Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010



πρέπει να λέμε πως όλα είναι Φελίτσε
μην μεταφράζεις τα γράμματα τα πεζοδρόμια
τις πλάκες τα δέντρα τα χρώματα
τις πεταλούδες τις πόρνες τα μεσάνυχτα
είμαστε στρουθοκάμηλοι χωρίς κόκαλα
πίνουμε το νερό της Κασταλίας
κι εκεί που παν να διασταυρωθούν
τα συριστικά πτηνά
με τα λεκτικά σχήματα
ζωτικά ορμητική η Φελίτσε
tropi και Κασσάνδρα
πού πας Κάρμεν?
στη βρύση να γεμίσω
τη στάμνα κενά όστρακα
από κείνα που όταν τα μεταφέρεις
δεν σε πιάνουν στα τελωνεία
κοίτα
σ'αυτό το θρησκευτικό θέατρο
πρέπει ν'αποδείξουμε ότι όλα
τα διέπει μια χαλαρή Φελίτσε
defense
τι κι αν είμαι η strige
στα σκουπίδια ή στο boogie wonderland
αν~ε~ίδεοι πληρώνουν τις
Ορνιθολογικές Εταιρείες
να λεν πως δεν υπάρχω
ή πως με κλείσαν στη φυλακή
γιατί ήμουν άριστη στην πυγμαχία
έπειτα έγινα η angelica farfalla του Δάντη
φοβάμαι πληγώνομαι που πεθαίνει ο Κρόνος
αλλά έρχεται η Φελίτσε και μου θυμίζει
ότι ο Άρης θα γεννιέται για πάντα δίπλα μου
όπως και θα ζει
αιώνια
κι εγώ
κι οι λάμπες
κι οι λεύκες
κι οι κίσσες
η πέτρα
η γέφυρα
το ποτάμι


αυτό θα πει Ευτυχία