Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

δεν γαβγίζω για την οδοντόβουρτσα


Όσους μυστικούς κώδικες κι αν κλωσήσεις την αλήθεια θα τη μαρτυράει ο κατακερματισμός της φωνής.Το ράγισμα στα μάτια.Αλλιώς η ομορφιά σβήνει.Σκοτώνεται.Γράφω και βρίζω λοιπόν.Και τρίζω.Και καίγομαι.Βρίζω που πάνω στο πληκτρολόγιο έχουν πιαστεί όλες οι μικρές χαρές μου.Και αγριεύουν όπως αγριεύω.Ανίκανοι οι φθόγγοι για τα παντοτινά.Άλλωστε κι αυτοί πεθαίνουν.Από έρωτα?Μάλλον.Κολυμπάω σ’αυτή τη θάλασσα όχι επειδή δεν περισσεύει καμία άλλη στο σύμπαν.Μην αφήνεις ανοιχτή την πόρτα στις υπερταχείες.Μπαίνουν με τόση φόρα τα φαντάσματα.Γι’αυτό την αξία της συντριβής-του μόνου γνωστικού μέσου που διαθέτω,την αναζητώ σε φτηνό χαρτί.Όσο πιο πολύ καιρό τοκίζονται τα δάνεια, η αποπληρωμή τους κοστίζει ακριβότερα. Και θα το ξέρεις ήδη πως με απορρυπαντικά,αφρούς και μπουρμπουλήθρες δεν ξεμπερδεύεις.Τα φουγάρα είναι μαύρα.Και τα εύκρατα ψάρια μπορεί και να κρυώνουν στο υαλοπωλείο που δόθηκε το ραντεβού.Από το οριστικά λογικό κινδυνεύουμε.Κατάλαβες παιδί μου γιατί δεν γαβγίζω για την οδοντόβουρτσα?