Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

όπως ξυπνούν οι εραστές





Ό,τι ζητώ γνωρίζω πως τραυματίζεται
Στο δικό σου απώτατο βάθος.
Ακόμη κι όταν στο δικό μου
Εγείρει τους Ισημερινούς σ’ένα χορό
Αδηφάγα παμφάγο.
Ένα κομμάτι του εαυτού μου
Το βουτάς στην αθωότητα
Κι όπως τεντώνεις τα δάχτυλα
Να το βυθίσεις πιο μέσα
Λες πως αισθάνεσαι τη ροϊκή ηδύτητα
Που απλώνεται στα κύτταρά μου.
Και το χέρι σου λιώνει.


Στη διάφλογη βόλτα πίνουμε μόνο νερό
Όπως τις Μεγάλες Παρασκευές.
Που λαμβάνουν Σαιξπήρεια θέση
Στον περιπατητικό βωμό.


Έχω τον νου μου
Να ξυπνήσω πρωί
Να σου μιλήσω
Να φτιάξουμε μαζί καφέ
Να μπούμε για μπάνιο
Να τραγουδήσουμε
Ιστορίες εγκλήματος.


Στη μεθόριο των χεριών σου
Που βλασταίνουν
Οι μικρότερες ξωθιές
Θα ζω
Ακαριαία και μόνιμα
Την αιωνιότητα
Κι όπως ο ακρίτας του γκρεμού
Θα πολεμάω γι’αυτή την πατρίδα
Και θα υπερασπίζομαι
Το νυν και το αεί της
Ως και όλες τις επόμενες σκοτεινιές.




[Οι εραστές έχουν πολλούς τρόπους να ξυπνούν.
Πολλούς να πνίγονται στον ύπνο τους.
Κι άλλους να θυμώνουν να μαλώνουν
Ν’αγαπιούνται.
Η εποχή μέσα στην περιοχή τους
Είναι συχνά ναρκοπέδιο.
Ο ένας από τους δύο συνήθως αγνοεί
-ή πεισματικά αρνείται να δει-
Πως έχει σβήσει εκτυφλωτικά όλα τα προηγούμενα.
Κερδίζουν μαζί τις πόλεις τα τοπία
Επειδή η συμπόρευση
Γίνεται από εκείνους προς εκείνους μαζί.
Ασκητεία που λησμονείται
Όταν ο τρόμος του άγνωστου παραδείσου
Μας αναγκάζει σε επιβράδυνση.]





update:παραγγελιά από τον Κ.