Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

To έλαττov τns αθαvασiαs





Πένθιμα νανουρίζει το Λιβυκό
Με φλοίσβους του περσινού καλοκαιριού
Τους τζίτζικες που ισορροπούν βουβοί
Στα καλάμια της ακροποταμιάς
Οι αετοί κραδαίνουν ρομφαίες
Στη μνήμη που ακινητεί στα απαρέμφατα

Πότε πότε το μέσα παράθυρο
Ανοιγοκλείνει αυτιστικά
Από έναν άνεμο που δεν ονομάσαμε ακόμη
Αλλιώτικα κυπαρίσσια σαν έλατα ξεθωριασμένα
 Οι βελόνες βάρυναν
Γέρνοντας στο πελώριο μπλε

Κι η χαρά παντού παρούσα~άγουρος καρπός~
Κλωσσάει τα μικρά της ταϊζοντάς τα με φροντίδα
Προστατεύει την πίκρα στο κουκούτσι της