Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011



Πέτρα-ψαλίδι-χαρτί….
Όμως είναι αυτά τα σχισμένα χέρια σου
Που μου φέρνουν μαϊστράλια στο πρόσωπο
Ό,τι χάιδεψαν από δίψα-η δίψα το κράτησε ζωντανό
Όσο κι αν κλείνεις το πουκάμισο
Bλέπω καθαρά την πληγή-έχω αναλάβει τα τραγούδια
Ξεκινάει η ζωή από τυφλά ταξίμια
Τα προδομένα ναι τ’αγαπάω
Σαν τα θλιμμένα παιδιά των μεταναστών
Σαν ψέματα που έγιναν αλήθειες
Την τελευταία στιγμή από τόλμη
Από αφοβία
Γιορτάζω τη ληστρική φτώχεια μου
Γιατί από το βάθος της ανατέλλει
Επείγων ο ήλιος της αγάπης σου
Γιατί μ’αφήνει να θέλω
Το «γυάλινο γοβάκι μου να σπάσω να σωθώ»


Αγάπη μου που στα ρημάγματα ανάμεσα
Πλαγιάζουμε λυσσασμένοι για την αφή
Αγάπη μου που λυγίζουμε μπροστά
Στο επίγειο νυν και αεί
Μαζί με σένα διαλέγω την πολύχρωμη
Ξαστεριά της άνοιξης
Μαζί με σένα τα διανυκτερεύοντα καράβια
Το λιγομίλητο σαν τελευταίο τσιγάρο
Πριν τη σιωπή-περπατάμε στις στέπες
Ηλιοβασίλεμα "βγαίνουμε απ'τα λουλούδια της φωτιάς"
Χωρίς συνθήματα-νυφοπάζαρα
Αποφασίσαμε-κόντρα
Κι ας είναι ήχος οπλοστασίου σε εξωτική αμμουδιά
Κι ας αστράφτουν τα ναρκοπέδια ολόγυρα




Χαίρε αγάπη μου
Πέτρα-ψαλίδι-χαρτί
Λυπημένο φίλντισι
Σε στιχολογώ ανθισμένο
Πανάκριβο φίλημα
Αγάπη μου χαίρε