Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Άτροπος












Έτσι βαφτίστηκα άτροπος
που δεν μπορεί να ονειρεύεται.
Δεν μπορεί να κοιμηθεί.
Δεν μπορεί να κλάψει.



Από μνήμης ό,τι δίνω.
Όπως θυμάμαι να θέλω την ερημιά δίπλα σε σένα.
Όπως θυμάμαι τη ζωή γιατί οι εξουσίες έχουν πάψει
Από καιρό να μ’ενδιαφέρουν.

άτροπος, η πεταλούδα που ονομάζεται και νεκροκεφαλή
επειδή τα λέπια και οι κίτρινες και καστανές τρίχες στο θώρακα
έχουν σχήμα κρανίου-συχνά μπαίνει στις κυψέλες
και κλέβει το μέλι επειδή της αρέσει πολύ.]



Θα με προτιμούσα εντελώς ψεύτρα.
Σπάνια αντέχομαι από ανθρώπους.
Είναι λέξεις που με περιέχουν. Αλλά μόνη μου.
Είμαι μια λέξη που κάνει γκελ στην αμφιταλάντευση
Της φωνής σου όταν τραγουδάς
Αφήνοντας όλη την άμυνα ακάλυπτη



Δεν σε πιστεύω για τίποτα.
Μετά σε πιστεύω για όλα.
Για τον πιο τρυφερό πλασμό τοπίου που ψάχνεις
Ατίθασα κι απειθάρχητα στα δοξάρια.
Στα σεληνόφωτα και στις ανταύγειες του νερού.



άτροπος-οργισμένη Μαντόνα
στέκεται πάνω απ’όλα αυτά
τα ευλογεί με αγριότητα χάρη κι
επιθέσεις
Βλέπεις πώς γίνεται και παραπλανά
Την ίδια τη φύση?]



Θα σε βρω όταν δεν θα’χω την τίγρη μέσα μου
Δηλαδή το θηρίο που εσύ γύμναζες έτσι
Ώστε να εξημερώνεται μόνο από σένα
Αυτό που με έκανες εκτροφείο του.
Μπορεί να συναντηθούμε έξω από δίχτυα
άγρια δάση χωρίς προϊστορία
αλλά με την ιστορία του ο καθένας



Δεν θα δώσω μάχη για σένα
διευκόλυνέ με στο τέλος



Είμαι δύο- δεν το ξέρεις
Μόνο ο ένας εαυτός με εξηγεί
Γιατί υπάρχω γιατί ταξιδεύω
Γιατί δεν επιστρέφω
Θα με ερμηνεύει μέχρι κάποιος να μου δώσει
Σε ανύποπτο χρόνο ένα μελό σημείωμα με τον
Πιο άριστο γραφικό του χαρακτήρα για να βάλω
Τα κλάματα και τότε κάθε ερμηνεία θα είναι αδύνατη



Στις στιγμές που κλαίω
Στις στιγμές που γελάω
Στις στιγμές που έχω τύψεις
Για τα ίδια ακριβώς πράγματα
Που αρνούμαι να διορθώσω
Οι χαρές και οι φόβοι μου πάνε
Μαζί
Σχεδόν από το χέρι κρατιούνται



Αγνοώ τι περιμένω να με φροντίσει.
το ύφος των καλοκαιρινών αστερισμών
ή τα θηρία μου...
ασυνάντητες πεταλούδες και τίγρεις



Έτσι βαφτίστηκα.
Χίλιες φορές.
Από σένα μόνο.
Κι ακόμη δεν ξέρω αν το ανάδρομο όνομα
Που μου έδωσες αντέχει την τόλμη μου



ξέρεις…
«το θηρίο είναι παντού»**
κι εσύ ανύποπτος
τραγουδάς
με λύκους στο πλάι μου









**Κωστής Γκιμοσούλης