήρια μας
κι εγώ δεν είμαι ο Σωκράτης
για να πεθάνω ήρεμα στη φυλακή.

Σε κοίταξα την ώρα που έπεσες στο πάτωμα,
κίτρινο με ώχρα βαμμένο, με μια μυρωδιά που δεν
ξεχώριζες αν ήταν αντρικό σπέρμα ή λιβάνι.
Φώναξες
-Τουλάχιστον ας με φάνε τα σκυλιά.

Χθες έγινε η κηδεία του. Δεν την παρακολούθησα.
Έμεινα με τη σκιά μου στην κάμαρα
που συναντιόμαστε αργά το Σάββατο
καίγοντας κεριά με χοιρινό λίπος και λιβάνι.
Εξακολούθησα να πίνω κώνειο.

Χθες έγινε η κηδεία του.
Δεν την παρακολούθησα.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΠΕΝΘΟΥΝ ΣΕ ΑΥΛΕΣ
ΜΕ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΠΛΑΚΑΚΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ
ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Σε όλους τους αιώνες χωρίς λόγο θα παραδίνονται
Πίσω από μια αυλή και ένα πηγάδι
Ανίσχυροι
Ασώματοι
Πένθιμοι
Νυχτερινοί
Τέσσερις άγιοι αυτοί
Άγνωστης και ανύπαρκτης θρησκείας
Έτοιμοι να αποκεφαλισθούν μπροστά σε κλειστά
άδεια παράθυρα
Με έναν κουβά που έφυγε από την επιφάνεια του πηγαδιού
και με την κεκανονισμένη ταχύτητα να πάει να δολοφονήσει
Στο νερό
Μέσα στο πηγάδι όλες εκείνες τις μορφές, τα σώματα
που είδε να φωτογραφίζονται τα βράδια με φεγγάρι
Όταν κηδεύανε τις πρώτες μέρες κάτι δαντέλες
και τερτίπια
Κάτι απαγορευμένους θρήνους και νεκρές εκσπερματώσεις.

Η μάνα μου άδικα πια θρηνεί μόνη τα βράδια
στο δάσος της Καισαριανής ανάμεσα σε κυπαρίσσια
του Βαν Γκογκ ή του Παρθένη
και πεύκα που δεν καθαρίστηκαν από τις εξορμήσεις
των προσκόπων
εκείνες τις πέστροφες που ταξιδεύοντας αντίθετα στο ρεύμα
του ποταμού
ραντίζουν με σπέρμα τα σκορπισμένα πάνω στα βούρλα αυγά τους.

****

Κι εσείς που φοράτε τα χρυσά τακούνια
Στα μαλλιά σας που κρεμάτε τα λουλούδια
Στα χέρια που βροντάτε τα βραχιόλια
Όταν βρέχει στα χωράφια, στους δρόμους όταν η λάσπη
σας χτυπά τις φτέρνες
Μην ξεχνάτε πρώτη εγώ ήταν που φόρεσα τακούνια μαύρα,
ξώπλατα φουστάνια μέχρι τα γόνατα, από το σπίτι μου
το 'σκασα

Στην καρδιά μου πρώτη φαρμάκι φόρεσα.

Κώστας Σφενδουράκης, Νίκη των τετριμμένων

2012-01-26T16:17:00.009+02:00

Στην γυάλα

Ποιες προσδοκίες ποια σχέδια μεγάλα;

είσαστε ψάρια απλώς κολυμπήστε...

έτσι κι αλλιώς δεν θα βγείτε απ' την γυάλα

μέσα ασφαλείς, σε μικρόκοσμο είστε.

Λίγη τροφή και αλλάζει η πορεία

στην κορυφή με ορθάνοιχτο στόμα

από την πείνα, από την απορία

αν είστε άξιοι να τρώτε ακόμα.

Πάνω απ' την γυάλα του αφέντη το μάτι

τον διασκεδάζετε, σας επιβλέπει

γύρω απ' την γυάλα λιγούρια, οι γάτοι

να τους πετάξει από σας κάνα λέπι.

Ποιος θα αρνηθεί, θα προτάξει το "όχι" ;

ψαράκι είναι δεν είναι χαϊβάνι

ξέρει μετά θα τον πιάσει η απόχη

για να τον ρίξει γυμνό στο τηγάνι.

Ποιος από σας την κατάντια του κλαίει;

κανείς δεν είδε να κλαίει ένα ψάρι...

πως είναι δόλωμα ό,τι επιπλέει

ποιος από σας το 'χει πάρει χαμπάρι;

Φύγε ρε...

Φύγε ρε πούστη απ' την ζωή μου

με κυνηγάς εδώ και χρόνια

πας να ρουφήξεις την πνοή μου,

δέσε μου πρώτα τα κορδόνια...

Δεν είσαι άξιος να το κάνεις

μα μου την φέρνεις από πίσω

στο στόμα μου μιαν άκρη κάννης

να μη μπορώ ούτε να μιλήσω.

Φύγε ρε πούστη απ' την παράγκα

θησαύρισες νταβατζιλίκι

βάλε στον κώλο σου τα φράγκα

να κι από μένα χαρτζιλίκι.

Φύγε ρε πούστη δε σε θέλω...

κυκλοφορείς έξω στα πάρκα,

μαύρα γυαλιά γυρτό καπέλο

δίχως ψυχή μονάχα σάρκα.

Φύγε ρε πούστη! μα εσύ μένεις

μέσα στα κύτταρα του κόσμου

καρκίνωμα της οικουμένης...

είσαι ο αργός ο θάνατός μου!

Αλλαξιά

Έχει απέραντη ομορφιά η μοναξιά

μια θάλασσα εναλλασσόμενων χρωμάτων…

Άδεια η ντουλάπα, δεν υπάρχει αλλαξιά

μόνο η αίσθηση ανύπαρκτων πραγμάτων.

Μες στο δωμάτιο οι στιγμές της προσμονής

αλλάζουν σχήμα για να γίνουνε ρυτίδες.

Σ’ έναν καθρέφτη που δεν φάνηκε κανείς

μόνο ραϊσματα που μοιάζουν με λεπίδες.

Ένα σκυλί κουλουριασμένο στη γωνιά.

Τα αποτσίγαρα έχουν βγει απ’ το τασάκι

γενέθλια μέρα να αλλάζει μια γενιά.

Η ομορφιά της μοναξιάς, η προσμονή

Φωτογραφία μιας γυναίκας στην Ιθάκη

Που ζωντανεύει αργά αργά…Υπομονή!

Πανσέληνος Μυστικός Ύπνος

Μέσα στο δέντρο έχω αλητέψει

αλήτες τα κλαδιά και φίλοι

λούζεται στο φεγγάρι η σκέψη

να ‘ν’ όμορφη πριν βγει απ’ τα χείλη.

Τα φύλλα η δροσιά τα γλείφει

στάζει από πάνω της ο πόθος

η θάλασσα ντυμένη νύφη

με νυφικό το σεληνόφως.

Με παίρνει ο ύπνος κι ένα αστέρι

έχει μπλεχτεί μες στα μαλλιά μου

κι εσύ ‘σαι μες στην αγκαλιά μου…

μα το πρωί ένα περιστέρι

το μήνυμά σου θα μου δώσει

κι όλα θα μ’ έχουνε προδώσει!

Χιμαιρώδης

Δίνει στην αρχή το τέλος

φτιάχνει άλλη αρχή

"πνεύμα" ονόμασε το βέλος

το σπαθί, "ψυχή".

Βάφει με λευκό τον Άδη

μπλε τον ουρανό

γίνεται στίγμα, σημάδι

μέσα στο κενό.

Πίνει θάλασσες του κόσμου

ντύνεται βροχές

λέει "εγώ είμαι δικός μου"

διώχνει ενοχές.

Δίχως έγνοια δίχως φθόνο

δίχως αφορμή

σαν τον άπιαστο τον χρόνο

φεύγει με ορμή.

Τόσο τρέχει που τον φθάνει

που τον ξεπερνά...

τώρα μέχρι να πεθάνει

δεν ξαναγερνά !

Κώστας Σφενδουράκης

Νίκη των τετριμμένων

Vakxikon 2012

2012-01-26T15:48:00.000+02:00

Aγάπη μου χρόνια στο φωνάζω.
Ονειρεύτηκα.
Φροντίζω τη μαχαιριά στην ωλένη.
Δεν νοστάλγησα.
Είναι τα παράπονα ξεπεσμός;
Μια στάλα.
Το Φουτζιγιάμα απόψε δεξιώνεται
Το χιόνι.
Πempty ξαστεριά και καπνίζω.

Έvαs άvτpαs xωpis μάτια*

2012-01-26T13:07:00.004+02:00

Ένας άντρας με ομπρέλα διέσχισε τον ουρανό.

Κάθε Πέμπτη μεσημέρι έμοιαζε στον Ιανό.

Την κορώνα του αφήνει στο χαράκι μιας σπηλιάς,

το μανδύα του πετάει, τον φωνάξαν: βασιλιάς!

Πάνω-πάνω στην ομπρέλα από λόγχη-ξυραφιά,

τρόχιζε νύχια κι αγκάθια, μία άγρια συννεφιά.

Ήρθαν κρύα καλοκαίρια, Αύγουστοι τυραννικοί.

Σ’ ένα δέντρο καταλήγει, μακριά απ’ τη «φυλακή».

Όλα εντός του σταυρωμένα από αβέβαιο χρησμό.

Εύχεται τη μοναξιά του μέχρι τον αφανισμό.

Αποφάσισε με λάζο να χαράζει ήχους-κραυγές,

απ’ τα φύλλα ως τη ρίζα, διάστικτος από πληγές.

Ρίμες- λίμες, όλες μάτια, έφτιαξαν τις διαδρομές.

Μα του φόβου οι ανάσες άνοιξαν παντού ρωγμές.

Μια βραδιά μ’ άρρητη τόλμη κοίταξε την αστραπή.

Στρέβλωσε όμως το βλέμμα, του θεού του η ριπή.

Ένας άντρας χωρίς μάτια, πέταξε ως τη Δαμασκό

Είχε τους ανέμους κόντρα, την αγάπη στον ασκό.

Δεν ξανάβαλε κορώνα, ούτε ομπρέλα πια κρατά.

Στο δεντράκι φτερουγίζει, περπατάει στα νερά.

*Μπαλάντα
(υπό τη γενικότερη αφηγηματική
λαϊκή έννοια)

Διονύσης Καψάλης, τέσσερα σονέτα

2012-01-26T10:30:00.000+02:00

VI.

Αντέχω στο προσβλητικό ξημέρωμά σου
όταν το σώμα σου αρρωσταίνει από το πλήθος
ματιών που είδαν μα δεν γνώρισαν, κι ο μύθος
νεκρός, όταν το ρούχο πέφτει στα σφυρά σου.

Ανταποκρίνομαι στη διάρκεια της κραυγής σου
όταν ανοίγεις πέταλα κι οι κωπηλάτες
της ασυνάρτητης φυγής, σκαμμένες πλάτες,
σκιρτούν και χύνονται στο σχήμα της ροής σου.

Ποιος καταγράφει, μόνος, τα ονόματά σου-
σ' ένα κλειστό δωμάτιο τρέμει κι αφηγείται
τροπές της γύμνιας σου, τα εξανθήματά σου,

σ' ένα βουβό επιτάφιο: ενθάδε κείται
ο ανέραστος εργάτης του φιλιού της, στάσου
διαβάτη, μη μιλάς, ο τόπος εκδικείται.

VII.

Είναι που κυρτώνεις και της φωνής σου ο τόνος,
του λυρισμού η άδολη πορνογραφία,
όταν προσάγομαι γυμνός στην ιστορία
κι ασκεί στο στόμα σου την έφεσή μου ο πόνος

ν' αναληφθώ στον ουρανίσκο Σου, Κυρία:
μηρυκάζει γενεές του φιλιού σου η γνάθος
και μυρμιδόνες μαλακίζονται με πάθος
μες στη φωνή σου, μια βραχνή αθανασία.

Γράφεις στ' αυλάκια του εγκεφάλου μου αφηγήσεις
αιματηρών επαναστάσεων και σφαγείων,
στα κύτταρά μου ερεθίζεις αναμνήσεις,

αιφνίδιες λάμψεις στις γωνιές των υπογείων
διαβάσεων, όπου αντηχούν ακόμη οι ρήσεις
ηρώων που αθωώθηκαν, Τρώων κι Αργείων.

VIII.

Μέσα στο νου η σάρκα σου πληθαίνει,
τόσοι και τόσοι έγραψαν για σένα.
Γυναίκα απειρόγαμη, παρθένα
των στύσεών μας, τώρα, δοξασμένη,

άφησε το σονέτο να εισχωρήσει
περήφανο στο βάθος των αιώνων,
με την τριβή στο γράμμα των κανόνων
το φυλαγμένο πάθος του να χύσει,

το αρχαίο πνεύμα του. Κι αν ζαρωμένο
αναδυθεί μετά από τόση χρήση
συμβατικής απόλαυσης, στεμμένο

το χρίσμα σου ας πάει κι αυτό στα όσα
εξάντλησες. Άσε να σ' οδηγήσει
στην πλησμονή η γυμνασμένη γλώσσα.

XIII.

Όπως η μέρα που βραδιάζει και ο κόπος
του τελευταίου αφηγητή με ρίχνουν πίσω
από το σχήμα της ζωής μου, να γυρίσω
εκεί που πρώτα σημαδεύτηκεν ο τόπος

από σκυφτούς προσκυνητές, να μεταπείσω
τρελούς, φυγόδικους, πουτάνες, μετανάστες
που άφησαν πίσω τους πιο εύγλωττους δυνάστες
για νέους κόσμους σιωπηρούς, έτσι ν' αρχίσω

στ' άδειο τοπίο τ' ουρανού μιλώντας, δες το
που ναυαγεί στο φως, ναός, και κατεβάζει
δίκοπα λόγια η μηχανή του αιθέρα: έστω

η τελευταία ετούτη μέρα που βραδιάζει
ανέπαφη, λάφυρο της φωνής σου. Πες το
λοιπόν ελευθερία ό,τι σ' όνομάζει.

Ακόμη μια φορά
Άγρα 1986

Άvvα Nιαpάkn, δύo πoιήματα

2012-01-25T21:55:00.000+02:00

Από μηχανής θεός

Έβαλα πλυντήριο χτες.
Χωρίς πρόπλυση,
με ένα απορρυπαντικό που καθαρίζει στους 40 βαθμούς.
Και μετά έβαλα τα κλάματα.
Είχαμε απομείνει εγώ, το πλυντήριο,
το ψυγείο, η τοστιέρα, η κουζίνα και το καλοριφέρ.
Ευτυχώς, την ώρα που κορύφωναν οι λυγμοί
και οι στροφές του πλυντηρίου,
μπήκε από το ανοιχτό παράθυρο ο γάτος μου
και νιαουρίζοντας θυμωμένα,
μου είπε να σου πω
ότι είσαι μεγάλη κουφάλα.

quantum

Εσύ κάπου αλλού.
Σε ένα δωμάτιο άλλης ηπείρου.
Στολισμένο με κορνίζες από τα σκουπίδια.
Και κάπου στο βάθος τα γράμματά μου.
Εγώ κάπου εδώ.
Σε άλλο δωμάτιο.
Στολισμένο με παιδικές φωτογραφίες.
Και κάπου στο βάθος τα γράμματά σου.
Δεν θα ανταμώσουμε ποτέ, είπες.
Καθένας κάτοχος της μοναξιάς του.
Κόψαμε και τα γράμματα.
Δεν σήκωναν άλλο στολισμό οι τοίχοι
και τα ράφια.

Άννα Νιαράκη
Τετράδιο Πειραμάτων
Χαραμάδα 2010

Juliet & Romeo (η μπαλάντα του Ντύλαν Τόμας)

2012-01-25T20:00:00.001+02:00

Κοίτα τι πάθαμε οι δυο μας

εγώ που κλαις κι εσύ γελώ

σαν τους νεκρούς του Ντύλαν Τόμας

σαν του '60 τα μελό.

Νέα δεν έχω να σου γράψω

μέρα και νύχτα υπνοβατείς

μες στο τραγούδι σου θα ψάξω

όλο τον κόσμο να με βρεις.

Πίνω πολύ καπνίζεις κι άλλο

όπως ο Τσαρλς παραληρείς

καμιά φορά σε αναβάλλω

εγώ είμαι δύο κι εσύ τρεις.

Ο Ποσειδώνας κι η Αμφιτρίτη

δες μας πού φτάσαμε στ' αλήθεια

Juliet & Romeo στην Κρήτη

πολλές σφαγές κι εμείς ερίφια.

Κάτι να βρεις για να σου γράψω

όσο ακόμα είναι καιρός

Δύση κι Ανατολή θα κάψω

γιατί είν' ο έρως πορφυρός.

Αγάπα με και μη με τρως.

Μουσική & ερμηνεία: Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος

Λόγια: Χαριτίνη Ξύδη

Tακούνια καίγονται στο φούρνο
www.anemosekdotiki.gr

2012-01-25T17:43:00.000+02:00

Να περιμένω θερινά ηλιοστάσια;

Πρώιμη γύρη από της άβυσσου τη λήθη;

Οι αναδρομές μες στις σελίδες οπλοστάσια

Και η αλήθεια πολύ απτή για να σε πείθει.

Θυμός που βγαίνει στην παλάμη κατασκότεινος.

Ίσια στον όλεθρο η θάλασσα βαθαίνει.

Είναι πολλές οι κεφαλές κι ένας ο κότινος

που η αράχνη από σκίνα τον υφαίνει.

Ας περιμένω το καράβι τάχα αδιάφορα.

Δυο τρία δωμάτια η πατριδογνωσία.

Πώς να ξεχάσω τα στιχάκια τα κατάφωρα

που μου υπόσχονταν ζωή κι αθανασία.

Γλυκερία Μπασδέκη, Είμαι δεκαεννιά χρονώ

2012-01-25T11:39:00.000+02:00

Είμαι δεκαεννιά χρονώ και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Το πρωί, πίνω διπλό φραπέ και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Μέχρι τις δώδεκα καπνίζω ένα πακέτο, κάνω δεύτερο καφέ, δεν έχω σηκωθεί ακόμη από το κρεββάτι, οι σελίδες βρωμάνε τσιροσαλάτα από χθες, από προχθές, από πέντε μήνες σαν χθες, κι εγώ διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Μένω στο Καμπιέλλο, καπνίζω ακόμα Winston μαλακό, θέλω τον Παναγιώτη, δεν βγαίνω απ’ το σπίτι, μόνο διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Η μαμά κι ο μπαμπάς στέλνουν λεφτά και κούτες με σπιτοφαγητό, γιατί είμαι δεκαεννιά χρονών και σπουδάζω Ιστορία και δεν υποψιάζονται ότι τα ‘χω ρίξει όλα στον κόκορα και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Ο Παναγιώτης δεν με ξέρει, δηλαδή με ξέρει λίγο, του είπα ωραία ταινία, αυτός είπε α, σου άρεσε, αυτό το α ,σου άρεσε, δηλαδή ήταν η γνωριμία μας και από τότε είμαι δεκαεννιά χρονώ και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Διαβάζω τη Φάρσα, διαβάζω τις Διακοπές χωρίς πτώμα, διαβάζω το Εορταστικό τριήμερο στα Γιάννενα διαβάζω το Μεξικό. Είμαι δεκαεννιά χρονώ, τα άλλα δεν τα έχει γράψει ακόμα και με τον Παναγιώτη ακόμη δεν τα φτιάξαμε, ούτε έχει πεθάνει ακόμη, όχι, ο Παναγιώτης ζει. Η ‘Ερση δεν έγραψε την Χοιροκάμηλο, ούτε τον Βασιλιά του φλίπερ, ούτε τα άλλα. Ο Παναγιώτης δεν έχει έρθει ακόμη στο σπίτι, δεν έχει βάλει το Don’t smoke in bed στο κασετόφωνο, δεν μου έχει πει τίποτε ακόμη, εγώ τον θέλω και πηγαίνω κάθε Τρίτη στις εννιά στον Ορφέα. Στη Ριζοσπαστών βουλευτών Ιονίου βουλής ανάβω το τελευταίο τσιγάρο, αυτός μου χαμογελάει πάντα και μου δίνει το πρόγραμμα, αλλά όχι, ακόμα δεν έπαιξε το Στοιχείο του εγκλήματος, ακόμα δεν ήρθε να καθήσει δίπλα μου στην καρέκλα χωρίς χερούλι, εγώ είμαι ακόμη δεκαεννιά και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου.

Θόδωρος Αγγελόπουλος, Ταξίδι στα Κύθηρα

2012-01-25T08:31:00.000+02:00

Πέvvυ Mnλιά, Bήματα Oμnpiαs (υπό έkδoσn)

2012-01-24T22:38:00.005+02:00

Άμμος

Γιατί πάντα βρίσκεται κάποιος πάνω στα θρύψαλα

Αυτού που μέχρι χθες

Θεωρούσαμε βράχο

Τα πράγματα είναι απλά

Εκεί όπου τα πράγματα είναι απλά

χρόνια μένει απάτητος ο δρόμος

Φυτρώνουνε χορτάρια μαλακά

και τρόμος.

Τα δέντρα εκεί δεν έχουνε σκιά

το όνομά σου μοναχά φωνάζουν

μ’ ωραία στόματα οι ώρες μα φριχτά

πλαγιάζουν.

Ό,τι κι αν πέρασε σκύβει και σε κοιτά

μιλούν και τραγουδούν γλυκά τ’ αστέρια

πετάνε δίπλα σου, σου δίνουνε φιλιά,

σου δίνουν χέρια.

Εκεί όπου τα πράγματα είναι απλά

δεν πήγαμε. Ποτέ μας δεν θα πάμε.

Παράξενα τραγούδια και λειψά

θα τραγουδάμε.

Ο μπάρμαν

Ο μπάρμαν που ζει μες στο κεφάλι μου

κερνάει λέξεις

«Όσα δεν μπορείς

θα σου τα πω τώρα.

Δεν μπορείς ν’ αγγίξεις ένα δέντρο

δίχως να νιώσεις

πως είναι μέσα σου το άγγιγμα.

Πώς μπορείς ν' αγαπήσεις

όταν φεύγουνε όσα αγαπάς;»

Είπε πως πέθανες, πέθανες, πέθανες, πάει πέθανες, τέρμα.

Έπειτα το μετάνιωσε

κι έβγαλε την ομπρέλα απ’ το ποτήρι

Δύο τρόποι υπάρχουν στην ποίηση:

Ή θα ξεπλένεις το αίμα

Ή θα το μιλάς.

Κάτι τέτοιο

"Δεν είσαι ανάπηρος. Αν ήσουν ανάπηρος μπορεί και να σε δικαιολογούσα. Να σε άφηνα να ψοφήσεις στη σπηλιά σου, που πήγες και κρύφτηκες στον θάνατο, σα στο μουνί της μάνας σου. Έλα μαλάκα μην μασάς. Έλα, εγώ είμαι εδώ. Έλα έξω τώρα! "

ή κάτι τέτοιο θα είπε στον Λάζαρο, δεν εξηγείται αλλιώς.

Τι έγινε; Μαστούρωσες απ’ τη λύπη;

Φυλιkή Eταιpεiα

2012-01-24T13:06:00.006+02:00

Μας έπιασε λάστιχο στη διαδρομή υπνοδωμάτιο- μπανιέρα. Δεν βαρέθηκες με τις ρεζέρβες? Ο τραγουδιστής, οι χήνες, η δολοφονία και τέλος. Βγάλε τα ρούχα σου να παίξουμε μπάλα, αλλά μια μέρα αφού πέθανες, στο υπογράμμισα. Ταινίες του Ζουλάφσκι και του Χέρτζοκ. Το σινεμά είναι αναμορφωτήριο. Οι φοιτητές που μας παρατήσανε και περάσαμε στην επωνυμία, ξεχασμένοι από οφθαλμοπάθειες. Μισό λεπτό να ισιώσω λίγο, να κοιτάξω το λιμάνι. Δίπλα σε μάτια βιαστικά διέκρινα τον άλλο εαυτό. Λίγο νερό για τα δάχτυλα. Μόλις έκαψα τον δεξιό δείκτη αλλά τι κρίμα που έμαθα να γράφω με αντίχειρα και μέσο. Μέχρι χθες πίστευα πως θα μου ήταν άχρηστη αυτή η εφεδρεία. Πιο δυνατά. Πιο δυνατά, σου λέω. Ποιος ξέρει τι θα αναγραμματίσουμε ακόμα για να καταφέρουμε τον νόθο ύπνο. Μέσα στα συρτάρια ο καφές σήκωσε κύματα. Το βράδυ έψαχνα να βρω πού θα κοιμηθώ, σε κλινική ή στα σφαγεία αλλά ρε γαμώτο, συνήθισα τόσο αυτό το μεθυσμένο καντήλι. Πού να τρέχω αθροίζοντας μια ακόμη ερημιά στην πλέξη σου, που αραίωσε μεν, αλλά κάπως συντηρείται από τη χολή, τον Αίαντα τον Τελαμώνιο και δυο ασπιρίνες. Όταν σ’ έφτασα στο ύψος του λαιμού και ξήλωνα λίγο λίγο το μετάξι από το κρινολίνο, η φανέλα σου ίδρωσε λες και ήταν μέτωπο αντιμέτωπο με τον ήλιο. Μερικές στάλες ξεστράτισαν από τον αέρα σαν ψιλόβροχο σε κατάστρωμα . Παραπάτησες κι έπεσες σε μια τζαμαρία. Εκεί ακριβώς, θλιμμένες κάζες ρουφούσαν και έγλειφαν το χρυσό των ψαριών. Θα κουρέψεις το αυγουλάκι σου κι ύστερα, εμείς, οι θεατές σου, θα σου τραγουδήσουμε με σχετικό ζόρι, την Ιτιά. Τι να ξεπλύνει κι αυτός ο Νιαγάρας?* Ταλαιπωρημένα πλάσματα, με παντόφλες, ρομπίτσες, μπικουτί, ξεραμένα γάλατα και σάλια, στα στραβά τους χείλια. Τσουρουφλισμένα σπλάχνα. Πο ποοο τι ωραίο σκουπίδι! Μα πόσο μακριά πήγα…Αγκώνα αγκώνα πλησιάσαμε εμείς και στο τέλος σπρώξιμο σπρώξιμο μόνο μώλωπες. Αλλά μη σκας. Το βαλκανικό ταμπεραμέντο που ποτέ δεν μας αφήνει ήσυχους στις συμφορές μας, να στολίσουμε μια μπάμπουσκα, να τη ντύσουμε μπαλαρινούλα, να της ξεχωρίσουμε τα πόδια, να τη βάλουμε σε μουσικό κουτί με σμυρνέικα, έκανε το θαύμα του. Άλλωστε εσύ μου κουβαλάς τις σακούλες του σούπερ μάρκετ και ό,τι περισσεύει τ' ουρανού, στο καλάθι του ποδηλάτου. Ποιος είναι αυτός παιδί μου! Ακούω μια φωνή. Άστο σου λέω, άστο. Είναι φυτό. Πώς έσκασε έτσι η πατάτα ρε μαμά…Σαν βεγγαλικό. Τι μαγκιές είναι αυτές! Να σκεφτείς μαλακότερα παιδί μου. Πόσο μαλακότερα? Μου λες να σκεφτώ σαν φόδρα? Ο ταρίφας κόντευε να πάθει εγκεφαλικό. Την εξόφθαλμη βρογχοκήλη πάντως δεν την γλίτωσε. Τελικά κοιμήθηκα στο ναυάγιο της Κακιάς Σκάλας. Τι τρόμος τι τρόμος Πέδρο! Τον είπα τρόμο-γίγαντα. Άντε να κόψεις κανα ξύλο τώρα. Τι ήσουν, ε, τι ήσουν? Επειδή ήσουν ορχήστρα δηλαδή? Πήγαινέ μου λιγάκι στην κόλαση κι εσύ να δεις τη γλύκα. Έπεα η μέρα φτερωτό η λύσσα. Για σπρώξε προς τα δω την πίσσα. Καλημέρα παπάκια. Θα σας δείξω εγώ.

** Tράνζιτο δωματίου (υπό έκδοση)

* η παραγωγή της Coca Cola είναι ίση με την παραγωγή νερού
στους καταρράκτες του Νιαγάρα. Δηλαδή 1,5 εκατ. λίτρα/ δευτερόλεπτο
Coca Cola παναπεί "κάνει το στόμα ευτυχισμένο" στα κινέζικα.
{περιείχε κοκαϊνη μέχρι το 1905 αλλά αφαιρέθηκε λόγω της
ανησυχίας του κόσμου :) }

2012-01-23T23:12:00.001+02:00

Iσnμεpιvos

2012-01-23T18:00:00.000+02:00

Μ’ έσερνε η σκιά σου, τραβώντας με από μαλλιά

και καρπούς, σε στόμια κανονιών που ξερνάγανε

από σίδερο λόγια και ανάσες.

Θυμός που μ’ έσπρωχνε ακόμη βαθύτερα σε κάτι

έγκατα πόνου

Από την αρχή ξαναγεννιόμουν μια στο Εγιρδίρ

μια στην Αλάγια, με την ιδέα του θέρους

αλλόκοτα καρφωμένη στο κεφάλι.

Ανασκολοπισμοί σε καλαμιές, παλλόμενα ακόντια,

ύδατα γεμάτα πνιγμένα και κατακαμένα αστέρια.

Πάνε τα κολεόπτερα στα δέντρα κι αυτοκτονούν.

Κι όλο επέστρεφα από μια ερημιά μήτρας αργύρου.

Μαχαρανή στο Ιδαίο, μα πάντα ο δρόμος να βγαίνει

στο Κάι της Σμύρνης.

Από όπου κι αν ξεκινούσα, όπου κι αν έφτανα,

το Κάι ήταν η αρχή και το τέλος του δρόμου.

Όποτε θέλω σε θυμάμαι στο σπήλαιο των 7

Κοιμωμένων.

Μια γάτα με πήρε από το χέρι και με οδήγησε

στην ανηφόρα του Μπαγιαραμίκ.

Με τη σκιά σου, που βάδιζε πάνω μου, συρθήκαμε

ως εκεί που τα φίδια έστηναν χορό κηδείας.

Στο ξωκκλήσι ή μεταξύ θερινών ξενοδοχείων,

εξορία από φωτιά και ξεχασμένα ονόματα, που

βάθυναν στο άσπρο χρώμα, στο μαύρο χρώμα,

από χάση σε φέξη να χάσκει μια πελώρια νύχτα

αγριμιού, που μας περίμενε για να μας φτύσει

στο πρόσωπο λίγες ώρες χαμού.

Λίγες ώρες χαμού αφότου δυο αφιονισμένα φαγιούμ,

αγνόησαν τα φτερά τους.

Πολύ εύκολα και χωρίς δεύτερη φορά να το σκεφτείς,

τους τα ψαλίδισες από τη ρίζα, ενώ ανύποπτα, με

γυρισμένη πλάτη, φρόντιζαν το βλέμμα, κοιτώντας

το ολύμπιο πέλαγος να εισδύει από το παραθυράκι.

«Τέτοιο πέλαγος δεν υπάρχει», είπες, «τέτοιο πέλαγος,

Ανεκπλήρωτο, δεν υπάρχει», είπες…

«Τι να τα κάνεις τα φτερά;».

Τότε η δική μου αντάρα σε φόβισε, αγγίζοντας

το πιο εκκρεμές άλγος του αντίχειρα.

Πόσο χώρο πιάνει ένα κοιμισμένο τριζόνι στην άμμο…

Από πού μέχρι πού, το σώμα που κοιμάται, τραγουδάει…

Ε, τόσο μου έδωσες από το λίγο στο στόμα,

τόσο στο σώμα, διαβάζοντας στην ακροστοιχίδα

δύο από τις εμμονές σου, που μου επέτρεψαν

να καταπιώ από το παραμύθι, μόνο τις γάζες

και τα τσιρότα. Το σκοτάδι πέρασε μέσα μου

και με παρέλυσε γιατί μούδιαζα ολοένα από

την πλάτη και από το κόψιμο.

Σε μια παραίσθηση αορίστου χρόνου, αψίκορα

βότσαλα μπήκαν στους νεφρούς, στους πνεύμονες,

στο ήπαρ και τα κακοποίησαν.

Από πού μέχρι πού, είπες, κοιμάται το τριζόνι;

Το ξύπνησα. Από την πλάτη και την ακτή

αν μπορεί τώρα, ας αναπνεύσει ανάμεσα στα μαλλιά

κι από το λιγοστό να πάρω ξανά εκείνη τη νύχτα

που θέλησα τόσο σιγανά τον Ισημερινό να με ζώσει.

Αυτή η φορά που θέλησα κι αυτή που πέθανα από την πλάτη.

Ο λόφος

2012-01-23T17:12:00.000+02:00

Πώς να 'ναι τώρα που πέφτει ο ήλιος στο λόφο
απέναντι απ’το σπίτι σου
Τι ώρα θα ξυπνάς άραγε;
Θα 'χει σκοτεινιάσει;
Ποια θα 'ναι η πρώτη κουβέντα που θα λες
Θ’ ανακατεύεις τα μαλλιά σου; θα τα’χεις κόψει;
Θ’ ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου σαν
απορημένο παιδί;

Εκεί στο λόφο απέναντι απ’ το σπίτι σου
είχα καπνίσει το πρώτο μου τσιγάρο
είχα ζαλιστεί τόσο απ’ την πρώτη ρουφηξιά
που δεν έβλεπα μπροστά μου
Δίπλα το νεκροταφείο
Έλεγες πως μυρίζουν οι νεκροί λεβάντα
αναλόγως από πού έρχεται ο αέρας
Εγώ μύριζα από τότε λιβάνια
αλλά ο καπνός αγρίευε τη μυρωδιά
και φοβόμουν
Ήθελα να ξεσπάσω τη φωνή μου με κραυγές
Κάποιες φορές το έκανες εσύ κι ακούγονταν
Ο αντίλαλος σ’ αγαπώ χωρίς να ' χεις πει αυτό
Άναβαν τα καντηλάκια το βράδυ απ'αυτό το σ' αγαπώ
βαρκούλες με τα πυροφάνια τους στο πέλαγος του Άδη
Κι άλλες φορές το'λεγες στ' αλήθεια
ίσα ίσα ψιθυρισμένο αλλά με ξεκούφαινε

Τέλος πάντων έλεγα για το λόφο
το πρώτο μου τσιγάρο κάτω από μια ελιά
παραδίπλα το σχοινί του Ιούδα φθαρμένο
Έβαλες το χέρι σου μέσα στο τζιν μου
με χάιδευες όσο κάπνιζα
Δεν ήξερα να πω αν μ’ αρέσει
Ούτε το τσιγάρο ούτε το χάδι

Πώς να 'ναι τώρα στο λόφο;
Ποιες μυρωδιές να ανακατεύονται
στα μαλλιά στα δάχτυλά σου
Φιλάς ακόμα τα πέταλα στις μαργαρίτες;
Ποιοι χαϊδεύονται κάτω απ’την ελιά;
Πώς μυρίζουν οι ανάσες των κρεμασμένων;
Κάποτε ο αέρας μου φέρνει σκουριά
από αίμα σκοτωμένο
κι άλλοτε κοπριά απ' τα βουστάσια
-δεν φοβάμαι
Φυτίλια κρατάνε ζεστή τη φωνή και τη μνήμη
Αλλά εγώ έχω μάθει πια στα λιβάνια
όλο πένθος συναντάω
Βαρύ σκοτεινό πηχτό σαν κατακάθι
Γι’ αυτό πρώτη φορά αναρωτήθηκα για κείνες
τις παλιές συνήθειες
να χαϊδευόμαστε κάτω απ’ την ελιά
να τρέχουμε ξυπόλητοι με τους κουβάδες
κατά μήκος του Ποταμού για να πιάσουμε καβούρια
να κολυμπάμε γυμνοί από τα μέσα Απριλίου
να πατάμε αχινούς και να μου βγάζεις
Τ' αγκάθια απ’ τις πατούσες
να λιαζόμαστε σαν σαύρες δίπλα δίπλα
ν’ ανακατεύω τα μαλλιά σου
να μου μαθαίνεις στην καραμπίνα σκοποβολή
αλλά μόνο στα άδεια τενεκεδάκια της έψα
ρίχναμε τα χιλιοτρυπούσαμε και βγάζαμε το άχτι μας
Έπειτα παριστάναμε ότι όπως οι μεγάλοι πηγαίναμε
κι εμείς για τσίχλες στις Σκιές του 'Αη Γιώργη

Ενώ στο είχα υποσχεθεί
δεν θ’ αναρωτηθώ πως θα 'ναι στο λόφο
ούτε στο παλιό σπίτι που...
ούτε θα θυμηθώ πως την πρώτη φορά
που κοίταζες ώρα τα μάτια μου
είπες πως είναι το ασπράδι της ίριδας
πλοίο για ν' αράζουν λιμάνια

Στο είπα
Έκανα λάθος και ζαλίζομαι
και μπερδεύομαι
Χωρίς μήνες και μέρες
εγώ το ξέρω
Χαλάλι σου κι ο αμφορέας
και η τουφεκιά
Άλλωστε έκοψα το τσιγάρο
Πάω συχνότερα στα νεκροταφεία

Και τώρα είναι Δεκέμβρης
Ο μήνας που σκοτώνονται οι θάλασσες
Κι όλα τα φύλλα καίγονται στο 22

Τακούνια καίγονται στο φούρνο
Άνεμος Εκδοτική 2011

moving house, Λένα Πλάτωνος

2012-01-23T15:35:00.000+02:00

Όλα είναι απλά τώρα

Η λεωφόρος κόπασε

Το ραδιόφωνο παίζει Κόσμος

Πολύ απαλά

Ξεφυλλίζω περιοδικά

Τα έχω μάθει απ` έξω

κι ανακατωτά

Προσέχω πια λεπτομέρειες

Ένα ξεχασμένο galle λαμπάκι

Ένα ξεχασμένο κινέζικο βάζο

Το σπίτι αδειάζει σιγά σιγά

Άντε να φύγω κι εγώ

Να ξαναπάω στο Χολαργό

-Ένα βιβλιάριο υγείας

της μαμάς σου

Να το πετάξω ?

Πέταγμα !

Απαντώ αδιάφορα

Κι ένα κομμάτι σώμα

κατεδαφίζεται

Εδώ έζησα

το πιο εφιαλτικό όνειρο

Όνειρο είναι η ζωή

Ένα πρωί βλέπεις ένα όνειρο

Και δεν ξυπνάς

Όλα είναι απλά τώρα

Η λεωφόρος κόπασε

Το ραδιόφωνο παίζει Κόσμος

Πολύ απαλά

Ξεφυλλίζω περιοδικά

Τα έχω μάθει απ` έξω

και ανακατωτά

Προσέχω πια λεπτομέρειες

Ένα ξεχασμένο galle λαμπάκι

Ένα ξεχασμένο κινέζικο βάζο...

Θάλασσα, Λένα Πλάτωνος

2012-01-23T15:13:00.000+02:00

Τη θάλασσα δεκατέσσερα χρόνια είχα να τη δω

υποθέτω πως έτσι ξαναγεννιέται κανείς

ανοίγοντας τον εαυτό του

μοιρογνωμόνιο του ορίζοντα

σε μιαν ανείπωτη αγκαλιά

για τη μητέρα του κόσμου, τη θάλασσα

Bασiλns Πoλύzos, cobalt blue

2012-01-23T09:35:00.001+02:00

Τη νύχτα η πόλη είναι αλλιώτικη

οι σκυφτοί φανοστάτες διαβάζουν εμβριθώς

το DNA των εντόμων

μικροί μινώταυροι αλυχτάν κατά το φεγγάρι

κι η Αφροδίτη ξέστηθη στο σταυροδρόμι

φωνάζει Ρούντι, Ρούντι, μήπως είδατε το Ρούντι

ο καρπός της κοιλίας μου ταξιδεύει incognito

στο υποθαλάσσιο φως μέσα σε σφραγισμένη γυάλα.

Ώρα μία και κάτι, κρέμονται τσαμπιά οι πεταλούδες

στην κλειστή πόρτα του φαρμακείου

come, Mr. Tallyman, tally me banana

σε λίγο πέφτει ομίχλη, θα φανεί η άμαξα

ζεμένη τρία αλλόφρονα άλογα, χωρίς αμαξηλάτη

νά γράφει κύκλους στο λιθόστρωτο της κεντρικής πλατείας

στο πίσω κάθισμα, στα μπλε βελούδα, κάτωχρη η Ινφάντα

έχασα, κλαψουρίζει, το ανεχτίμητο ζαφείρι μου

ξάπλωσα στα τριαντάφυλλα εντελώς ανυποψίαστη

φορώντας μόνο τις γαλάζιες καλτσοδέτες μου

και μια σταγόνα μύρο απ’ τη Φοινίκη.

Κλεισμένος στο εργαστήρι του ο Amadeus

παίζει στο πιάνο ένα φιαλίδιο κοκαΐνη

κατά τον τρόπο χιντζασκιάρ.

cobalt blue, ένα ποίημα του Βασίλη Πολύζου

από τη συλλογή DIZZILAND, ΕΡΙΦΥΛΗ 2001

cobalt blue, εικαστικό του Βασίλη Πολύζου 2012

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος, τέσσερα ποιήματα

2012-01-22T18:45:00.000+02:00

-translation (μέχρις εκεί)-

Πονάω μεταφράσεις

δε μου φτάνουν σημειογραφίες και γλώσσες

Ρίχνω χάρτινες εσπέρες στα σκυλιά

όσο που να τις καταπιούν και γίνουν νύχτες

γρούζουν το πόνημα που ζήτησα

Μα μέχρις εκεί

Ξεβγάζω τα δόντια μου

εμπορεύομαι τις οδύνες που φυτρώνουν στη θέση τους

βαθύχρωμοι βλαστοί φθινοπώρου

ένα δάσος από οξιές που με στριμώχνει στο δωμάτιο

Δε θα πάρει κανείς

Σμάλτινα φαντάσματα δαγκώνουν το πόνημα

που κρατώ στην παλάμη

Μα μέχρις εκεί

Πώς λέγεται η ζωή με τα μάτια

Πλησίασε να σου δω ένα μυστικό

να σου ακούσω τα κλειδιά του επόμενου πόνου

Στο πρώτο πρόσωπο κομπιάζω

πάρε το εγώ να λυθώ στην απορία σου

Μα μέχρις εκεί

Πιο κάτω μυρίζει μπαρούτι στα θεμέλια του κόσμου

εξάλλου δεν ήταν όμορφα

μέχρις εκεί;

-μέτωπο-

Με το φως του Ιουνίου στα δάχτυλα

-δέκα άκαπνες κάφτρες-

κεντώ τον ουράνιο θόλο με τα αποτυπώματα της ενοχής μου

αφήνω τα ίχνη μου ομολογώντας την πιο αθώα ιδιοτέλεια

πάνω στο φόρεμα της νύχτας

Όταν αυτή το προβάρει

γλιστρώντας στις νάρκες της όρασής μου,

στα καλοστημένα ύποπτα βλέμματα που καταπίνει

της

πόλης ο θόρυβος,

δέκα διάφανες κλειδαρότρυπες εμφανίζονται πάνω

στο ύφασμα

που αφήνουν κομμάτια της σάρκας μου να διαβούν

στην πρόσκαιρη αθανασία

Ανυποψίαστος

για τον στρατιώτη που στο μέτωπό μου

μετράει τον πυρετό με τις πατούσες του

βαδίζει σε μονοπάτια ιδρώτα αντιληπτά μόνο με γεύσης

αισθητήρια

κολυμπά στις φουρτουνιασμένες ρυτίδες

της απορίας

της άρνησης της σιωπηρής

του θυμού

κρατώ στα χέρια μου ένα κουρελιασμένο ημερολόγιο

πολέμου

που μιλά για κάτι γνώριμες στιγμές αθανασίας

μα φλέγεται πριν καλά-καλά το διαβάσω

-νυχθημερόν-

Ο τριγμός της ξύλινης πόρτας

κι όμως αυτό το σαράκι τρέφεται με δευτερόλεπτα

Ο τριγμός της σιδερένιας σιωπής

κι όμως αυτό το σαράκι τρέφεται με σκουριά

Η συνήχησή τους

ένα ματζόρε που δεν άκουσε ποτέ κανένας μας

Παγιδευμένοι στην ψευδαίσθηση πως εύκολα μπορεί κανείς να

σκοτώσει ένα τόσο δα

σαράκι...

-ο Τζο, το βαγόνι-

Δε γνώριζε κανείς για το φόνο

Το τελευταίο βαγόνι το έλεγαν Τζο

Όση βρωμιά κουβαλούσε στην κοιλιά του

τόση συμπάθεια του είχα

Έβρεχε

γλιστρούσε το κορμί του σε χάδια φθινοπωρινά

δεν ήταν εκεί ο ήλιος να στεγνώνει το χρόνο

Από την πόλη στον κάμπο 17 λεπτά δαμάζοντας το φίδι

στο δέκατο έκτο λεπτό κατέβασα τα παπούτσια μου να συνηθίσουν

τη λάσπη

Κι όμως δεν ήρθαν να με βρουν παρά μόνο τα κορδόνια

όταν φτάσαμε

Έχω να δέσω και να δεθώ το λοιπόν

πριν σημάνει επιστροφή

Πίσω στην πόλη γδαρμένα όνειρα στο ποδόμακτρο

του σταθμού

Ούτε ο Τζο συνήθισε τη λάσπη μα είναι ο μόνος που

γνωρίζει

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος
αλαφροϊσκιωτος

**

2012-01-22T13:47:00.001+02:00

Τόσο σφοδρά αδημονούσε να τη συναντήσει, που ό,τι κι αν είπε πριν, ό,τι κι αν προφασίστηκε ( αντιστάσεις, άμυνες στον «τελευταίο πειρασμό», ) τα πήρε πίσω, ( άλλωστε είπε ξείπε και θα πεθάνει το άλλο Σάββατο) και το κέλυφος το θρυμμάτισε το βαρύ αίσθημα. Ακούστηκε η καμπάνα του εσπερινού την ώρα που πάταγε γκάζι να προλάβει τον φεγγαρόπληκτο στίχο. Μισοθεατός στο δέντρο, παρέλαυνε σε μια πομπή άχυρων και καλαμιών. Φαντασμένος ιππότης. Ούτε έκλαιγε ούτε γελούσε. Το φόβητρο ήταν αντιποιητικό και για να γίνει πιστευτός, με μηχανικές αναγνώσεις και γυάλινα κοίλα μαχαίρια, άλλαξε υπέρ του, τη μαγνητική φορά της αλαζονείας. Πληθωρικός αλλά έκθετος, στην αγριότερη εκπνοή βίωνε σαν παγίδα τον έρωτα, κρατημένος από την απειρία των ενδεχομένων, στρίγγλιζε μέσα του σαν ποντίκι που καίγεται σε μια φάκα. Ήταν αμαρτία, είπε το πάθος. Ήταν αμαρτία η καύλα του εγκεφάλου του. Πάθος και καύλα, που ισχυρίζονταν πως θα κατακτούσαν όλο τον κόσμο, ακόμη και πάνω στην μετωπική σύγκρουσή τους μ’ αυτόν. Προχώρησε με διάπυρο λάρυγγα, λαβυρινθώδη και οφιοειδή, σε γεύση που δεν είχε γευτεί, γονατισμένος σε χώμα που δεν είχε πατήσει, σε παραμύθι που δεν είχε αφηγηθεί, σε όλη την αφή και στους ταφτάδες της αράχνης. Όμως πλανόδιες κάλπες υποδέχονταν την τρυφερότητα. Τους την εγκατέλειπε σιγά, αργά και βασανιστικά. Κι εκείνη ένα μαντίλι του ζήτησε να σκουπίσει τα κλάματα. Και τίποτα άλλο. Να σπρώξει λίγο πιο μέσα στα μπούκια, το σκοτάδι και τη λύπη. Της το αρνήθηκε. Στις καμένες φωτογραφίες του πια- τραβηγμένες με το ένστικτο του τουρίστα- τα όνειρα και τα σχέδια, σε καραντίνα. Αδικημένα όνειρα, αδικημένα πλάνα, που τα στραγγάλισε επιδέξια, αναμασώντας υψηλές κουλτούρες, κατακόρυφα πέφτοντας στις θηριωδίες του, ψάχνοντας εναγώνια την αφορμή. Έναν εύσχημο λόγο να μην μπορεί τάχα ν’ αγαπάει και να δίνεται σε φυλή διαφορετική από τη δική του. Ποιος τον έπεισε γι’ αυτό? Σε ποιον έδειξε τέτοια τυφλή εμπιστοσύνη? Ζει αθωωμένος, ρηχά όπως ονειρεύτηκε, με φιλανθρωπίες αισιοδοξίας, συνεπαρμένος από βλακώδεις επιρροές, μέσα σε προσχήματα και σχήματα με τα οποία φρόντισε να εφοδιάσει και όσους δεν υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες της ανακολουθίας, της υποκρισίας και της προδοσίας του. Τόσο πρόθυμος να πειστεί από τις αγνές προθέσεις λυκανθρώπων. Τόσο δέσμιος κάτω από τις σκουριασμένες σούστες του κρεβατιού του. Σούστες…χειροπέδες…αδιάφορο. Με μνείες αφοριστικές πυροβολούσε ένα ζωντανό ερείπιο. Μπορεί να μην το ήξερε αλλά και δεν νοιάστηκε να ρωτήσει. Κεκτημένα σακατιλίκια που με ευκολία και ανακούφιση της τα χρέωσε.

Αν είχαν να δοκιμάσουν πέρα από το μαύρο- το μαύρο δεν είναι μόνο του έρωτας χαρά μου- αν είχαν να συντηρήσουν ή έστω να δαμάσουν, πέρα από το ναυάγιο που βυθίστηκε μέσα τους- δεν είναι επιδημία ο έρωτας μάτια μου, ούτε το έδαφος για να καλλιεργήσεις με ελαφρολαϊκή χυδαιότητα –χμούξις- την αυτουργία σου στις πιρουέτες. Πάνω στο μαγικό χαλί- τι απάτη!- ακουμπάς τώρα τον ποιητικό βηματισμό και τον ταξιδεύεις. Δεν είναι εξοντωτικός ο πόλεμος, αν εγώ δεν το αποφασίσω, και να μην ανησυχείς καθόλου. Οι γεννήτορες των στίχων, όμως, και τα τοτέμ που άλλοτε έστησαν, προσκύνησαν και λάτρεψαν, τίθενται υπό αίρεση, αφού απείλησαν με κακοφτιαγμένες νίκες. Υπονομευτής των στιγμών που μοιράστηκαν το θαύμα- τι αστείο! - αλλά και αψευδής μάρτυρας ο ίδιος, σε κείνο το τμήμα του εγκεφάλου που έλκει και προσηλυτίζει, δήθεν αθώα, τα πανάγαθα μαμούθ.

Μικρά ρήγματα, μεθυσμένη, απόκοσμη όψη, τρελαμένο καλοκαίρι, πένθιμοι παρασυρμοί. Δεν έχει ρίζα? Τυφλό σημείο στο βυθό. Εκφυλισμένο γράμμα. Δεν έχει μάτια? Ένα κατώφλι στο φύσημα που αθετήθηκε. Μια κατάχρηση φαιών κυττάρων. Ένας αδέξιος χειρισμός στο τιμόνι και έχασες το δρόμο αγάπη μου . Έχασες τον γκρεμό, το πρόσωπο, τον εαυτό και την ψυχή σου. Θωρακισμένος στα στημένα κόλπα και να περιμένεις από τη στήλη καπνού του θυμιάματος να σου επιστρέψει τα φτερά, τους γλάρους, το γέλιο, τη χαρά, τη συγκίνηση. Να περιμένεις τη δριμεία ανάσταση από ένα ολόγραμμα, την ευσπλαχνία από το ποίημα. Δεν το ξέρεις πως ο συντριμμός είναι το μόνο σωστικό μέσο που διαθέτουμε.

** Ο πίνακας του Πασχάλη Αγγελίδη δώρο

από τη Δία και την ευχαριστώ πολύ.

2012-01-22T10:35:00.002+02:00

Ορισμένες φορές, η πρωινή ναυτία από θεραπευτικό ξενύχτι, σου δωρίζει φως, γαλήνη και κουράγιο. Άγρυπνος και αβάφτιστος, αλλά γενναίος, ξεκινάς μια καινούρια μέρα. Μια καινούρια ζωή. Όπως απώλεσες ένα μέρος του φυσικού σου εαυτού, ιδιαζόντως αντίξοο, ωστόσο αληθινό, με τον ίδιο τρόπο αναπληρώθηκε - από κάτι που μοιάζει με θαύμα- μια αίσθηση αξιοπρεπούς θρήνου για το μηδέν που υπήρξες. Μπορεί να αποβιώσει ταριχευμένη σ’ έναν βραχύσωμο εφιάλτη, μπορεί, όμως και να αγιογραφηθεί, αν αποφασίσεις να αριστοτεχνήσεις στη δόνησή της. Η ζωή και η αγάπη μεσουρανούν σε μελαγχολικά βλέμματα, συντηρώντας τις αξίες σου, συντηρώντας τη χαρά, από την καυτή γεύση των μπαχαριών. Ποτέ δεν καταδέχτηκες να γυρίσεις να κοιτάξεις το ρολόι. Χρόνος είναι όπου ζεις και ό,τι είσαι. Μια ευλογημένη αλληλουχία αισθημάτων σε κρατά κοντά και ζεστά σε όσους αγαπάς, εξημερωμένο από αγκαλιές, νανουρισμένο από γλυκές φωνές. Παύεις να κυνηγάς συμπτώσεις, κι όπως ανατέλλει ο ήλιος, διάκονος και αρωγός, σαν τον μεγαλύτερο σπόρο ροδιού, και τελεσφορεί απαλλαγμένος από συνθήκες και όρους, μουλιάζεις εντός του. Μέχρι και το σκοτάδι ανθοφορεί. Τέλος πάντων, δικαιούσαι και την ανωριμότητα, τη σιγουριά που σου δίνουν τα δύσκολα και τα αόρατα. Εκεί φυγαδεύεις και τα νέα σχέδια, χωρίς να υπολογίζεις συνέπειες. Χωρίς πιθανότητες, ενδεχόμενα, αγκιστρώσεις, αληθεύσεις ή διαψεύσεις, σταυρικά πεπρωμένα. Μια διαρκής μετάθεση, με χρώμα φεγγαρίσιο, ψεκάζει το καινούριο αλχημικό όνειρο και το διπλώνει στη ζωντανή φλούδα πράσινου λεμονιού. Να χάνεις τα ζύγια σου κάποτε, είναι ωραία ελευθερία και δεν της αντιστέκεσαι. Έκανα μια σκέψη. Δεν ξέρω πώς άπλωσε τόσο σε μια ακροβασία πίστης αλλά δεν θα τη μετανιώσω. Άλλες σκέψεις διαλύθηκαν. Έγιναν σκόνη ή στάχτη. Άλλες, έγιναν σοβαρές πράξεις. Γι’ αυτό δεν υπάρχει η ανάμνησή τους. Πέρασαν στο αίμα, έγιναν συστατικό του και το πλούτισαν. Κάπως έτσι μεταδίδονται, από σώμα σε σώμα, σε κείνους που έχουν τη δύναμη να περιμένουν την αγάπη, έξω από λεηλασίες και συμβάσεις να την αναγνωρίζουν, να τη μοιράζονται όταν τη βρουν, να ορίζουν τον εαυτό τους στην αληθινή στιγμή.

2012-01-22T08:52:00.000+02:00

Μισώ αυτήν την χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα ’φαγε. Την μισώ. Ναι, την μισώ. Την μισώ, δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Μου ’ρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. Νιώθω σαν ξέρασμα. Μια γυναίκα δεν είναι σα μια χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της, τους τάφους της, που τα ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα ζώντας απ’ αυτά. Εγώ δεν θέλω να ’μαι χώρα. Δεν είμαι χώρα. Δεν θέλω να είμαι αυτή η χώρα. Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα ’θελα να ζήσω, θα ’θελα να μπορούσα να ζήσω, θα ’μουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω. Όμως αυτή η χώρα δεν μ’ αφήνει να το θέλω.

Δεν μ’ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω ζωή. Tα ήθη της μου ‘χουν σμπαραλιάσει τα πνευμόνια, η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη σα να έχω προσβληθεί από την πάρκινσον, ο πολιτισμός της, μ' έχει ξεπατώσει, μ' έχει ξεθεώσει.

Η θέση της η γεωγραφική είναι το άσθμα μου. Πώς θα γλιτώσουμε; Μας πίνει το αίμα, μας το πίνει. Δεν μ’ αφήνει πια ούτε να κοιμηθώ, μου έχει κλέψει και τον ύπνο. Πώς θα ζήσω χωρίς ύπνο; Δεν θα ζήσουμε. Όλο το σπέρμα όλων των αντρών της γης, δεν θα μπορούσε να ζωντανέψει εκείνη την κόχη του κορμιού μου απ’ όπου ξεκινάει η ανθρώπινη ζωή.

Κάθε γωνιά της κι ένα λάζο, είναι γεμάτη ξόβεργες θανάτου και κοφτερούς σουγιάδες, άντρο φονιάδων, απατεώνων και ηλιθίων, λημέρι άναντρων γαμιάδων κι ανίκανων σωματεμπόρων…

Θέλω να γράψω ανάποδους ύμνους απ’ αυτούς που γράφτηκαν ως τώρα γι’ αυτήν, λέξη προς λέξη να την τουφεκίσω και την παραχώσω σαν σκυλί με τα ίδια μου τα χέρια.

Δεν είμαι πια γυναίκα. Ούτε κι εσύ πια είσαι άντρας. Μας τα πήρε όλα αυτή.

Τι θα μείνει όμως απ’ αυτήν χωρίς εμάς; Τι θα είν’ αυτή όταν δεν θα ‘χει μείνει τίποτα από μας;

Το χώμα της έχει πάρει το σχήμα μου… Το σώμα μου έχει πια τις διαστάσεις της. Έχω μέσα μου την μοίρα της… Πεθαίνω σαν χώρα.

Και δεν έχεις παρά μόνον το χέρι σου. Πέντε δάκτυλα. Σάρκα νωπή ευπαθής γυμνή ανάμεσα στην ζέστη και το κρύο της, κόκαλα φλέβες ραβδώσεις, νύχια μασημένα, άκρες δακτύλων ερεθισμένες πονεμένες. Αυτό το χέρι δεν έχεις άλλο. Ένα χέρι που έρχονται ώρες όπου δεν μπορεί να σηκώσει ούτε το ίδιο του το χέρι. Χέρι που έρχονται ώρες όπου δεν μπορεί να έχει ούτε το ίδιο του το χέρι.

Κι όμως το χέρι σου είναι η μούσα σου. Δεν μπορείς να έχεις να βρεις άλλην. Επικαλέσου το.

Η μούσα σου είναι στην άκρη του χεριού σου.

Πενταδάκτυλη Μνημοσύνη!

Δημήτρης Δημητριάδης

2012-01-21T19:20:00.000+02:00

Με τη θύμηση άρχισες και μ' αποκάλεσες, καλή μου, μα πώς μπόρεσες, πώς; Μετά από αυτά που σου είπα κι έφτασες και στο σημείο να ρωτάς για αντοχές, ως πείσμων στο απέναντι μα επίπλαστο για σένα είναι μου.

Πείσμωνες, πάντα πείσμωνες . Κι όλα, μα όλα, μαζευόταν μες στο μυαλό σου πνίγοντας το φως ολόγυρα. Ένιωθα σα φάντασμα που κινιόταν γύρω σου. Ερήμωση στις φλέβες μου πια κι οι λόφοι απέναντι απ' το παράθυρό μου ανεβοκατεβαίνουν απ' του θεού σου τη σκοτεινιά που είχες αγαπήσει. Σου θυμίζω λοιπόν. Τάχα και τις σιωπές της νύχτας δεν ήπια και τ΄άνθια στο πρόσωπό σου κι ένα πουγκί χαλίκια δεν ήπια, χαϊδεύοντας το μπράτσο σου και το φιλί παρατεινόταν...

Δεν ήπια το αρκετό σου που’ γινε πολύ; Αρκούσαν; Δεν αρκούσαν. Μα είχαμε την ίδια λήψη στις ουράνιες διεγέρσεις παλεύοντας στο μεγάλο ναι.

Περασμένες τρεις η ώρα κι ο πόθος σύγκορμος έδωσε βήμα υστερικό, βουβό και τυφλό. Τα μάτια τ’ ουρανού γύρισαν ανάποδα και τα σκυλιά που ‘γλειφαν τις καρδιές μας, ζάρωσαν στο τελευταίο άοσμο δέντρο της αυλής. Κυματίζοντας οι γρίλιες στ’ ανοιχτό παράθυρο εξαφανίστηκα με σχισμένα δάχτυλα ενώ οι παλιές πληγές έσταζαν ακόμα. Το τι δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις... Κι απόμεινε μια φωνή περασμένες τρεις .Αναρωτιέσαι τώρα καλή μου.

Οι αντοχές μου σαστισμένες πια, καρφωμένες σ' ένα κουρελιασμένο κύκλο- φως γύρω απ' το κεφάλι μου. Πώς θα με σύρεις στη φωλιά σου που τα τιτιβίσματα του έρωτά μας γίνανε κραυγές;

Bάιος Νικιώτης

To τpιτσέτo*

2012-01-21T13:17:00.006+02:00

στον Κώστα Ριτσώνη
&

στον Θόδωρο Μπασιάκο

Με τ’ άστοχο τριτσέτο σου γύρισες απ’ τον Άδη

Να βγεις απ’ το κοπάδι να κόψεις το σχοινί

Πλάγιασες στη Γεσθημανή τριγύρω τόσοι κρίκοι

Του σκοταδιού οι λύκοι κι ένα άπληστο υνί

Φώτισα με τη λάμπα μου το ωραίο σου κεφάλι

Έμοιαζες με κοράλλι πάνω απ’ τη στείρα γη

Καθήσαμε αντικριστά σ’ ένα μικρό τραπέζι

Αύγουστος στο Χαμέζι, μέταλλο εδώ η αυγή

Έπεφτε το σακάκι σου γερμένο σε μια στάση

Σαν να’ χε προσπεράσει τη βέβαιη σκλαβιά

Όμως απ’ τα μανίκια του κάτι λερναία χέρια

Στις άκρες τους μαχαίρια μαστίγια θεριά

Έδυσε στην Αγιά Φωτιά το τελευταίο φεγγάρι

Ν’ αντέξουμε μακάρι ό,τι είχαμε ορκιστεί

Έλα να περπατήσουμε, σου λέω, μακριά τους

Από καμένες βάτους, κι από θεούς, λυτοί

Μια στάλα αν καταφέρουμε να πιούμε από τη βρύση

Δεν θα μας εμποδίσει τίποτα προς το φως

Έκλεψα από την τσέπη σου τη λάμα, το τριτσέτο

Φοβήθηκα ούτε φέτος θα σπάσει ο αστερισμός

Με κοίταζες σαν άσωτος και σαν καταραμένος

Που χρόνια αφηρημένος στην κόχη του πετά

Τα πιο σπουδαία ποιήματα, σαν λόγια του αέρα

μα θα σε βρει η σφαίρα κάποτε από κοντά

Χωρίς τριτσέτο και στουπί επέστρεψες στον Άδη

Φάλαγγα το σκοτάδι, ο πόνος, οι αφορμές

Άφησες το σακάκι σου στον ώμο του βαρκάρη

Το τελευταίο φεγγάρι ήταν ο αμανές

Μου το ‘φερε το άλλο πρωί κάποιος σ’ ένα τσουβάλι

Από την παραζάλη το ‘ριξα στο λαιμό

Έκλαψα που παντοτινά θα το’ χω μες στο στέρνο

Γι’ αυτό από τότε σέρνω φεγγάρια ως τον γκρεμό

*Tραγούδι

Καικίας, Βασίλης Κουγιουμτσιάδης

2012-01-21T09:59:00.002+02:00

ωδή σε συνοδούς εδάφους

τα έννομα ψέματα μαζεύτηκαν καλώδια γυμνά

ξερνάνε τις μουχλιασμένες υποσχέσεις

ψάχνουν ρωγμή και χώμα για ρυτίδες

τα πάγια καθήκοντα σου πήραν πίσω τους κρατήρες

χειμώνες αυταπάτες χαλασμένοι αισθητήρες

μην απαντάς στην πόρτα που χτυπά

και ξέρεις

είμαι ακόμα εκεί

στο μπαλκόνι ψηλά ανάσκελα

τα πόδια σταυρωτά

τα χρόνια δεν αστειεύονται ζητάνε αποκατάσταση

δεμένη χειροπόδαρα επιτυχίες

ξένες οι ανάποδες ζαριές, ξένες κι ήττες

δημοτικό κι ύστερα φιμωμένες εφηβείες

πτυχία διακρίσεις γραμμάτια που θα εναντιωθούν

μαζί σου θα περάσουν,…

τον καθρέφτη σκέπασε, γερνάς

γυρίζουν οι άνθρωποι

οι στροφές τα χρόνια ασήκωτα

κι οι θαμώνες οργίλοι επιτίθενται

και ξέρεις,…

η κόντρα είναι μια μάνα

που θηλάζει μόνο τους γενναίους

απ’ το παράθυρο φύγε μακριά

τα δάκρυα σου επιστρέφουν ασημένια ξυραφιά

εκεί που μ’ άφησες,…

τα υποκατάστατα δήθεν που συμβιβάστηκες απλοποιήθηκαν_

-είδες πως πλένονται τ’ άδεια πουκάμισα

όνειρα σε σκόνη, μπιμπερό κι ήσυχες νύχτες

ροζ αριθμοί δεκαεξαδικού συστήματος

άγνωστοι τελεστές στο πλατύ κοινό

παιδιά σκυλιά κι έντρομη λήθη βραβείων κι αυλικών

τώρα σε φροντίζουν,…

-πόσο αλλιώτικα είναι τα μαύρα,…

μη βγείς στο φως

μην πάς στο φαρμακείο

κρύψου

ο άθλιος πόνος καιροφυλαχτεί

και ξέρεις _ δεν υπάρχουν παυσίπονα για τη μοναξιά

κι όσοι προβάρουν την υστεροφημία

σ’ αστείες παρέες αυτάρεσκα μαζεύονται

και στα τρενάκια του χρόνου μια έστω β θέση

ονειρεύονται

ξέρεις πως εύκολα λησμονούν

κι ήσυχα κοιμούνται αλλάζοντας σκοπούς

μοντέλα και σειρήνες,…

μα πάντα απ’ την αρένα στέκονται μακριά

_φτιαγμένοι δεύτεροι

άκρη ψηλά στο θεωρείο σ’ αδιαφανές σαρκίο

στη γωνιά έτοιμοι να τζογάρουν τη στιγμή

που οι ήρωες οι αληθινοί

για δεύτερη φορά πεθαίνουν

κλείσε το ραδιόφωνο

πλάσε τα δικά σου ψέματα

κι όσο για τ’ άλλα,…

τα παραμύθια που ζήλεψες μικρή

και κείνα τα τραγούδια τ’ άγια

που σφετερίστηκες θαρρείς σαν υποθήκες

ξέρεις πως πάντα

οι γερόντοι μ’ αίμα τις νύχτες τα ποτίζουν

κι οι γιαγιάδες τα υφαίνουν με νήμα

απ’ την κλεμμένη ζωή των άλλων,…

αυτών των ταπεινών

που ατρόμητοι κι όντας ηττημένοι

κρατάνε για μια στροφή ακόμα

την περόνη τραβηγμένη,…

σε καλή μεριά

……………………………………………………….

Οι δύο εστίες της δέσμιας ελλειπτικής τροχιάς,…

στους ερειπωμένους μαχαλάδες

γέροντες επίσκοποι μοιράζουν ακόμα μπαγιάτικους άρτους σε πουτάνες δοκιμής

-θα μετανοήσουν δέσποτα,… θα μετανοήσουν

-θα σκεπαστούν κάτω από το λεκιασμένο πετραχήλι

-αλλά μετά; με τι καημό θα σηκωθείς έτσι που έμαθες μονό με τα λόγια;

τους χαιρετισμούς μου με … ίσως,

……………

στους ξαναζεσταμένους οικογενειακούς τάφους

οι εραστές μαθαίνουν ορθογραφία κι αριθμητική

κι οι σκουριασμένες πένες τους

ασκούνται σε παράλογα σονέτα

01 10 11 100 101 110 111…

φουκαριάρη σκηνοθέτη δε βγάζουν έτσι, τα νόμπελ βόλτα στου Στρέφη. θα κρυολογήσουν,…

τα έστησες και τόσος κόπος

μόνο για άσφαιρες ζαριές στα καταγώγια;

τα σέβη μου με … κατανόηση,

……………………………………………

Στην ουρά της κανονικής κατανομής,…

όσο το αίμα μου καρφώνει εφιάλτες στο διάστημα και στο ταβάνι σας πινέζες,

λέω να σας ταράζω με την αποκοτιά μου,…..

για όσο,…

………………………………………………

Τα blues εξακολουθούν κι εκδικούνται,….

Βασίλης Κουγιουμτσιάδης

Non mollare mai

Epωτιkή άσknσn για δύo

2012-01-20T17:21:00.002+02:00

Αντάλλαξε τις υπερωρίες

με την έξαψη των φωνηέντων

Κάποια επιφωνήματα πρόδωσαν

τη δική μου περαστική προσφυγιά

στην παλάμη του

Τέτοιοι βίοι είναι γραμμένοι μέσα στο απόγευμά του

Πείτε του

Αλλοδαπός να περπατά στη μια όχθη του Γκουανταλκιβίρ

Ιθαγενής στην άλλη να οδηγεί το κίτρινο σαν να το διώχνει

σαν να το σπρώχνει στον Καιάδα

Τι να είμαι μέσα στο αίμα του πια;

Μια επαρχία ένα φουγάρο;

Ένα ξωκκλήσι ή σάπιο καϊκι;

Αμέριμνα κρεμαστός σαν κήπος

της Μουτάζα στην πιάτσα των ταξί

έκλαιγε πέθαινε δεν μπορούσε

χαμήλωνε το ραδιόφωνο

να ακούει μέσα από τα παράσιτα

της φωνής του τη θάλασσα

Δεν είχε πατέρα

Δεν είχε άνθρωπο

Κι αν έβρισκε κάπου θεό

αμέσως τον κράταγε από το μπράτσο

τον κράταγε όμηρο στην απληστία

του μαύρου του

που εγώ έφτανα αδιαπραγμάτευτα

χωρίς αιχμαλωσίες

σπουδαία κατεστραμμένη

Σ’ ένα μπορντέλο έλυσε τα μαλλιά του

αυτά πήραν ένα απρόβλεπτο σχήμα

Ξέχασε το πουκάμισό του

Σ’ έναν στρατώνα που έγινα τίποτα

κάποιος νυσταγμένος

με ρώτησε τι θέλω πάλι εκεί αγνοούμενη

στο στρατώνα έγινα τίποτα για να του

θυμίσω πως μια ελπίδα με έπληξε

κατάσαρκα σαν το σπέρμα του

Πείτε του

Ανόητη. Ανόητος.

Πίκρες από τα καμμένα

Λύπες από τα χαμένα

Τι θα κηδέψουμε πάλι απόψε

Στον μπιντέ ξοδέψαμε τόσο καλοκαίρι

Ανήλικα πανιά τα φτιάξαμε λατρείες

Προηγείται με την παράνομη στύση

Ακουλουθώ με τέσσερα πόδια

Στην αγορά των νεκρών σταχυών

Μας έκαναν πλύση οισοφάγου

Πείτε του να λούζεται στον Γκουανταλκιβίρ

Έτσι πείτε του

Oλιγόγραμμα, Γιώργος Πρίμπας

2012-01-20T15:44:00.002+02:00

Κάθε ανατολή έλκεται από τη δύση της

από την επιρροή στην εξουσία
λογοκρισία

cine 8 1/2
μάτια 8 1/2
παγκάκι 8 1/2
μια τίγρη ξαποσταίνει φως
πόση κούραση να σηκώσει η μέρα;

σταγόνες χαλαζία αναφύονται στο βλαστό
δροσιά εαρινού ρόδου
άνανθη ομορφιά

η πεταλούδα πέταγμα
μεταβάλλοντας τον καιρό
ποιήματα γράφει
αιτιοκρατία

το φως κάνει το χώρο

η αλλαγή μόνο όταν η φαντασία (μας) ξεπεράσει
τον καπιταλισμό
προβλέψιμοι

το κτήνος που στολίζει τις πράξεις του με μια θεωρία
άνθρωπος
το νυχτολούλουδο Φάνης διαρρηγνύει το ιδεολόγημα του
ορίζοντα των αισθητών

ο Αύγουστος
της άμμου και των αμπελιών
του έρωτα και των ονείρων
ζωή στιγμή
ξύδι γλυκόπιοτο

στους λογιστές της ζωής ο έρωτας στα πρέπει

κατάθεση του σώματος στην ψυχή ο χορός

μόνη μου αντικειμενικότητα τα συναισθήματα
από το πρόσκαιρο της εντύπωσης των πραγμάτων

το γιατί δε ρωτά εξουσιάζει
πώς, λοιπόν, έγινε ο κόσμος;

ο χορός δεν έχει ηλικία
θέλω να κάνουμε έρωτα

οι σκιές μικραίνουν
αδημονούν τα αστέρια να τρεμοπαίξουν

κάτι να λογιστεί ως άκτιστο
κάτι να θεωρηθεί ως άπλαστο
μια ανεμώνη

Ω! Γαία κόρη του γίγνεσθαι μητέρα της ζωής
απ' τα μαστάρια σου απλώνεις αμβροσία

Γιώργος Πρίμπας

Ολιγόγραμμα II

Vakxikon 2012

Παιδιkέs αppώστιεs, Kωστήs Γkιμoσoύλns

2012-01-20T11:17:00.001+02:00

Σου αρέσει ο τρόπος που τα πράγματα επελαύνουν, εισβάλλουν, εισχωρούν μέσα στη ζωή σου, σαν πλοίο ιστιοφόρο σε λιμάνι, σαν χερσόνησος μέσα σε θάλασσα. Και στη συνέχεια ο τρόπος που τα ίδια αυτά πράγματα απομακρύνονται από τη ζωή σου, άλλες φορές επεισοδιακά κι άλλες ανεπαίσθητα, ο τρόπος του αποχωρισμού.
Θυμήσου τις παιδικές ασθένειες. Τις μαγουλάδες, την ανεμοβλογιά, τον κοκίτη. Απ’ όλες τις ασθένειες που έχουν περάσει από πάνω σου έως τώρα, από τις παιδικές έχεις τις πιο έντονες αναμνήσεις. Ήταν αρρώστιες με μια εσωτερικότητα γαργαλιστική, με αλμυρά συμπτώματα, όλο φαντασίες.
Οι μαγουλάδες σου κατέφθασαν με παραμύθια και μεταμορφώσεις. Μέσα τους κατοικούσαν μάγισσες και στρογγυλοπρόσωποι βασιλιάδες. Μπαμπάκια στα μάγουλα και πουλιά. Ροζ γουρουνάκια με στριφτές ουρές που, αν τις γυρνούσες, μια αρωματισμένη μουσική ξεπηδούσε σαν από μικρή πολύχρωμη λατέρνα.
Ο λιλιπούτειος πρησμένος πρίγκιπας γινόταν, στον κοκίτη, κόκορας πλουμιστός με κατακόκκινο λειρί. Τσίγκινος κόκορας τις Κυριακές στην εκκλησία του παραμυθιού. Άλλαζε χρώματα ο βήχας. Πράσινος γυαλιστερός τα πρωινά, τα μεσημέρια κατακόκκινος. Γαλάζιος τ’ απογεύματα, και τις νύχτες σκούρος μπλε στις άκρες των φτερών του, όπως κοράκι.
Είχες μικρό σώμα και τεράστια ψυχή, όπως όλα τα παιδιά, και ταξίδευες, πετούσες πάνω στην παιδική σου αρρώστια, όπως πάνω σε μαγικό χαλί. Άγγελοι- τόσο δα μικροί, σαν το σουσάμι- σου γαργαλούσανε το αίμα. Σου αναστάτωναν με τις φτερούγες τους τα πνευμόνια και το λαιμό.
Μια αλλιώτικη υγεία είχαν εκείνες οι αρρώστιες. Με έκπληξη και ανυπομονησία τις υποδεχόσουν, κι όταν έφευγαν, άφηναν πίσω τους, ένα χώρο ακάλυπτο, ένα κενό.
Εκεί, όμως, που πύκνωναν μαγικά ποδοβολητά των μύθων, ήταν όταν είχες πυρετό. Ακόμη σου είναι αδύνατο να εξηγήσεις αυτή τη λέξη.
Ο πυρετός ανέβαινε και σκέπαζε το δωμάτιό σου σαν φτερό. Νάνοι κοκκινομάγουλοι άναβαν τζάκια στις μασχάλες σου. Η καρδιά λιγωνόταν από τη θερμοκρασία των παλμών της. Έκλεινες τα μάτια και πετούσες σε πόλεις μετέωρες. Μυστηριώδη ερπετά στεφάνωναν το μέτωπό σου. Τα λόγια της σκυφτής στο προσκεφάλι σου μητέρας έλιωναν κι έσταζαν μέσα στο χωνί του αυτιού σου. Όλα ήταν καυτά κι όλα εξατμίζονταν.
Ένιωθες τα χέρια σου να λεπταίνουν, το κορμί σου να γίνεται ανάλαφρο. Τις κινήσεις σου πιο ευγενικές, σαν ν’ ακολουθούσαν μια πορφυρή μουσική. Κι όταν έφευγε ο πυρετός, άφηνε πίσω του, στον εγκέφαλό σου, μια ήσυχη νίκη.
Είναι γνωστό, ότι αν δεν επέμβουν καταστροφικά οι μεγάλοι, τα παιδιά δεν φοβούνται, παρά ανθίζουν μέσα στους δαίδαλους της μοναξιάς τους.
Κάθε αρρώστια είναι κι ένας έρωτας. Ο οξύς πόνος δε διαρκεί πολύ, είναι ένας παφλασμός. Κι ο μακρύς φιδίσιος πόνος της χρυσίζει κάποτε, όπως η ηδονή.
Όλες οι αρρώστιες είναι ιδρωμένες. Όλες οι αρρώστιες θέλουν και δε θέλουν. Εσύ προκαλείς την αρρώστια σου να σε ερωτευτεί. Πες μου την αρρώστια σου, να σου πω ποιος είσαι. Αφήνεις πόρτες ανοιχτές στις διαστάσεις της αρρώστιας που επιδιώκεις.
Οι αρρώστιες έχουν ύψος, έχουν πλάτος, έχουν μήκος. Κάθε αρρώστια κι ένα χρώμα, μοναδικό. Οι αρρώστιες μοιάζουν με τ’ άστρα. Πολλές και συναφείς αρρώστιες φτιάχνουν έναν αστερισμό.
Η αρρώστια, όπως η σελήνη, επηρεάζει το μέσα σου νερό. Όταν δυσκολεύεσαι να αγαπήσεις, ερωτεύεσαι μια αρρώστια.
Όμως αυτές είναι περιπέτειες των ενηλίκων. Εσύ τις παιδικές αρρώστιες θέλεις τώρα να θυμάσαι. Συγκεντρώνεις το μυαλό σου στο σημείο αυτό.
Πιο πολύ απ’ όλες τις παιδικές αρρώστιες σ’ έχει διδάξει η ανεμοβλογιά. Έρχεται, στην αρχή, με μια μαγνητική του δέρματος μεταστροφή. Σαν να ρέουν πολλά νερά προς κατευθύνσεις αντίθετες και δεν μπορούν να ηρεμήσουν. Σε πιάνει τότε ένας εκνευρισμός, μια αδημονία σχεδόν ερωτική. Κι ύστερα, μ’ ένα στρίψιμο κλειδιού, περνάει μέσα. Η ανεμοβλογιά είναι η εσωτερικότερη ασθένεια του παιδιού.
Γίνεται ένας πόλεμος κάτω από την επιδερμίδα σου, πού θα βγει η πρώτη κοκκινίλα. Πού θα ξεσπάσει, σαν φωτιά, το πρώτο σου σπυρί. Όλο σου το σώμα το διεκδικεί.
Έχεις τότε μια ξεκάθαρη αντίληψη του χρόνου. Ό χρόνος μικραίνει, τυλίγεται σφιχτά. Κι όσο ελάχιστος γίνεται ο χρόνος, τόσο εσύ θέλεις να τον ξύσεις.
Ώσπου αποκτάει αιχμή και ξεπηδάει, και μόνο εσύ ακούς τη μικρή του τη φωνή.
Παρακολουθείς το σπυρί να γεμίζει από την ουσία της αρρώστιας κι ανασαίνεις στο ρυθμό του. Νιώθεις σαν χαρτί φωτογραφικό στην εμφάνιση. Στην αρχή είναι λίγα τα σπυριά, και προλαβαίνεις να τα νιώσεις. Μα όταν τα κόκκινα μικρά κεφάλια της ανεμοβλογιάς πληθύνουν, γίνεσαι ένας χάρτης.
Από κάθε σπυρί ξεκινούν κύκλοι που τέμνονται μεταξύ τους. Κάθε σημείο βγάζει κι έναν ήχο. Παροξυσμός μέσα στης αρρώστιας τη μουσική.
Ο τρόπος που φεύγει η ανεμοβλογιά είναι ανεπανάληπτος. Απαιτεί και τη δική σου συμμετοχή. Το κάθε σπυρί ολοκληρώνεται, περνάει από τις φάσεις μιας ολόκληρης ζωής. Η αντίστασή σου στην αφόρητη φαγούρα θα σου δείξει στοές που δεν μπορείς αλλιώς ν’ ακολουθήσεις. Οι αισθήσεις σου συγκεντρώνονται σ’ αυτό το κόκκινο σημείο που επιπλέει σαν νησί πάνω στο δέρμα. Αν το ενοχλήσεις, θυμώνει και σε σημαδεύει. Αν όμως δεν το ξύσεις και το αφήσεις, μαραίνεται στην ώρα του, φεύγει ενήλικο και χωρίς ουλή.
Όταν ήσουν παιδί, η κάθε αρρώστια, ακόμα κι ένα απλό κρυολόγημα, σ’ έκανε να νιώθεις την κίνηση των χειλιών σου πιο έντονα. «Μαμά» έλεγες, κι άφηνες με λίγο ζεστό αέρα να βγει ο ήχος από το στόμα, με μια ηδονή που δεν θα ξαναβρείς ποτέ.
Εκείνοι που ξαναβρίσκουν τη μιλιά τους μ’ εκείνη την πρώτη πυρετώδη αίσθηση, μ’ εκείνη την απόλαυση την υγρή, εκείνοι είναι οι ποιητές.

Και στέκεσαι τώρα και κοιτάς αυτό το ποίημα, που έχει κουλουριαστεί σαν γάτος πάνω στο τραπέζι.
Μόλις τελείωσες την πρώτη του μορφή.
Πας κι έρχεσαι μέσα στο σπίτι μεταφέροντας τη σκέψη σου, κι η σκέψη σου κουνιέται σαν νερό.
Μετράς τους ρυθμούς της γλώσσας, μετράς τα σήματά σου.
Ανοίγεις τα μάτια σου και βλέπεις: το ζώο του σπιτιού, τα ερπετά των τοίχων, τα τεντωμένα χέρια των δεικτών του ρολογιού, ένα ποτήρι γάλα.
Τα έχεις υπ’ όψη σου όλ’ αυτά.
Εκείνο που ίσως αγνοείς είναι ότι και τα γραπτά, όπως κι οι ζωγραφιές και οι μουσικές, έχουν τις δικές τους αρρώστιες. Αρρώστιες μεταδοτικές, που τις κολλούν από τους ανθρώπους που τα γεννούν.
Τα γραπτά σήμερα πάσχουν από αρτηριοσκλήρωση και φτώχεια. Κείμενα των δημοσιογράφων με ασθένειες χρόνιες, παραμορφωτικές, αλλά και κείμενα των ποιητών μαραζωμένα από την αναιμία.
Κλείνεις τα μάτια σου και σβήνεις: το φωτεινό σηματοδότη, τον πολιτικό, τη δημόσια υπηρεσία, το άσχημο πρόσωπο του απέναντι, το χέρι του κλέφτη που ψαχουλεύει τη φαντασία σου, το ξεπούλημα.
Σκίζεις όλα τα ποιήματά σου κι αυτομάτως αρχίζει να βρέχει. Το χώμα επαναστατεί κάτω από το τσιμέντο και μυρίζει κήπο παντού, κι απάνω στην ένταση αφήνεις μια κόκκινη κραυγή. Εσύ εκτονώνεσαι κάπως έτσι, σιγά σιγά ηρεμείς, αλλά η φωνή σου, δίχως να το ξέρεις, σ’ όλη τη γη γκρεμίζει κάθε τοίχο.

Υστερόγραφο:

Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυό περαστικούς

Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν
τους κοινόχρηστους,τους ξένους
τους πολύ προσωπικούς...

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό,τι με μελαγχολεί.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ' ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή

Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα 'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.

Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι
τους "εκείνους", τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς...
...

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί,φοβισμένοι.
Δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι,συνεπιβάτες
μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο,που κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.
Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
όσοι ζουν με το αίσθημα...
Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα.......

στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
ερμηνεία: Νατάσα Μποφίλιου

2012-01-20T08:57:00.003+02:00

Έτσι έγειρες στην πρώτη άμμο

που πέρασε κάτω από τη γλώσσα σου

χωρίς να την ονομάσεις

Πίσω από τα βλέφαρα οι στέπες

Δεν θα το σκοτώσεις το θηρίο

Μόνο θα ψιθυρίσεις «ψέματα»

επειδή πλανεύτηκες από μια ξέρα

Έτσι προσευχήθηκες στον πρώτο

τυχόντα θεούλη

που πέρασε μέσα από τα δάχτυλά σου

χωρίς να τον πιστέψεις

Κάτω από το δέρμα σου οι στέπες

Δεν θα τον κομματιάσεις το φάρο

Μόνο θα ουρλιάξεις «ψέματα»

επειδή πυροβόλησες την πέτρα του

Εσύ που γύρεψες μόνο ένα ψαθάκι

σινιάλο από αταξίδευτο καράβι

μεθυσμένο γράμμα ξημερώματα

κι εκείνον τον ερειπωμένο ανεμόμυλο

στο τέλος του χωματόδρομου

στην άκρη άκρη του κόσμου

πλάι στη θάλασσα με τα παραμύθια

Έτσι σε πήρε ο καιρός βαθύς

χωρίς ψαθάκι άστεγο και άνεργο

με τη σελίδα λευκά να σκεπάζει

το κεφάλι σου

Μ’ ένα μολύβι να σου φιλάει τα δόντια

Ένα δέντρο ανάμεσα στα γένια σου

Και τη χαρά βαλσαμωμένη σ’ ένα

ξένο χαμόγελο

2012-01-19T19:16:00.001+02:00

Σιωπές, Aλεχάντρα Πιθάρνικ

σιωπή εγώ ενώνομαι στη σιωπή

εγώ έχω ενωθεί στη σιωπή

και αφήνω να με κάνουν

αφήνω να με πίνουν

αφήνω να με λένε

μαχαιρωμένη απ' αυτό που λείπει

από την άτιμη αναμονή

θα ξαναγεννηθώ στα τρομερά παιχνίδια

και θα τα θυμάμαι όλα

οι ναυαγοί πίσω από τη σκιά

αγκάλιασαν αυτή που αυτοκτόνησε

με τη σιωπή του αίματός της

η νύχτα ήπιε κρασί

και χόρεψε γυμνή ανάμεσα στα κόκαλα της ομίχλης

ζώο ριγμένο στο πιο μακρινό χνάρι του

η κοπέλα γυμνή καθισμένη μέσα στη λησμονιά

ενώ το ανοιγμένο κεφάλι της πλανιέται κλαίγοντας

ψάχνοντας να βρει ένα πιο αγνό σώμα

ύστερα όταν πεθάνουν

εγώ θα χορέψω

χαμένη στο φως του κρασιού

κι ο εραστής του μεσονυκτίου

που είναι

πίσω από τα μάτια μου

κι από τα μάτια σου

τώρα που είναι νύχτα

στο αίμα

και δεν μπορούμε να δούμε

τον κρύο κόσμο μεγάλο

δεν έχει σημασία αν όταν φωνάξει η αγάπη

εγώ είμαι νεκρή

θα έρθω

πάντα θα έρχομαι

αν κάποτε

μου φωνάξει η αγάπη

ταξιδεύτρα της καρδιάς μαύρου πουλιού

είναι δική σου η μοναξιά τα μεσάνυχτα

δικά σου τα γνωστικά ζώα που πληθαίνουν τον ύπνο σου

περιμένοντας τον πανάρχαιο λόγο

δική σου είν' η αγάπη κι ο ήχος του ραγισμένου ανέμου

μτφ: Ρήγας Καππάτος

Στον έρωτα, Alfonsina Storni

2012-01-19T18:56:00.000+02:00

Νά 'μαι που σ' έχω πιάσει απ' το λαιμό
στο ακροθαλάσσι, ενώ εκεί ετοίμαζες
τα βέλη της φαρέτρας σου να με πληγώσεις
κι είδα στο δάπεδο την άνθινη κορώνα σου.

Όπως μια κούκλα θα σ' έχω ξεκοιλιάσει
και διάβασα τα απατηλά γρανάζια σου,
και καλοτυλιγμένη στις χρυσές της τροχαλίες
ανακάλυψα μια παγίδα που έλεγε: σεξ.

Πλάι στη θάλασσα, καμωμένο κουρέλι,
σ' έδειξα στον ήλιο, ερευνητή των έργων σου,
μπροστά σ' έναν κύκλο Σειρήνων τρομαγμένων.
Ανέβαινε ολοένα απ' τη λευκοπαθή πλαγιά
η ανάδοχός σου στις απάτες, η κυρά Σελήνη,
και σε εκσφενδόνισα στο στόμα των κυμάτων.

μτφ: Ρήγας Καππάτος

2012-01-19T18:47:00.000+02:00

Πιλάτοι, Αλέξης Τραϊανός

Δεν είμαι παρά απ' αυτό μόνο που έρχομαι
Κάθε μέρα υπάρχοντας σε κάτι το άλλο

Αυτό που δε θα γίνω ποτέ

Απ' αυτό είναι που είμαι φτιαγμένος
Απ' αυτό κι έναν τρόμο

Κι είναι
Σα να 'χεις ταχυδρομηθεί στο διάστημα
Ένα φτωχό ανόητο μήνυμα

Σκουριασμένος ύπνος
Με τον προβολέα των θέλω
Που διαλύει τα μέταλλα
Γαντζώνει την αγωνία στο μυαλό

Μια πληγή δίπλα σου να την αγγίζεις
Ανάμεσα στα χόρτα και τα τροχοφόρα
Στο αλκοολικό δωμάτιο
Και τα φτηνά βγαλμένα εσώρουχα
Και να παίρνεσαι
Από μαγικά χαμένα ονόματα
Μες σ' έναν ουρανό γεμάτο τζιν
Με τους αγγέλους του
Να μασουλάν αστέρια

Σύμπαν της κίτρινης σκονισμένης λάμπας
Τώρα που μου χορεύουν
Τώρα που μου φεύγουν
Ο κύριος Ίβνινγκ
Η Εσμεράλδα ο Κουασιμόδος

Τώρα π' ανοίγουν
Οι τελευταίες καταπακτές
Βγάζοντας νάνους
Κι ηλίθιους κι ουδέτερους

Καθένας τους κι ένας Πιλάτος

Όλοι τους μαχαίρια
Σαπούνια κι αποσμητικά
Ενώ εγώ περπατώ και θυμάμαι
Παρακολουθώ πάντα
Απ' το απέναντι πεζοδρόμιο
Τον εαυτό μου
Δεν κοιμάμαι

Κέρματα

2012-01-19T13:35:00.002+02:00

Τι θες και ρίχνεις το σουγιά σ’ άψυχα δείπνα

αφού το ξέρεις δεν θα υπάρξει ανακωχή

Όσο φωνάζω εγώ το μείνε και το ξύπνα

τα εστιατόρια θα καίνε τη βροχή

Πήγαμε βόλτες σ’αδειανά καφεκοπτεία

Πώς ταξιδεύει στου Λουμίδη ο καπνός!

Αρπάζει τ’ όνειρο απ’ τη μέση, στα Χαυτεία

και το πετάει μες στο εν του μηδενός

Τώρα οι Βέρθεροι κρατάνε τα φραγγέλια

Εγκαινιάζεται ένα κλάμα οριστικό

Κρέμεται η Εδέμ απ’ των δακρύων τα τσιγκέλια

Μένει το θαύμα σαν παιδάκι νηστικό

Ψάρια και λέοντες που γίνανε στιχάκια

στο βάθος τόσων στερεμένων πηγαδιών

Πώς ακουμπάς την ερημιά σου στα παγκάκια

Πώς τη θρηνείς απ’ τον σωρό των σκουπιδιών

Σε μια παλιά συνωμοσία της Τετάρτης

για λίγο δάνεισες στο αγρίμι τα φτερά

Μετά ζητούσες τη βοήθεια της Αστάρτης

να καθαρίσει τη γραφή σου με νερά

Πάψε να ρίχνεις κερματάκια στον νιπτήρα

Δεν θα σου κάνει το χατίρι ο ραβί

Σ’ ένα τραγούδι μ’ αναμμένο αναπτήρα

Φλέγεται ο κόσμος κι ο ψαλμός, Δαυίδ

Εμείς οι δυο που θα βρεθούμε σ’ ένα ποίημα

Εσύ σαρώνοντας κι εγώ για την ταφή

Στίχοι ηττημένοι θα μιλάν με παντομίμα

Σ’ άδεια πλατεία θα σκορπάν τα τιμαλφή

Εσείς οι δυο θα ‘λεγε άλλοτε ο στίχος

Κάποτε αδύναμοι κάποτε δυνατοί

Ήρωες φάλτσοι ίσως πολύτιμοι μα δίχως

εκείνο τ’ όνειρο που θα ‘δειχνε γιατί

Mεταξoυpγεio

2012-01-18T22:30:00.000+02:00

Περνώντας από την Παναγίτσα ήθελα να κλάψω. Θα έκλαιγα από θυμό, από οργή, αν δεν σκεφτόμουν ότι πάνε δέκα χρόνια από τότε που έπαψα να πιστεύω και να σταυροκοπιέμαι αυτιστικά όπως οι υπόλοιποι της οικογενείας. Μετά θυμήθηκα το ζυγό της άμαξας, το ψάρι του ανέμου και το καλαθούρι με τα άγκιστρα και τις πετονιές. Κι αντί να κλάψω, γέλασα. Μούδιασε το κεφάλι μου από το γέλιο. Μ’έπιασε μαύρη απελπισία γελώντας. Κι ο πανικός ξαναγύρισε. Μέχρι δακρύων. Μπήκα σ’ένα δισκάδικο. Βαθύτερο από εκκλησία. Εδώ είναι ο ναός. Εδώ και το φαρμακείο. Ακλόνητο το Μεταξουργείο-Βάθης τόπος ποίησης- ολοζώντανος βυθός ανέστιων και ανέργων. Ρούχα καρφωμένα στα κάγκελα.Πρεζόνια χαλασμένες εξατμίσεις βενζίνη αφαίμαξη. Πουτάνες νεοκλασικά βρυχηθμοί από τα γύρω τρελάδικα. Εδώ είναι η ρωγμή του τραγουδιού. Εδώ και η ρίζα του ποιήματος.