ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ(1o σχεδίασμα)

Στο πρόσωπό μου, χυδαία χαράζουν οι σκιές,
Φαράγγια οριζόντια, ανήλιαγα, βαθιά, φρικτά
Και πιο κάτω, κάτι που εκπορεύεται παχύρρευστο
Σαν πύον πληγής που τρέχει από τις σκοτεινές κόγχες
Των οφθαλμών
Αυλάκια σκάβει να αργοκυλάει ηδονικά
Ως το κοίλον του σπηλαίου
Που στον δύστροπο «ουρανό» του
Εμπιστεύτηκα στυφές γεύσεις
Από ροές δηλητηρίου φιδιού
-ερωτικά, ανεικόνητα, εξομολογητάρια-
Όλο το πρόσωπό μου ενορχηστρώνεται
Υπό την υστερόβουλη μαεστρία μιας
Αεικίνητης νάρκης-βόμβας
Όλο το πρόσωπό μου, εξέχουσα σύσπαση
Του πιο κρυμμένου τίποτα
Που αιώνες πασχίζω ν’αποκηρύξω
Τη διαχείρισή του
Με θνησιγενείς αλήθειες
Και ζωτικά ψεύδη…

από τη συλλογή μου, "το έλαττον της αθανασίας"

Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

...-Φλογίζονται βραχώδεις οι ερημιές μου
Παραδίνονται σε μελαμψά αισθήματα
Και ματωμένος ο μανδύας μου σκεπάζει
Το, άλλοτε, τριανταφυλλί ακέραιων απογευμάτων
Η Σκόπελος τυφλός μάντης προφήτεψε
Με παίξανε ξανά στο συντριβάνι
Βασίλειο των κερμάτων

-Μου φόρεσαν άλλο σώμα
Το είπαν θαύμα βιβλικό
Ενώ καιγόμουν από το φως του
Κι αναζητούσα το παλιό

-Ο άνεμος μ’ αγάπησε σφοδρά.
Θα μ’ αγαπά για πάντα.
-Υποσχέθηκε. Έφερε δώρα.
Πέταλα χνουδωτά από αγγέλων τα φτερά
Εύθραυστα κι αυτά…
Μ’ έντυσε αγιότητα μα δεν ήξερα τι να την κάνω
Έφηβη ακόμα, ενδοστρεφής και παρθένος…

-Το ραντισμένο μου μυαλό από δροσιές των κήπων
Από διαιώνιων ρύπων των ενοχών το πότισμα

Από πού έρχεται άραγε και πού τραβάει ο κόσμος
Κι ολότελα πιο μόνος, θα κατοικείται στα ρηχά
Με ράσα και με ενδύματα φτηνά
Κι ούτε που θα ’χει τίποτα πραγματικά δικό του
Εκτός απ’ το θεό του
Τον επινοημένο.

Αφού δαπάνησε τις ομορφιές, τις ξόδεψε στα πάρκα των ηρώων
Και στα μπάρκα των αγαλμάτων με τις στέρεες θλίψεις...

απόσπασμα από το ποίημά μου, "η ερωμένη των απωλεσθέντων θαυμάτων"

ΙΠΤΑΜΕΝΗ ΤΕΦΡΑ

Βράδυ ψιθύρισε το χέρι μου, που γράφει…ξεκινώντας από αυθαίρετη αφετηρία…
Να θυμάμαι, ψιθύρισε, μοραία όπως το χαμόγελό μας…
Διατατική η μνήμη και διστακτική, απλανής σ’ένα χάος που το γυρίζει συνεχώς σαν ιπτάμενη τέφρα που αδημονεί να μουλιάσει σε νερό βαθύ και σκοτεινό
Συμπαγείς οι σκιές, αδιαπέραστοι οι δείκτες των ρολογιών
Σκονισμένα χαμόγελα, από παλιά, χαρακωμένα, δειλοί κυματισμοί σ’ένα στέρεο πρόσωπο που δε συσπάται…
Καρικατούρες της σιωπής και της πλάνης της, ή μια αντεστραμμένη αλήθεια, όλο και πιο άτολμη…που αποβιώνει αργά…
Στο μαξιλάρι να κοιμούνται δύο γατιά παραδομένα σε κάτι ανεξιχίαστο σαν παραίσθηση παρά ύπνος μοιάζει…
Και η πόρτα σφαλισμένη απ’έξω
Κάποιος με κλείδωσε εδώ
Ο άλλος μου εαυτός θα είναι πάλι
Έχει κέφι για παιχνιδάκια, φορείς της ματαιότητάς του
Κοιτάζω απ’τις γρίλιες. Ησυχία. Στάσιμη
Πίνω κρασί ή νερό δε θυμάμαι, αυτή η αμέλειά μου, όλες τις μορφές της αμνησίας, συνοδεύει…
Η μνήμη ασθενεί στα ωφέλιμα ανταποδοτικά της φορτία
-ανδραγάθημα είναι?-
Σαν αντιδραστική έφηβη, η πιο πεισματάρα απ’όλα…
-κι άλλοτε πάλι με την ιδιαζόντως μισητό της φασματικό συνώνυμο, θεότητα που διανέμει ποινές, ανάλγητη-
Σύρσιμο ήχου από τις χαραμάδες, προσπαθώ να τον ψηλαφήσω
Δεν πιάνεται…σαν τυφλή ανταποκρίνομαι
Σαν υπνοβάτης μετά τον «μεγάλο του ύπνο»…
Ανάλγητες κι αθώες οι απώλειες τέτοιων ωρών
Δυνατό φωνήεν και μελαγχολικό, χαώδες στη φθίση του,
Να έχει μόνο παρόν? Θα είχε μια στοργή το παρόν…
Το παρόν με τη μειωμένη επίγνωση…
Ρίγη μονότονα, τραυματίζουν απονενοημένα το μαύρο χρώμα
Παντοδύναμο και υστερικό, το διανύω με χάρη σε μια περίπλοκα επιτηδευμένη όρχηση…
Μετέωρη ξανά η μνήμη για κάποιες εικόνες προδίδεται και τραμπαλίζεται από το ταβάνι σαν πλέγμα ιστών από μικρές και πεινασμένες αράχνες
Ρουφάω νερό ή κρασί, δε θυμάμαι
Οι ιστοί έρμαιοι κυκλοφορούν ανάμεσα στην ιπτάμενη τέφρα, απλωμένα και πυκνά δίχτυα
Δε θυμάμαι να έχω εγχειρίδιο για τη διαχείριση των ιστών…
Ας πιω πυρ υγρό…
Τα νήπια γατιά γουργουρίζουν στο ενδιάμεσο του κάτι ευδαιμονικού, σαν την εξιδανίκευση μιας αρχαίας φαντασίωσης και την ασκητική σε πυθμένα συγκινητικό αλλά δηλητηριώδη…
Που σαλεύει στην αδέξια αδράνειά τους
Αγκαθάκια φωτιάς με τσιμπάνε από το τζάκι, στημένος ο μυστικισμός…για να ψεκάσει τη ρομαντική καθήλωσή μου στη γραφή, μα ο αντίλαλος λακωνίζων…
Οριακά προσπαθώ να συγκεντρωθώ, στη μνήμη, στη γραφή, στο φόβο
Οι ιστοί λικνίζονται και γνέθουν όχι, όχι, όχι, αρνήσεις πλεγμένες με αφρόντιστη επιμέλεια στη σειρά
«θα ασχοληθείς και λίγο μαζί μας…»
Με πιάνει κάτι και ανοίγω την ντουλάπα, βγάζοντας έξω μια τεράστια μαύρη ομπρέλα, την ανοίγω και στέκομαι από κάτω της…
Φαντάζομαι ότι βρίσκομαι σε δάσος σκιερό, πυκνό, δίχως ξέφωτα
Κάτι πάει να με πνίξει πάλι…
Κάποιος κόμπος, κάποιο βλέμμα, το γουργούρισμα των γατιών, κάποια υπόσχεση, μια εικόνα μόνη είμαι,
Ένα καλάθι με υποσχέσεις
Μια καραμέλα, η βροχή έξω,
Ένα βατόμουρο που το σηκώνω από το χώμα
Ένα κομμάτι ύφασμα λινό και άσπρο, καλοκαιρινό
Μια αλαφροίσκιωτη με σχισμένο μακό και γυαλιά μυωπίας…
Μια λάμψη εωσφορική κι ένα γέλιο σαν πυροβολισμός…

ανέκδοτο στιγμιότυπο

Ω! ζιγκ-ζαγκ-ζογκ
Ω! συριστικά απόλυτα
Της καρέκλας μου πάνω στις ράγες
Της ανασφάλειας
Με τη χαριτωμένη της άγνοια
Νομίζει ότι πάμε περίπατο
-ηλίθια…-
Γιατί δεν κοιτάει το πρόσωπό μου?
Και τα κομμάτια του που την ακολουθούν…
Αυτή πέφτει στα βάραθρα
Και χαχανίζει…

creep-radiohead

When you were here before,
couldn't look you in the eye.
You're just like an angel,
your skin makes me cry.
You float like a feather,
in a beautiful world
I wish I was special,
you're so fucking special.

But I'm a creep, I'm a weirdo.
What the hell am I doing here?
I don't belong here.

I don't care if it hurts,
I want to have control.
I want a perfect body,
I want a perfect soul.
I want you to notice,
when I'm not around.
You're so fucking special,
I wish I was special.

But I'm a creep, I'm a weirdo.
What the hell am I doing here?.
I don't belong here

She's running out the door,
she's running,
she run, run, run, run, run.

Whatever makes you happy,
whatever you want.
You're so fucking special,
I wish I was special,

but I'm a creep, I'm a weirdo.
What the hell am I doing here?
I don't belong here,
I don't belong here.

portishead mysterons

Inside you're pretending,
Crowns have been swept aside,
Somewhere, where they can forget.

Divine upper reaches,
Still holding on,
This emotion will not be grasped.

CHORUS:
All for nothing
Did you really want * 4

Refuse to surrender,
Strung out until ripped apart,
Who dares, who dares to condemn

παροίνιος αίσθηση

Στον όρθρο των εωθινών ανέμων ας παίζει μόνη
η Περσεφόνη σ’ αυτή την άρπα, το εξαποστειλάριο.
Στα δάχτυλά της τυλίγονται χορδές,
-ανεμισμένες, αρωματισμένες κορδέλες λευκές από
το σουκ Ελ Αταρίν-
ξελογιάζουν τους θεούς, που παίρνουν πίσω τις κατάρες.
Μονότατη η Περσεφόνη…

Σ’ αυτό εδώ το τώρα, διαιρούνται οι μύθοι.
Κι η σουρεάλ αυθαιρεσία κάθεται πάλι στο θρόνο της.
Εδώ ο Οδυσσέας είναι ντράμερ
ο Ιάσων εντελώς ανυπόδητος
η Άρτεμις μαθαίνει στον Έρωτα καλύτερο σημάδι…
Funky-funky και happy birthday στα εξόδια άσματα.
Ηλεκτρονικά temptations οι βακχείες.
Η Κασταλία στέρεψε. Η Πυθία λούζεται με σαμπού και κάνει σιάτσου στα σπα.
Ο θύρσος του Διονύσου, τυλιγμένος με πλαστικές περικοκλάδες.
Ο Ιξίονας χορεύει belly dance… «deep down and dirty»
Ο Κρόνος έγινε vegetarian.
Ο Μίνωας μαθαίνει hip-hop στο Μινώταυρο.
Ο Ηρόδοτος κι ο Παυσανίας πάσχουν από traveling syndrome
-ωστόσο ταξιδεύουν πρώτη θέση πια, με Olympic Airways-
Παρ’ όλα αυτά δεν αποφεύγουν το τζετ-λανγκ και γράφουν
ασυναρτησίες.
Στα ιερά του Δία το ρέιβ πάρτι συνεχίζεται…
Η Πασιφάη δηλητηριάζει με μήλα το Μινώταυρο και γυρίζει
πίσω στο μπαμπά της τον Ήλιο, «στην κάμαρά της την παιδική…»
(Αλλάζει ελαφρά το χρώμα στους τοίχους, τις ταπετσαρίες και τα
σεντόνια, για καλύτερο φενγκ-σούι). Φοράει εσώρουχα από περκάλι και φιλοδοξεί καριέρα σαν της Αφροδίτης –τοπ μόντελ στις πασαρέλες του Ολύμπου ή του Ψηλορείτη.

Ο βραχνός Οιδίποδας λέει ψιθυριστά ΟΠΑ-ΟΠΑ σαν Ζορμπάς.
Viva! Viva! Μακάριοι μιμητές και φοβικές κιθάρες του διαστήματος!
Viva. Επιμηθέα εσύ, προάγγελε αυτού εδώ του ΤΩΡΑ!
(Δεν μπορεί, ο διαισθητικός Επιμενίδης γι’ αυτό θα κοιμήθηκε
57 χρόνια στη σπηλιά).
Ο περιοδεύων θίασος, το μπουλούκι Σατύρων – Σειληνών – Μαινάδων,
παίζει απόψε τον «Κύκλο με την Κιμωλία».
(Η αποδιαρθρωμένη γαλαρία θέλει κι άλλο. ΟΛΟ! ΟΛΕ!)
Και στο encore, θεατριζόμενα τα τικ της αθλιότητας. On line…
Οδηγήθηκα έξω από τη σκηνή στο εξωστρεφές μεσημέρι.
Ωραίοι χαμένοι της ζωής αλλάζουν την έκβαση των μικροαστικών δραμάτων.
Τη σημασία της νίκης. Την αξία της ήττας.
Όμορφοι στρατευμένοι ενάντια στις μηχανές και τα Media…
Ανακτήστε δυνάμεις! Πορευθείτε στο άγνωστο Dreamland.
(Ποτέ πια στη Disneyland!)
Μπριφ. Μαντείες. Πώς γίνεται να μαντεύεις το ανύπαρκτο και
να προνοείς γι’ αυτό;

από τη συλλογή μου, "Οι Τρομπέτες του Οκτώβρη"

"123": πρόσκληση από τον Παράξενο Ελκυστή-ανταπόκριση...

λοιπόν...

πάλι εδώ...,τα βιβλία δίπλα μου ξεπερνούν και τους κόκκους άμμου της κλεψύδρας που είναι απέναντί μου...βάζω τον μετρονόμο να χτυπάει, τα ψάρια στη γυάλα κάτι ψιθυρίζουν μεταξύ τους...μάλλον ότι είμαι μια τρελή που γράφει ως τα χαράματα,μετά διαβάζει να την πάρει ο ύπνος,μετά δεν την παίρνει με τίποτα και ξαναγράφει...τα λυπάμαι που τα ξυπνάω με το φως,τουλάχιστον τους άλλαξα το νερό...

αρκετά...κουράστηκα...κλείνω τα μάτια,απλώνω το χέρι μου κάπου ανάμεσα στα βιβλία...

Γκιμοσούλης."Η κραυγή της πεταλούδας"...Κέδρος 2007

σελ.123 διαβάζω...

"Όλες οι κορφές,κι ο Βούδας κι ο Χριστός κι ο Σίβα,την ίδια ανάγκη για ανάταση αντιπροσωπεύουν.Γι'αυτό και χτίζουμε μνημεία και ναούς στα ομορφότερα,που είναι συνήθως και τα ψηλότερα σημεία.Μποντνάθ:μεγάλη βουδιστική στούπα(ναός,ιερό των βουδιστών)."

κατόπιν προσκλήσεως του Nomad...

ΤΕΡΠΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΣΥΣΤΑΣΙΣ

ΣΕΛ.123

"Πώς όμως να μη θαυμάσει την ποιότητα αυτής της νοσταλγίας και τα μέσα που χρησιμοποιεί?Μέσα από ένα λαϊκό είδος,όπως η κωμωδία,γίνεται προσπάθεια(που φαίνεται ότι εκτιμήθηκε)να διασωθεί το ήθος ενός ολόκληρου λαού,να μετρηθεί το βάθος μιας ιδιοσυγκρασίας,να διερευνηθεί το ιστορικό του γίγνεσθαι.Η κωμωδία αναλαμβάνει τη μεγάλη ευθύνη να σώσει την τραγωδία,δηλαδή να σώσει μια μορφή Τέχνης που αποκρυστάλλωσε έγκυρα το ήθος της πολιτείας σε αξία παιδείας."

Κώστας Γεωργουσόπουλος

Κλειδιά και κώδικες θεάτρου-Αρχαίο δράμα

εκδόσεις Εστία 1982

σκεδασμός

Γιατί πάντα να ευδοκιμούν απορίες, ερωτήματα, λάθη,
Σε εδάφη εύφορα, και πυθμένες παραισθητικούς
Έτσι τελεσφορούν βάναυσα ασυγκράτητες ρέοντας οι υπόνοιες
Όσων αρνούνται να υποκύψουν στην παραδοχή
Ότι γεννήθηκαν νεκροί
Ακμάζοντας μόνο στην εμβρυϊκή τους υπόσταση
Κηδεύοντας αμφίφυλα γαλήνια σύμβολα
Απενεργοποιώντας πλέγματα αισθήσεων
Που εμφιλοχωρούσαν παραβιάζοντας τον ομφάλιο λώρο
Για να εννοήσουν πέρα από αυτές
Τη στοργική επίγνωση του πένθους
Την κραυγαλέα ταρίχευση του θανάτου
Ως τη μοναδική ουσία στην απόσταξη του μηδενός…

περί ηθικής...

ανταπόκριση στην ανοιχτή πρόσκληση του "μαύρου γάτου" για το θέμα της ηθικής...

της ηθικής το ζήτημα είναι πολύ μεγάλο...
κι άμεσα ο "Θαλασσινός" εξέπεμψε σινιάλο(S.O.S)
έσπευσα ν'ανταποκριθώ,καπνίζω σαν φουγάρο...
μου φαίνεται αντί ηθικής,θα γράψω για τσιγάρο...
έτσι μέσα στον κόσμο μου,"θαλασσινό" επίσης
ξέχασα πως την ώρα αυτή δεν είμαι για συγχύσεις
μα ο "γάτος" είναι φίλος μου,πώς να στεναχωρήσω
αυτό το μαύρο το γατί θέλω να ευχαριστήσω...
πρέπει να πάρω απ'την αρχή τα θέματα ένα ένα
να μην αφήσω ούτε "γιατί" ξεκρέμαστο κανένα
γιατί πολύ θα ήθελα να το ξεκαθαρίσω
το ζήτημα προσφέρεται για να το εξαντλήσω...
όλοι μας παραστήσαμε τους ηθικούς για λίγο
κι αυτός είναι ένας καημός,πώς να τον αποφύγω?
μα τώρα είναι σοβαρό,ο κίνδυνος εν όψει
η ηθική ακροβατεί στου ξυραφιού την κόψη...
και ποια είν'αλήθεια η αρχή κι αυτό πρόβλημα είναι
Ίωνες και Μιλήσιοι και λύκοι μα και "κύνες"...
και σοφιστές,διαφωτιστές,και αλλαγές κοινωνικές
κι όλοι τους ξεστρατίσανε από "τις βασικές αρχές"...
θαρρώ ο Σωκράτης έλεγε η ηθική είναι αιώνια
πως απαιτεί αυτοκριτική και "γνώσιν εαυτού"
μαιευτική "αντιδραστική",ειρωνικά τα χρόνια...
και πάλι πώς ν'αγγίξουνε τα όρια του "διττού"...
παρ'όλους τους νεωτερισμούς στη φιλοσοφική του
αυτόν πρώτον δικάσανε και για την "ηθική" του
στα 399,τρεις Αθηναίοι πολίτες
τον καταγγείλανε πικρά,του μπήκανε στις μύτες...
το κατηγορητήριο μιλούσε για αθεία
και τα "καινά δαιμόνια" ήρθαν στην κοινωνία...
για νέων τη διαφθορά και τα χρηστά τα ήθη
φούσκωνε,λένε,τα μυαλά και κέντριζε τα πλήθη...
ποιος μπόρεσε τάχα να πει για το "καινό δαιμόνιο"
αν έφταιγε μόνον αυτό που κύλησε στο κώνειο
(κι άλλα ακούγονταν πολλά μα δεν είναι της ώρας
εμείς μιλάμε για ηθική και όχι για "aσθενοφόρα...")
ή μήπως οι λαοκρατικοί θεσμοί,η δικαιοσύνη του όχλου
έβαλαν το χεράκι τους στον "τελευταίο απόπλου"?
μετά ακολουθήσανε νέοι Πυθαγόρειοι,Κυνικοί
ήτανε σοβαροί αυτοί,πιαστήκαν με τη "μαθηματική"
κι ο Διογένης κυνικός,μποέμ ήταν ως τύπος...
αλήτης,λένε "φαναρτζής" και "ωραίος τοκογλύφος"...
στο πρόσωπο του Πλάτωνα φυσά νέος αέρας
όλους τους εσυγκίνησε και για "πολλάς ημέρας"
ήταν,-δε λέω-, στοχαστής εξαίρετος,μεγάλος
μα πιο κοντά στους άρχοντες,έδειχνε παπαγάλος...
και προικισμένος ήτανε με πάμπολλα προσόντα
και θα μπορούσε να γραφτεί ως "πρώτος" μες στα όντα
σαν είδε πως σβηστήκανε τα δημοκρατικά όνειρά του
το γύρισε φιλόσοφος που ήταν τα "ύδατά" του...
και πήρε κι έγραφε πολλά μεσ' στην αποστροφή του
για πολιτείες και αρχές-κατά την αγωγή του...-
για να λυθεί το πρόβλημα βρήκε σίγουρο μέσο
τη μάζα του δήμου απέπεμψε,την έβγαλε απ' έξω...
φιλοδοξούσε πάραυτα να γίνει νομοθέτης
να καθαρίσει "τ'άσχημα",σοφός "αρχειοθέτης"...
(αι)ματοκυλίστηκαν πολλοί γι'αυτές τις θεωρίες
μα ο Πλάτων μας εμέτραγε συνέχεια αποτυχίες...
έτσι μοιραία πρόβαλε κι αυτός με τη σειρά του
το αίτημα της ηθικής όπως και τα αγαθά του
και πάλι δεν απέφυγε τον "εξαναγκασμό"
κι όχι εκείνο που αρχικώς βάφτισε ιδεαλισμό...
σκυτάλη πήρε ο Σπεύσιππος,με μέτριο μυαλό
ο Πλάτων τον προτίμησε γιατί ήταν συγγενής του
γελάστηκε όμως γιατί αυτός "δεν ήταν για καλό"
στα πρόθυρα τον έφερε μπροστά της παρακμής του...
κι έπονται άλλοι πιο πολλοί,ως τον Αριστοτέλη
κηρύγματα,πολιτικοί,ρητοροδασκαλεμένοι,
ο οποίος-τι θαύμα!-εκοίταξε προς την πραγματικότητα
το θεώρησε,είπε,αυτό,ως ύψιστη αναγκαιότητα...
η φύση τον αδίκησε,ήταν κακοφτιαγμένος
λίγο καμπούρης και τραυλός μα μοσχαναθρεμμένος...
εξ'ου κι όταν μεγάλωνε κρεμούσε τα βραχιόλια
και δαχτυλίδια αμέτρητα κι ας μην ήταν από Σεπόλια...
παρ'όλο που ήταν μαθητής του Πλάτωνα άξιος και σωστός
κριτίκαρε τα δόγματα τε και τις αυθεντίες
και λένε πως ο Πλάτων αγανάκτησε ο κουτός
κακήν κακώς τον έδιωξε απ' τις "Ακαδημίες"...
κι αφού τα εχαλάσανε,τραβήχτηκε στην άκρη
τα μάζεψε και έφυγε απ'την Ακαδημία
όμως δεν είχε κατά νου επίθεση,θα τράβαγε στα "μάκρη"
γιατί σαφώς ευελπιστεί να λάβει "σχολαρχία"
η διαθήκη του Πλάτωνα του χάλασε τα σχέδια
γιατί,είπαν η εκλογή,προ πολλού ήταν στημένη
Σπεύσιππος εμφανίζεται "με το κλειδί στα χέρια"
φέρνοντάς τη του τραυλού "καλή και καμωμένη"...
έτσι ο "Τέλης" έφυγε και πήγε εις την Άσσον
τό΄κρινε προτιμότερο παρά νά'μενε στον άσσον
μαζί του εστρατεύτηκαν και μαθητές πολλοί
άσε που ανενόχλητος έκανε "μιζανπλί"...
κι αυτός γλώσσα δεν "έβαζε",διαμόρφωσε "ηθική"
και φρόνηση και αρετή, υμνώντας τη "συνήθεια"
υπάρχουν αυτές στον άνθρωπο,δεν είμαστε κακοί
ούτε καλοί γεννιόμαστε,κι αυτό είχε μια "εμβρίθεια"
εκτός και αν επρόκειτο και γι' άλλα παραμύθια...
και γι' άλλα πολλά εμίλαγε,φυσικά,ηθικά και βάλε
πολιτικά,ιστορικά και για σάλτο μορτάλε
και για την "πόλη" πιο πολύ,πως ήταν μέλημά της
να μεγαλώνει ενάρετους πολίτες,τα παιδιά της...
τίποτα πια δεν άφησε αυτός ο Αριστοτέλης
γνώση,επιστήμη,λογική,οντολογία αντάμα
ελευθερία να ενεργείς-φοβάμαι-όπως θέλεις
μεσότητα και "ουσία τι εστί" και πολύ κλάμα...
κι αυτός όμως κατάντησε "νους άρχουσας τάξης"
καθώς φαινόταν οι ολιγαρχικοί είχαν εμπιστευτεί
την τύχη τους σε ζυγό δεσμού Γορδίου-της αμάξης-
κι "έβλεπαν" σε όλα μια υπόσταση "περιπατητική"...
πόλεις,"Σχολές",χρειάστηκαν για το διαχωρισμό
Ρώμη,Αθήνα και μπορεί και η Μεσόγειος όλη
για να αποφασίσουνε φυσικής-επιστήμης χωρισμό
κι αυτό-αναμενόμενο-αντανακλαστικό στην πόλη
βρήκε σε κάθε "πρόσωπο" θρησκευτικό συγκριτισμό...
φεύγουμε τώρα κι από κει και πάμε "Στωικούς"
ο Ζήνων πρώτος "Κιτιεύς",ασχημάνθρωπος κι αυτός
μήπως γι'αυτό η ηθική απέκτησε οπαδούς
τα κόμπλεξ τους τους έκαναν όλους τους ηθικούς?
αυτών οι "βασικές αρχές" αφορούσαν όλα τα όντα
έτσι που τα κατάφεραν τα χώρισαν στα τρία
αδιάφορα,αγαθά,κακά,όλα είχαν τα φόντα
να ενταχτούν αυτόματα σε μια κατηγορία
κι εκεί μες στις πολλές Στοές,στις πολιτολογείες
είπαν πως πολίτευμα άριστο είναι μόνο το μεικτό
κι ανάμεσα στις "ηθικές" και άλλες "μπουρδαρίες"
κοτσάρανε στο μεταξύ το μονοθεϊσμό...
για πάμε στον Επίκουρο,να πούμε για την ύλη
ενάντια στο άυλο και στις ιδέες όλες
αυτός με αυτοδιδακτισμό την πέρασε την "πύλη"
όλους τους κατηγόρησε σαν ένα μάτσο φόλες...
σκοπός γι'αυτόν του "φιλοσοφείν" ήταν η "τέχνη του ευ ζην"
και τούτο αυτό το στήριζε πάνω στον "άδειο χώρο"
και όλοι όσοι ζούσανε αυτή την εποχήν
πιστέψαν οι ανόητοι και στον κενό το "μόρο"...
αντιφάσεις βλέπουμε πολλές και σ'αυτή τη διδασκαλία
αιτιοκράτης κι υλιστής,πρεβεύων το "αυτεξούσιο"?
από την άλλη έλεγε για την ελευθερία
και για την κάθε επιλογή που ήταν το "επιούσιο"...
θα μας τρελάνουν όλοι αυτοί μ'αυτές τις αηδίες
γι'αυτό αφίχθη ο σκεπτικισμός κι ο Πύρρων του μαζί
που μίλησε ο "άμοιρος"για ατομιστικές νοοτροπίες
φιλοσοφία άριστη για κείνον που ήθελε να γλεντάει και να ζει...
μετά απ'αυτούς ήταν γραφτός να αναβιώσει ο κυνισμός
αυτοί αναπτύξαν σνομπισμό και μίσος αναγκαίο
ο ρόλος τους όμως ήτανε επαναστατικός-όχι ιστορικός-
κάτι σαν "ρομπέν" μοιάζανε για τους "μοιραίους"...
στροφή εδώ τώρα βρίσκουμε προς το μυστικισμό
και ψάχνω νά'βρω ηθική μα όλο αδυνατώ
φυσικό λοιπόν μου φάνηκε να πιάσει πάτο-μαρασμό
παρήκμαζε το πάλαι ποτέ ελληνικό "διανοητό"...
πολλά ακόμα θά'λεγα γι'αυτούς τους "αγυρτάδες"
το πώς μπορούν να φτιάχνουνε λογάκια γλιστερά
και από κει που ο λαός τους έχει στις "κορφάδες"
κάποτε θα "ξεφωνηθούν",θα βγούνε σε "κλαριά"...
κι εκεί ως άλλοι πίθηκοι,νωπές θα τρων μπανάνες
μοιράζοντας τις συμβουλές σε κότες και λοιπά...
"όλα μας τά'παν οι σοφοί και με το παραπάνω"
αυτό λέει κι ο Μάλαμας κι εγώ επαναλαμβάνω
εγώ μόνο ένα έμαθα μες στην πολλή ύπαρξή μου
πως η ηθική ήταν πάντοτε ένα με το "σπυρί" μου...
μα όσο κι αν προστάζουνε γω δεν θα μπω στη γυάλα
κάθε που θα γκρεμίζομαι θα λέω "πάμε γι'άλλα..."
γιατί τους είδα όλους τους ποια έιν'η ηθική τους
και τα δικά μου "εγκλήματα" χαρίζω γι'άλλοθί τους...
αν είναι στον "παράδεισο" να μπω για να "σωπάσω"
χίλιες φορές η κόλαση και να μην πάω πάσο...
γιατί οι αμαρτίες μας "διαπράττονται διανοία"
και όλα τ'άλλα κατουρώ μ'αυτή την ευκαιρία
-ευχαριστώ σε γάτο μου εσύ είσαι η "ευφορία"-
κι άλλα μπορούσα νά΄γραφα,νομίζω,για αιώνες
μα τό΄χω πάρει απόφαση να βγω από κανόνες...
τέλος λοιπόν βάζω εδώ με τα σατιρικά μου
λέω μια βόλτα για να βγω στην άλλη γειτονιά μου
εκεί που αέρα καθαρό ρουφάν τα σωθικά μου...
Αισχύλος Μέγας,Σοφοκλής και Ευριπίδης τώρα
άντε για να μην έχουμε κι άλλη παρτίδα φόρα...

καταφεύγω για πολλοστή φορά στους τραγικούς...
ΑΙΣΧΥΛΟΣ: Η τραγική μοίρα των ανθρώπων αποκαλύπτεται μέσα από τη σύγκρουση με το θείο.Πίσω από τους ανθρώπους υπάρχουν οι θεοί οι οποίοι είναι δυνάμεις σκληρές αλλά δίκαιες που φυλάσσουν τις μεγάλες αξίες της ζωής.Οι άνθρωποι έχουν πλήρη ευθύνη των πράξεών τους ακόμα κι αν αυτές εξελίσσονται χωρίς να έχουν επίγνωση και μπορεί να τους αφανίσουν.Όσοι έπαθαν έφτασαν στη σωφροσύνη.Οι θεοί τιμωρούν την ανθρώπινη αλαζονεία,την ύβρη,και προστατεύουν αυτούς που εκτελούν το καθήκον τους.Πάνω όμως από τους θεούς υπάρχουν άλλες δυνάμεις, η Ανάγκη και η Μοίρα στις οποίες υποτάσσονται και οι ίδιοι.
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ:Ο άνθρωπος αποφασίζει τελείως μόνος κι ευθύνεται ο ίδιος για τις πράξεις του.Αναλύει με φιλοσοφική διάθεση τα ανθρώπινα πάθη,κρίνει κι αμφισβητεί τους θεούς.Επηρεασμένος από τους σοφιστές,αν και κατηγορήθηκε για ασέβεια και αθεία,δεν στρέφεται εναντίον της θρησκείας,αλλά επικρίνει και σαρκάζει τις λαϊκές αντιλήψεις των συγχρόνων του για τους θεούς.Είναι ο "από μηχανής φιλόσοφος"...
Παρουσιάζει τους ήρωές του ανθρώπους με πάθη και αδυναμίες όπως είναι στην πραγματικότητα,κι όχι όπως οι άλλοι τραγικοί,εξιδανικευμένους και υπερφυσικούς.
ΣΟΦΟΚΛΗΣ: Στο κέντρο του τραγικού του κόσμου είναι ο άνθρωπος.Οι ήρωές του δεν έχουν τις τιτανικές διαστάσεις του Αισχύλου,ούτε είναι καθημερινοί άνθρωποι όπως του Ευριπίδη.Είναι γενναιότεροι από τον μέσο άνθρωπο και παλεύουν χωρίς καμία ανθρώπινη βοήθεια,μέσα στη μοναξιά που επιβάλλει ο ηρωισμός και η βούλησή τους.Το μεγαλείο τους βρίσκεται στην αλύγιστη δύναμη τους και στη συναίσθηση ότι εκτελούν το καθήκον τους,ακόμα κι αν τους απαρνούνται και τους εμπαίζουν οι θεοί.Ακόμα κι όταν σφάλλουν,έχουν κάτι το ευγενικό και υψηλό.Δεν παρουσιάζονται με ταπεινά αισθήματα,αλλά διακρίνονται για το ήθος τους και την αίσθηση τους χρέους τους...

κι έτσι το ορκίζομαι πως θα κυκλοφορώ
και όποτε θελήσω και θα "οπλοφορώ"
λούμπεν σαν τρύπιος τενεκές
μαζί τε και ξεγάνωτος αλλά ποτέ λακές...
γιατί μέσα στο αίμα μου τρέχει καυτό το αίμα
και δεν το έχω κατά νου σε κάλεσμα τέτοιο "ηθικής"
από δω και στο εξής ν'ανταποκριθώ κανένα...
γιατί όλοι μας θυμίζουμε εκείνα τα στιχάκια
"ποιητής εκ του προχείρου,έχοντας την όψη χοίρου"
κι ό,τι ακούμε από αιώνες πριν είναι για μανταλάκια
που κρέμονται τα ρούχα μας παρέα με "βρακάκια"...
και σ'όποιον βρει τα ράμματα για τη δική μου γούνα
-το ήξερε κι η μάνα μου πως ήμουνα κουρούνα-
να μου τα φέρει πάραυτα να συναρμολογήσω
το "σώμα" μου που μού'ρχεται πάλι να το διαλύσω
πάει καιρός που τίναξα τα άπλυτα στη φόρα
και κάποιοι τα "βαφτίσανε" και ως "μοιραία δώρα"
άρα,δεν έχω εφεξής πλέον κανένα φόβο
και σούξου μούξου κι απειλές ευθέως σας τα κόβω...

χαρισμένο όλο στον "μαύρο γάτο"
εγκάρδια...

αλχημικά όνειρα

Κάποτε είχε γεννηθεί ένα όνειρο
Τώρα πιο απωθημένο δεν υπάρχει
Ήταν κάπως σαν τσιγάρο αναμμένο
Ήταν κάπως σαν φουγάρο καπνισμένο...
Καιγόταν λίγο λίγο...
Ποιος να ρούφηξε τον καπνό του
Κι έφυγε στο άλογό του?

Φαντάζομαι πως όλο και κάποιος
Θα ξυπνάει πάνω σε πελάγη και νέφη...
Και κάποιος άλλος θα κοιμάται σε πάτωμα
Και μόλις σηκώνεται θα έχει «ανθίσει» στην πλάτη του
Μια πυραμίδα από ανάγλυφες και γυαλιστερές φράουλες

Ήξερα τις σιωπές, τις διάβαζα
Πια τώρα ούτε αυτές υπάρχουν
Μόνο σχηματισμοί νερών και πουλιών,
Συναστρίες αδύναμων αγγέλων,
Που προσποιούνται θαύματα

Αυτό είναι ακόμα κάτι που δύναται να υπαινιχθεί μια ανάγνωση...

Κι αυτό που με κυβερνούσε ως τώρα ήταν η επιμονή μου στις αναγνώσεις
Με συντηρούσε
Η εμμονή μου στις αναγνώσεις
Και με στήριζαν ερμηνείες δύστροπες
Κι ενώ μπορούσα να φτιάξω τέρατα, να αναγνώσω φαντάσματα,
Να διαγνώσω σκιές και δράκους,
Μιας λησμοσύνης η κρυστάλλινη σφαίρα,
Με κατάντησε ανίδεο, ασφαλή και σίγουρο παρατηρητή
Καθοδηγητή των τυφλών ονείρων

Προφταίνω λίγο για να δω,
Ποιος πόλεμος θα με στήσει
Σ’ έναν τοίχο ολόμαυρο
Εκεί να χάσω την ανάσα
Τον μοναδικό όρο της ζωής...

Βέλη πυρακτωμένα και κισσοί ασφυκτικοί ολόγυρα
Και τρεις χελώνες κολυμπούν
Και μεταξύ τους παίζουν με βότσαλα

Η φωτιά με ξεσήκωσε να δω πιο πέρα,
Μια φοινικιά
Που έπαιρνε αέρα...
Κι ένα τσιγάρο πιο βαρύ από τα συνηθισμένα
Έφτυσα μέσα στο τζάκι
Από την καύτρα του άναψε ένα καζάνι με οξιές
Κι ένα άρωμα παράδοξο με τύλιξε
Σαν χαραυγή άγριου χειμώνα

Έφτασα
Παραδίνομαι στο πιο ρευστό τέρμα
Μια μελωδία παραμιλά
Σύρριζα στο δέρμα

Την ώρα αυτή, στο σπίτι μπήκε ένα πουλί
Που τραγουδούσε επιστροφή
Πριν ήταν σε μιας καλαμιάς την ακμή
Μόνο
Τα ψάρια όλα χορεύανε μες στη διάφανη γυάλα
Τα πορτοκάλια μυροβολούσαν παρακάλια
Και το πουλί στεκότανε ορφανό πάνω σ’ένα κλωνάρι
-πεύκου-,
Που συγκρατούσε μόνο ένα κουκουνάρι
Το κέλυφος λειψό, ξεστεριωμένο
Άρχισε το πουλί δειλά να το τσιμπάει
Λίγο απ’ τη φλούδα του πορτοκαλιού
Λίγο απ’ το κουκουνάρι
Πικρό γλυκό, εναλλαγή
Σαν αγίου συναξάρι...
Σηκώθηκα πολύ αργά απ’ το πάτωμα
Νερό για να του βάλω
Να ξεδιψά τις ρίμες που τραγουδά αιώνια
Κι όπως το ξεπροβόδιζα στα κρεμαστά μπαλκόνια
Σαν επισκέπτη μιας χαράς, που χρόνια
Αδημονούσα να μ’ εκπλήξει
Εκεί, λίγο πιο έξω απ’ το παράθυρο,
Συνάντησε μια φώκια
Πιαστήκανε φτερό φτερό,
Ανιχνεύοντας μ’ αυτή, την παράξενη αφή
Του ουρανού το ατέλειωτο τέμενος

Εδώ κάηκε τ’ όνειρο
Πιο πριν και πιο μετά
Δεν μπόρεσα να δω
Το παραπέρα ήταν άγραφο ακόμα
Ή θα το έγραφα εγώ στο στερέωμα...



από τη συλλογή μου "το ράμφος"

φωτιά και χιόνι

Η φωτιά μικρή
Φθόριζε μόνο λίγο
Το χιόνι με φώτισε…

αναβολές: προάγγελοι της μη αλληλουχίας...

Αύριο θα είμαι καλή.
Δε θα’ χω μάσκα. Δε θα φοράω ντόμινο.
Δε θα προβώ σε εγχώριες, άσκοπες δαπάνες.
Αύριο θα εισχωρήσω στη φυλή της απλανούς αφάνειας.
Αύριο θα καώ σε φιλμ.
Θα είμαι σαλιγκάρι χωρίς τη βαρβαρότητα της σύννοιας.
Θα είμαι ζαχαροκάλαμο σε φυτεία.
Πέτρινος γύρος πηγαδιού.
(Ακροάζομαι κρουστικά φορτία).
Θα είμαι ροδάκινο.
Άπειρη ιέρεια της ενδοστρέφειας.
Θ’ αναιρέσω.
Καθαίρω και καθαιρώ τις ελλιπείς στίξεις.
Προσωπικά, θ’ αναλάβω, αποσιωπητικά, μαγνητικά κρησφύγετα.

Πεζοπορώ σε λεπτή άμμο.
Φυσικά αρνούμαι τις περικοπές.

Εκδιώκω νηφάλια τα focus της απόδοσης.
Αποδρώ στου Προκρούστη το κρεβάτι.

Αύριο.
Αύριο.
Απόψε όμως, λέω καλύτερα να σκοτωθώ.

από τη συλλογή μου, "Οι Τρομπέτες του Οκτώβρη"

ΝΕΡΩΝ...

Μια νύχτα ξύπνησα τρελός
Πήρα μια φόρα εμπρηστική
Κι έκαψα με το βαρύ
Και αναίτιο θυμό μου…
Μια πόλη ολόκληρη
Κι εκεί επάνω, θα έλεγα…,
Βρήκα τον εαυτό μου…

ΠΕΝΘΟΣ ΔΙΑΧΥΤΙΚΟ

Ήμουν εδώ,εγώ μαζί σου, ευρύχωρη ήταν η σιωπή σου
Και η ψυχή στα δάχτυλα
Παραμυθία, ικέτευε…
Ακόμα αναστέναζε σε νερά δέσμια, υπερφίαλων εικόνων
ήμουν εδώ,εγώ,Άδης σαν από χρησμό παραχωρημένος,
σαν από ύποπτη μαντεία ακυρωμένος
έγνεφα από τη "νάρκη" μου φως με το σώμα στο πέλαγος το νυχτερινό...
όμως με την ιδιότητα της "διάχυσης" μου ανταπέδοσε το νεύμα...
και ενώ μειδιούσε φαεινότερο, μέσα μου μήδιζε λίγο λίγο του σκούρο του και γινόμουν πιο μπλαβός από το βυθό του...

Ήμουν εδώ, και σκαρφάλωνα στα σεντόνια,στα μαξιλάρια
Με μια θλίψη εντόμου που γνωρίζει καλά
Τη βραχύβια υπόστασή του
Και την ιδιότητά του, πάντα να σέρνεται
Ν’ αργοκινείται πριν το τέλος χαράξει
Ένα δρόμο θανάτου ακαριαίου
Μια αναρρίχηση πένθιμη
Ήμουν εδώ και κουλουριαζόμουν, μίκραινα, έφθινα…
Σερνόμουν στους τοίχους,
Όλο και πιο μικρός κι ασήμαντος
Στην τόσο σημαίνουσα στιγμή
Στους τοίχους, στα συρτάρια μέσα…
Στα πόμολα που άγγιζαν τα χέρια σου τρέμοντας…
Θα ορκιζόμουν, πως απ’ όλα τα μέλη σου,
Απ’ όλο το εγώ σου, μόνο τα χέρια σου, φώναζαν,
Κραύγαζαν «βοήθεια», «βοήθεια», τρέμοντας…

Έγλειφα τον πόνο και τη φρίκη,
Από τα θολά σου μάτια
Κι από τα μάγουλά σου…Έτρεμαν κι αυτά…
Και ακούμπαγαν σε βασίλεια δακρύων…
-ενώ δεν το καταλάβαινες-

Ήμουν ακόμα εκεί μαζί σου
Κι ας έδειχνε το ρολόι ώρα φυγής
Κι ας έδειχνα ότι είχα μπει στη σειρά με τις σκιές
Κι ανυψωνόμουν πιο πάνω σε μια σφαίρα φαντασμάτων

Και συνέχιζα να γλείφω τον πόνο απ’ το πάτωμα
Εκεί τον άφηνες να στάξει,
Αργά…αθόρυβα…ναρκωμένα…
ακούστηκε μόνο μία ανάσα
μάλλον θα ήταν του αποχαιρετισμού μου...
κακό ακρόαμα
σαν από ευτελές κέρμα που
"συγκρούεται" με τον παρθενικό υμένα του πιο λειψού ονείρου,διστακτικό και δειλό ως προς τη διακόρρευση...

Μια πλαστή ευμένεια καραδοκούσε
Τις τελευταίες στιγμές…
Όταν τα δάχτυλά σου μύριζαν ήδη χώμα
Τάφου και κηδείας…

Και όταν ήδη από τα δικά μου μάτια μπροστά
Περνούσαν καρχαρίες που κάπνιζαν
Κι ελέφαντες που έπιναν και μεθούσαν…

από τη συλλογή μου,"οι γκρεμοί έχουν όμορφα χείλια"

ΠΛΑΓΙΟΜΕΤΩΠΙΚΗ

Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός ίλιγγος.Στη Φυσική ορίζεται ως "εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο". Στον έρωτα,το λένε Εξομολόγηση. Από όταν έμαθα πως οι ερωτευμένοι κινδυνεύουν από τους χειρότερους ιλίγγους,με όλο το σεβασμό προς τη Φυσική,τσεκάριζα καθημερινά πάνω στα τακούνια μου το Επίπεδο Ταλάντωσης.Το έβρισκα σταθερό,ανακουφιζόμουν κι έτρεμα.Πως όπου νά'ναι,θα έπαυα ν'αντιστέκομαι στη δύναμη Κοριόλις,το επίπεδο θα άλλαζε κι εγώ θα έβλεπα τη Γη να έρχεται τα πάνω κάτω...

Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες.Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους,σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης.Αυτοί που,αν ποτέ επιχειρούσαν την Κάθετη Πτώση,θα χάνονταν στο βυθό.Ή θα ντρέπονταν που τους πήραν είδηση και μετά την αποκάλυψη θα έφευγαν.Γιατί οι άρρωστοι ερωτευμένοι,οι εκ γενετής απαρηγόρητοι πιστεύουν πως όποιος αγαπάει,ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του.

Χιλιάδες εφευρήματα προκειμένου να κρυφτείς.Όπως το να ισχυρίζεσαι πως ονομάζοντας τον έρωτά σου,τον σχηματοποιείς,τον μεταμορφώνεις σε κάτι προβλέψιμο και αντιποιητικό...Πως κανείς δεν πρέπει να μάθει πόσο τον αγαπάς,γιατί μπορεί να σε τσακίσει,ή να σε υποπτευθεί,ή και να σου καταλογίσει πως θες να μετατρέψεις την (αισθητικώς άψογη και υπαινικτική) ασάφεια σε δήλωση.

Έβρισκες οπλοστάσια κουκλίτσα μου.Οι έρωτές μας,έλεγες στα ψέματα,πίστεψέ με,δεν πρέπει να πάσχουν από υπερβολική σιγουριά αλλά από ευθραυστότητα...

Ισχυριζόσουν ακόμα πως τους έρωτές μας πρέπει να τους ζούμε στο σκοτάδι,(αλλά τότε,πώς θα μπορούσες να τον επιδεικνύεις και να επαίρεσαι?)

Όλα σου τα χρόνια,πλάγιες κρούσεις ανθρώπου που ντρέπεται τον έρωτα.Που τον φοβάσαι όσο η Κυβερνητική,γι'αυτό και δίνει τον ορισμό:

"Έρωτας: καταστροφή,απορρύθμιση ενός συστήματος από ένα άλλο".

Όλο λόγια, και πόσο με βλάπτεις έρωτά μου, αφού από όταν σ'ερωτεύτηκα,πηγαινοέρχομαι από την αναμονή στην απώλεια της δύναμής μου...

Ποιας δύναμης αλήθεια?Δεν ξέρεις τίποτα η άπειρη.

Μεγάλωσες, κουράστηκες,μίκρυνες,ξαναρχίζεις.Για να ξαναμεγαλώσεις και να ξανακουραστείς.Εξακολουθείς να τρέμεις μια ερωτική ομολογία-Κάθετη Πτώση. Φοβάσαι τον ίλιγγο μα τώρα,πιο πολύ απ' όλα,φοβάσαι ένα αίσθημα αφημένο στη σιωπή...

Και πάλι η αμφιβολία.Αν του το πεις,μήπως ψυλλιαστεί πως στην ουσία διαμαρτύρεσαι για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα των αισθημάτων σου,η εγωίστρια,για το αυτεξούσιο σου που απόλλυται?

Μήπως δεν υπάρχει καμιά γλυκύτητα στην ομολογία σου,αλλά μόνο η βίαιη επιθυμία να εγκατασταθείς μέσα στα αισθήματα του άλλου?Και,αν εξομολογείσαι τον έρωτά σου,για να αρχίσει εκείνος ο μηχανισμός που βασίζεται στη βία της αμοιβαιότητας,αλλά που σου χαρίζει έναν ήσυχο ύπνο?Εκεί όπου το εξομολογημένο "αγαπώ" σου δεν θα σημαίνει εν τέλει παρά ένα επιτακτικό "αγάπα με κι εσύ".

Αν δεν αντέχεις να το πεις και να μείνεις,σκέφτομαι τελευταία,μπορείς τουλάχιστον να το πεις και -όχι να φύγεις-να χαθείς...Ο άλλος πάντα ξέρει δραματουργικά από παρόμοιους ήρωες,θα καταλάβει.Πως αυτό που ζητάς όταν χάνεσαι-και όχι όταν φεύγεις-είναι πάντα η εγκατάσταση...Διάλειμμα: ο Φλωμπέρ μου: "ξέρεις τι θα χρειαζόταν γιε μου,η γυναίκα σου η Έμμα?Βαριές δουλειές,χειρωνακτικές δουλειές.Αν εργαζόταν,δε θα διάβαζε βλαβερά ρομάντζα και δεν θα είχε αυτή τη θολούρα στο κεφάλι..."!

Δεν τα βγάζεις πέρα κουκλίτσα μου.Παράτα τα.Αφού η Λογική τα ερωτικά και ντροπιασμένα δεν τα καταδέχεται.Ο πρωτότοκος γιος της Γνώσης,αν αυτό σου λέει κάτι,λεγόταν Μύθος...Δύο ειδών ζωές μπορείς να ζήσεις,και η μία,αυτή με τις αγάπες τις μετωπικές,είναι πιο κρύα απ'το θάνατο.Πάνω απ'το νεκροκρέβατό σου θα ολολύζουν συντετριμμένοι φίλοι και θα ρωτάει ο ένας τον άλλο: "Μα πώς το έπαθε?Από τι ερωτεύτηκε?Πέρυσι ακόμα ήταν καλά"...

Τηλέφωνο-"Τι γράφεις τώρα?"με ρωτάνε."Κάτι για το πώς να μην μετατρέπεις τη συγκίνησή σου σε αίτημα",απαντάω η ψεύτρα...

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,

κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε

και προπαντός

κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε...

ΚΩΣΤΗΣ ΓΚΙΜΟΣΟΥΛΗΣ

ΜΑΥΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣ-ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

Βρέχει...

όλη μέρα βρέχει
γλιστράν τακούνια
λάστιχα γυαλίζουν
κίτρινα ταξί μέσα στα νερά

τώρα είναι νύχτα αργά
κι ακόμα βρέχει
ξέπλυνε τα πάντα

μόνο το δικό μου το κεφάλι
είναι μια κόκκινη σταγόνα
κρεμασμένη απ' το ταβάνι
που δε γίνεται βροχή ποτέ

...χρόνια θα πρέπει να περπατούσα

μέσα στη βροχή

γιατί το πρόσωπό μου

είχε αρχίσει να σκουριάζει...

ΩΡΑΙΟ ΜΟΥ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ

μου αρέσει να βλέπω

πανιά να κυματίζουν

σημαίες ή μπουγάδες

τις μπουγάδες περισσότερο

όπως τις έπαιρνε ελεύθερα ο αέρας

σε αυλές και σε ταράτσες

μέσα στο άσπρο φως

ο ένας έδειχνε στον άλλο

τα εσώρουχα της ζωής του

ενώ τώρα όλοι

πλένονται και στεγνώνουν

κλειστοφοβικά

μέσα σε υστερικά πλυντήρια-κύκλωπες

που πίνουν τα νερά στα μουλωχτά

και τρέμουν σύγκορμα

μέσα στη νύχτα.

ο κυριότερος λόγος που οι άνθρωποι

δεν κόβουν το τσιγάρο

είναι οι αποφάσεις που

αν το κόψουν

δεν θα μπορέσουν πλέον ν'αναβάλλουν...

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΕΝΩΝ

γεννήθηκα ένα τετράγωνο πίσω από την κόλαση

άγγελοι βασάνιζαν σκυλιά

γάτοι σοδόμιζαν παπάδες

γριές μοτοσικλέτες

εκτοξεύονταν στους ουρανούς

με φαλακρά μωρά για αναβάτες

από τη γειτονιά μας δε φαινόταν η Ακρόπολη

κι έτσι οι μανάδες μας τις νύχτες

όταν είχαν οργασμό στο διπλανό δωμάτιο

έβγαζαν κάτι ασυγκράτητες κραυγές

λες και τις διέσχιζε φλεγόμενο τρένο

όπως καταλαβαίνετε

είχαμε όλες τις προϋποθέσεις

οι φίλοι μου κι εγώ

να γίνουμε η τέλεια συμμορία...

Όταν λέω ψέματα

ανάβει μια φωτεινή επιγραφή στο μέτωπό μου:

παρακαλώ προσδεθείτε και μην καπνίζετε

γιατί λέω ψέματα

ΑΣΠΡΗ ΟΠΩΣ Η ΠΑΤΡΑ

Αν ο περισσότερος κόσμος

έχει δυο μεγάλες πέτρες για μάτια

εσύ τις έτριψες

τις έκανες σκόνη

και είδες

πίσω απ'τον τρόμο αυτών που είδες

υπάρχει ένας μακρύς φθινοπωρινός κήπος

με υγρές προσευχές

φωτιές που ανάβουν ψηλά

και γυναίκες με τα χέρια στη μέση

που ακούν το άλογο να περνάει.

ΜΙΚΡΟ ΑΦΡΙΣΜΕΝΟ ΑΣΤΡΟ

σε πίστεψα Χριστέ

τους αστραγάλους

τους λεπτούς καρπούς

τα μακριά μαλλιά σου

τις νύχτες πριν ξαπλώσω

όταν ήμουνα παιδί

γονάτιζα και δενόμουν πάνω σου

με προσευχές

με όνειρα και με λουλούδια

και πίστεψα ότι η σχέση μας αυτή

Χριστέ θα βαστούσε μια ζωή

σαν μικρό αφρισμένο άστρο

σαν κοινό μας μυστικό

όπως μια μικρή άσπρη βάρκα

κάτω απ'τα σκεπάσματα του χειμώνα

με μόνους επιβάτες

εσένα κι εμένα

ώσπου κατάλαβα

ναι τώρα το συνειδητοποιώ

ότι Χριστέ εσύ είμαι εγώ

κι εγώ εσύ

όταν είμαι σκατά

είσαι σκατά κι έσύ

ο εγωισμός μου πήγε να σε πνίξει

μια ξεδοντιασμένη γριά μέσα στ'αυτί μου

σταυροκοπιέται και μονολογεί

συνέχεια τ'όνομά σου

όσο όμως αντικρίζω κάθε νύχτα

εκεί ψηλά

εκείνο το μικρό αφρισμένο

άστρο

εσύ θα υπάρχεις.

μη φοβηθείς να παραδεχτείςπως είσαι τίποτα

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ

Χαϊδεύεις τον αδέσποτο σκύλο

κι εκείνος σε ακολουθεί

στην αρχή διστακτικός

δεν είναι σίγουρος αν μπορεί

να σου έχει εμπιστοσύνη

γυρίζεις τον κοιτάς

κουνάει την ουρά

σε πλησιάζει

τρίβεται στο χέρι σου

όλο του αφήνεις ελπίδες

και υποσχέσεις

κι έτσι τρέχει λίγο πιο μπροστά

γράφει κύκλους γύρω σου

μέχρι την πόρτα σου

εκεί του ρίχνεις μια τελευταία ματιά

πριν ξεκλειδώσεις

κλείσεις πίσω σου την πόρτα

κι ανακαλύψεις

αν και προστατευμένος

μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού σου

ο αδέσποτος ότι είσαι εσύ.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

αυτό που σκέπαζε το χθες

ήταν μια βαριά κουβέρτα

γεμάτη από κάτω με αστέρια

τώρα η κουβέρτα τρύπησε

τόπους τόπους την έφαγε ο σκόρος

από τις τρύπες

καινούρια αστέρια

απλώνω το χέρι μου

πιάνω ένα

θέλω να στο προσφέρω

να ζήσω κοντά σου

χωρίς ένα θα

σε χρόνο μέλλοντα ποτέ

ούτε κι αόριστο

μην περιμένεις

έρχομαι ΤΩΡΑ.

Η ΟΔΟΝΤΟΓΛΥΦΙΔΑ

Σε μια οδοντογλυφίδα

στηρίζεται ο κόσμος και

όλοι εμείς

με το κόκκινο σύννεφο στο κεφάλι

αφήνοντας το φόβο μας ελέυθερο

να μας δαγκώνει

τρώμε

βλέπουμε τηλεόραση

κοιμόμαστε

ανίκανοι ν'αντιδράσουμε

σπρωγμένοι

ο ένας πάνω στον άλλο

κι όλοι μαζί στα κάγκελα

μιας ανύπαρκτης διαφυγής

γίναμε πολλοί

πάρα πολλοί σαν τα ποντίκια

ή τις κατσαρίδες

μόνο που οι κατσαρίδες θ'αντέξουν

ενώ εμείς

το μόνο που μπορούμε

είναι να κρεμόμαστε

από ένα στόμα

από ένα χέρι

από ένα ξένο μέλος

από ένα "ναι" ή ένα "όχι"

από τα μαλλιά μας τελικά όπως ο πνιγμένος

και να πηδιόμαστε

-κυριολεκτικά και μεταφορικά

ο ένας πηδάει τον άλλον-

μέχρι πτώσεως τελικής

κλείνω τα μάτια

κλείνω με τις παλάμες μου

τ'αυτιά μου

διώχνω μακριά τις σκέψεις

και βρίσκομαι στην Αλεξανδρούπολη

ο ουρανός είναι υγρός

η θάλασσα βατή

κι ανάμεσα ξένος εγώ

μια τεντωμένη κλωστή στον ορίζοντα

από εδώ ως εκεί

μια βάρκα ανοίγεται

στα βαθιά μπροστά μου

ακούω το μακρινό "ταπ-ταπ" της μηχανής

έχει δυο σκιές μέσα

η μια κάθεται πίσω

στο τιμόνι

κι όπως σουρουπώνει

ο κόσμος γίνεται βαρύτερος

ασήκωτος

κι η οδοντογλυφίδα που τον στηρίζει

λυγίζει

η μυτερή της άκρη

μπήγεται στην καρδιά μου

πληγώνει την αγάπη μου

και την ξυπνάει.

θα πάρεις τηλέφωνο?θα'ρθείς?

πού είσαι?με ποιον μιλάς?

πώς είναι δυνατόν να κυκλοφορεί

έξω από μένα η εικόνα σου?

ΟΙ ΑΛΛΟΙ...

πάνω σε μια σκέψη του Γιώργου Χειμωνά

από αυτούς που μας αγαπάνε κινδυνεύουμε περισσότερο

γινόμαστε δέσμιοί τους

σχηματίζουν ερήμην μας ένα πρόσωπο για μας

κι εμείς που έτσι κι αλλιώς αγνοούμε το πρόσωπό μας

εξαρτιόμαστε απ'αυτούς τους ανθρώπους,τους έχουμε ανάγκη

ζούμε στο έλεός τους,τους ικετεύουμε να έρθουν και να μη μας εγκαταλείψουν ποτέ

τουλάχιστον εκείνοι πρώτοι

διατηρούμε για τον εαυτό μας το προνόμιο να τους ανατινάζουμε

για να δούμε πόσο θα διαρκέσει η λάμψη τους

για μεγαλύτερη σιγουριά,τους εκτελούμε στο τέλος

τους εξοντώνουμε,για να τους πενθούμε μια ολόκληρη ζωή...

ΜΕΛΩΔΙΑ ΚΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

Είναι απόλυτα επιβεβαιωμένο από την έρευνα ότι ακόμη και μια απλή μελωδία δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη εργασία για τον εγκέφαλο. Ακούγοντας μια μελωδία,ο εγκέφαλός μας ανιχνεύει τη γραμμή,το σχήμα,το περίγραμμά της και ταυτόχρονα συμπεραίνει αφαιρετικά την αρμονία που υπερισχύει. Το δεξί είναι,σαφώς,το ημισφαίριο του εγκεφάλου που αναγνωρίζει τους ήχους. Το ίδιο ημισφαίριο είναι υπεύθυνο για την αναγνώριση της μελωδίας. Η σχέση αυτή βρέθηκε όταν στις έρευνες που έγιναν,έπαιξαν μελωδίες σε κάθε αυτί ξεχωριστά,για να διαπιστώσουν το πώς οι μελωδίες γίνονται αντιληπτές και με ποιον τρόπο τις ανακαλεί κανείς στη μνήμη του. Βρέθηκε λοιπόν,ότι το αριστερό αυτί,που είναι ο δίαυλος επικοινωνίας με το δεξί ημισφαίριο, έχει σαφή υπεροχή έναντι του δεξιού. Έτσι λοιπόν, το δεξί ημισφαίριο υπερτερεί στην αντίληψη της μελωδίας. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το αριστερό ημισφαίριο δεν παίζει κανένα ρόλο. Ο ρόλος αυτός είναι να αναγνωρίζει τα ρυθμικά στοιχεία της μελωδίας.

Παρ' όλα αυτά η επιστήμη της νευρολογίας κάνει μια παράκαμψη και μια εξαίρεση στα όσα πιστεύει για την αντίληψη της μελωδίας από τον εγκέφαλο,αποδεικνύοντας έτσι την πολυπλοκότητα αυτής της διεργασίας από τον εγκέφαλο. Έτσι λοιπόν,οι νευρολογικές έρευνες μας δείχνουν ότι οι επαγγελματίες μουσικοί χρησιμοποιούν όχι το δεξί,αλλά το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου τους για την αντίληψη της μελωδίας. Το δεξί αυτί του μουσικού που συνδέεται με το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου,είναι επικρατέστερο. Μια εξήγηση που μπορεί να δώσει κανείς είναι ότι η επικράτηση του αριστερού ημισφαιρίου συνήθως συνοδεύεται απ' αυτό που ονομάζουμε "μουσικό ταλέντο". Με τη σειρά του το ταλέντο αυτό ενθαρρύνει την επαγγελματική εκπαίδευση. Η έρευνα όμως, μας λέει ότι αυτή δεν είναι μια ικανοποιητική εξήγηση! Ίσως λοιπόν,η επικράτηση του εγκεφαλικού ημισφαιρίου για τη μελωδία να μεταβαίνει από το δεξί στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου περισσότερο όσο κάποιος άνθρωπος εκπαιδεύεται μουσικά.

Ηλίας Σακαλάκ.

Η ΑΝΘΡΩΠΩΔΙΑ-Η ΑΝΑΘΕΣΗ

...ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ...

αποσπάσματα από το έργο " η ανθρωπωδία-η ανάθεση" του Δημήτρη Δημητριάδη

εκδόσεις ΑΓΡΑ 1986

Σου αναθέτω αυτό το έργο.

Σου το αναθέτω για όλους τους λόγους που κάνουν αυτή την ανάθεση σωτήρια ολέθρια ιδιωτική συλλογική επιβεβλημένη αυθαίρετη σοβαρή απαράδεκτη έχουσα μη έχουσα αιτία δικαιολογία προοπτική υπάρξεως από τώρα από πάντα και για πάντα.

Σου το αναθέτω για όλους τους λόγους που κάνουν αυτή την ανάθεση να είναι αυτό που είναι.

Δεν αναζήτησα εσένα.Δεν σε επέλεξα ανάμεσα σε άλλους,σε όλους τους άλλους.Οι άλλοι είναι όλοι,είναι αυτοί που είναι και αυτοί που θα είναι.Αναθέτω αυτό το έργο σ'εσένα,δεν αποκλείω όμως εκείνους.Δεν απέκλεισα κανέναν άλλον που δεν είναι εσύ.Και σε αναζήτησα.Και σε επέλεξα,χωρίς να επιλέξω εσένα.Σου αναθέτω αυτό το έργο στην τύχη αλλά από ανάγκη.Και δεν είσαι εσύ ο τυχερός. Και κανείς δεν θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να είναι πιο τυχερός από σένα.Είσαι ένας τυχαίος.Τυχάρπαστος.

Εκείνο που προείχε,ήταν η ανάθεση αυτού του έργου σε κάποιον,η ανάληψη αυτού του έγου από κάποιον.

Το έργο αυτό δεν ήθελε να περιμένει άλλο. Δεν ήθελε να εξακολουθεί να υπάρχει χωρίς να υπάρχει και μέσα στον ανθρώπινο χρόνο.Δεν ήθελε να εξακολουθεί να ζει μόνο μέσα στη δική του αφάνεια.Χρειαζόταν την εμφάνισή του και μέσα στον ανθρώπινο χώρο.

Τώρα το έργο επείγεται.Ανυπομονεί.Αποφάσισε να διατεθεί και ν' ανατεθεί.Δεν το ενδιαφέρει σε ποιον,αρκεί αυτός να διαθέσει και να αναθέσει όλη τη ζωή του,κάθε στιγμή της ζωής του στην ανάληψη αυτού του έργου...

"η χρησιμότητα της απειλής"

Ἔχουν ἀρχίσει νὰ μὲ κυκλώνουν ἐπικίνδυνα οἱ ὧρες.

Ἀκούω τὰ φυλλώματα σήμερα γίνηκαν ἀνήσυχα χορικά.

Πρέπει νὰ ζήσω τὶς ἀντίστροφες δυνάμεις.

Ὢ καρδιά μου - τρομαχτικότερη σελήνη!

υπέρ της χειμερίας αληθείας ημών το κεφάλαιο...

τα βράδια σιωπούν

τα ψέματα βρυχώνται

όλη τη μέρα

είναι ανώφελο να προσπαθώ να ξεχνάω ότι είναι χειμώνας...

η θάλασσα είναι και "μέσα μου" μα και πολύ μακριά μου κι εγώ μια νάρκη στο βυθό της...

οι ανάσες βαθαίνουν προς τα μέσα...και ό,τι διψώ κλονίζεται από αδυναμία και αναπηρίες...

αυτή η συμβατή αλληλουχία της μελαγχολίας των ήχων του αέρα, της ομίχλης των νεφών,της βροχής,με συμπαρασύρει στην ανεύρεση εκκωφαντικών ορόσημων...

χειμώνας είναι ακόμα και κρίμα που βιώνω την "αιχμαλωσία" των τόσων περιδινήσεων και ιλίγγων στις οφιοειδείς και σπειροειδείς κόγχες του...

το είχα στο μυαλό μου,πως κάποτε θα ερχόταν εκείνη η στιγμή,να μονομαχήσω με περίπλοκα "μορφώματά" του,που τα ενοχικά ανακλαστικά μου δεν τους επιτρέπουν παρεκλίσεις...

κάποιες μικρές εστίες αντίστασης σιγοκαίνε προκειμένου ν' αποδείξουν την ύπαρξη,την ημι-επάρκειά τους και την αμφιλεγόμενη και διττή λειτουργία τους...

οι χειμωνιάτικες αιχμές των σκέψεών μου κόβουν πολύ και προσλαμβάνουν χαρακτήρα "εμφιλοχωρούσης πανδημίας", με μια ταχύτητα εκκρηκτικής διάδοσης σε όλα τα κύτταρα τους εγκεφάλου μου...

ένας ιώδης πυρετός ανεβαίνει...με μια δυναμική επεκτατικότητα...και μια δραματική πομπή από "επιούσια" γκροτέσκ φαντάσματα περνά από μπροστά μου,μην πω από μέσα μου...παλεύω ν'αποτρέψω την παρέλαση τούτων των ετερόκλητων "θραυσμάτων" της φαντασίας μου...εις μάτην...

υποχρεώνομαι λοιπόν να παραβιάζω τη συνθήκη της λογικής και ώριμης σκέψης,καθώς και της ιδιοσυγκρασίας μου και να εισέλθω σε μια άβυσσο παράδοξης αναπαράστασης κάποιων αδιέξοδων αγωνιών και διλημμάτων...

ο χειμώνας με θυμώνει...στο πλέγμα του φαιού "πένθους" του,των ενθυμημάτων του,των αποσιωπήσεων,των "λιμνών" του και της ανθεκτικότητάς τους,γίνεται ακόμα πιο αλλόκοτος ο πόλεμος μαζί του,και ακόμα πιο δύσθυμη η επιθετικότήτά μου...

με σπρώχνει κάπου ανάμεσα και το "ανάμεσα" είναι κάτι που μισούσα σ'όλη μου τη ζωή και μισώ...

μου προξενεί μια νωθρότητα και μια λυρική νοσταλγία που απεχθάνομαι εξ'ίσου...

έρχεται όμως,

έρχεται πάντα σαν αξίωμα,σαν δόγμα θρησκευτικό και πρέπει να βάλω στην άκρη όλες τις συγκινήσεις μου-ευτυχώς όχι να τις θυσιάσω-και να παλέψω με τα τερατάκια του που κάνουν πατινάζ πάνω στον πάγο των αισθήσεών μου και τη διαύγειά του...

κι αυτές οι χαμηλές θερμοκρασίες,ο βαθμός "μηδέν",ο φόβος μου μήπως κρυσταλλωθούν οι ανήσυχες,γοργές,ζεστές καλοκαιρινές μου σκέψεις και δεν προλάβω να βρω τις αντιστοιχίες τους στην ψυχή μου...,σαν οπτική αναπαράσταση του άγχους που παγιδεύεται μέσα μου για μήνες και νεκρώνει τους μαλακούς ιστούς της υποθαλάσσιας φύσης μου...

και την καθηλώνει με γόμφους σ'ένα παγωμένο δέντρο...

δρομαίες ματιές,εξίσου και φαντασιοκόπες φθορίζουν αφόρητα,ωστόσο με βοηθούν με κάποιο τρόπο και με φυγαδεύουν αισίως σε μια ήπια μορφή αντιφάσεων κι εκείνες τις στιγμές κατορθώνω να τιθασεύσω τους πίδακες από τα φρέατα της απαισιοδοξίας και της μελαγχολίας μου,κατόπιν τα αμνηστεύω...

θα βγω,λέω,λίγο μου μένει ακόμα,θα βγω με τη διαδικασία της "σαμσάρα",αργά και σιγά,σαν πορεία ψυχής που αναγενάται κι απελευθερώνεται από τα δεσμά προηγούμενων πράξεών της...

σ'αυτή τη σκήτη σοβώ,επωμιζόμενη τα μαρτύρια του Ταντάλου και με το τεκμαρτόν της ίδιας υπαιτιότητος...(άλλο μαρτύριο αυτό...)

ό,τι περισσότερο μ' ενοχλεί ως φύση αδέσμευτη είναι μάλλον η σχέση "υπαλληλίας",την οποία υποχρεώνομαι να υποστώ,αναφορικά με όλες τις διαστάσεις και τις εκφάνσεις της εποχής αυτής και να πορεύομαι με όποια μορφή και λειτουργία(δυσλειτουργία),παίρνει αυτή μέσα μου και με αναγκάζει σε "σύμβαση αορίστου χρόνου"...

η ευαισθησία μου σε υπολανθάνοντα σινιάλα των φάρων που με καλούν από αυθαίρετους,οικειοποιημένους μου βράχους...,μοιραίους,όπως το χρώμα των ματιών κι αυτός ο παμπάλαιος δεσμός μου με το νερό,φορτωμένος από συμπλέγματα που δεν αδρανούν ποτέ...

η ενατένιση της απραξίας μου και το χάζεμα των αδιέξοδων "πτήσεων" μου,το υπόκωφο θρόισμα των ψιθύρων,ο άνεμος έξω που αστειεύεται,χορεύει και κάνει τούμπες και με εμπαίζει που τόσο πολύ ποθώ τη μεταμόρφωσή του σε δροσερή απόγεια αύρα,και ξέρει πως δεν πρόκειται να μου κάνει το χατίρι και το ξέρω κι εγώ...

οι εικόνες μου που τραυλίζουν σε παραληρηματικό μονόλογο...

όλα κι άλλα χίλια είναι γιατί ο χειμώνας μου θυμίζει παρελθόν και λησμονημένα συντρίμμια,μου θυμίζει το "ρόλο" και την "αποστολή" μου,να τα ταξιδέψω μαζί μου στο τώρα αλλά πάντα τα αφήνω πίσω και δικαίως έχω χριστεί με τον τίτλο της "άδοξης επιγόνου τους",καθώς δεν υπάρχει ακαταλληλότερη και αναρμοδιότερη από μένα ως προς την συνδιάλεξη και τη διαπραγμάτευση με παλιά είδωλα και αντικατοπτρισμούς...

περιμένω...

θα περιμένω...

λίγο πριν εξαντληθούν οι αντοχές μου-δεν είναι αυτές που με σώζουν άλλωστε-,θα συλλέξω όλα τα λάγνα ψιθυρίσματα για την ελάχιστη συγκομιδή "νίκης" που προσδοκώ...

είναι αδύνατο να ξέρω,μέσα σε τέτοια σύγχυση,ποιος "θεός ή δαίμων" είναι με το μέρος μου,ποιος θα με συνδράμει,ποιος θα μου δείξει δρόμο και για πού...

είμαι ένα παράδοξο πουλί ,σε μια ακρογιαλιά ένα ψυχάρι,ανάμεσα σε αφηνιασμένα κύματα...αντιφρονούν και μαινόμενον,που πετά σπασμωδικά ανάμεσα στα νύχια της χειμέριας μοίρας του...

ένα πουλι που απίστησε στον "αποδημητισμό" του...με την πιο μεγάλη άρνηση και τώρα επιρρέπει στην "ασέλγεια" της απόλαυσης της τιμωρίας του...

στη μονήρη φωλιά του χτυπά ένας παλμός σαν καταδίκη,κραταιός και αμετάβλητος,σαν νά'χει ξεφύγει από το νόμο της ζωής,της φθοράς...

στον ζωντανό και παρόντα χρόνο συνειδητοποιεί ότι δεν έχει κανένα βιολογικό δεσμό με τη χειμωνιάτικη οντότήτά του...

μα ξέρει να περιμένει με τη διαστροφή του ενστίκτου που υπόσχεται παραμύθια και παραμυθία...

γι'αυτό καταφάσκει με τόση ορμή στις δοκιμασίες,με απληστία...

να κρατήσει ζωντανό το παραμύθι του και με μια ευαίσθητη στοργή το "επωάζει",το ζεσταίνει, το περιθάλπει...

στην απέραντη νυχτερινή θάλασσα,στο γονιμοποιό στοιχείο του νερού και στην καθαρή συγκίνηση,εκείνο στο κέντρο,ένας χορευτής χωρίς χορογραφία,ένα αισθησιακό στέλεχος που φυτρώνει πάνω στις μανιασμένες και μοναχικές σελίδες μου που πάνω τους οργανώνονται μακρινές και μάταιες ίσως καλοκαιρινές παραπλανητικές ιδέες...

ΠΑΡΑΔΟΞΑ

"...Ούτε ο ίδιος ο γιος του Θεού δε γλίτωσε από το παράδοξο.Επέλεξε να γεννηθεί σε μια υποτροπική έρημο όπου δεν έιχε χιονίσει ποτέ,αλλά το χιόνι μετατράπηκε σε οικουμενικό σύμβολο των Χριστουγέννων,αφ'ότου η Ευρώπη αποφάσισε να εξευρωπαίσει τον Ιησού.Και σαν να μην έφτανε η ύβρις στο ΙΝΒΙ,η γέννησή του είναι σήμερα,τώρα η επιχείρηση η οποία αποφέρει τα πιο πολλά χρήματα στους εμπόρους που ο Ιησούς είχε εκδιώξει από το ναό.Ο Ναπολέων Βοναπάρτης,ο πιο Γάλλος από τους Γάλλους,δεν ήταν Γάλλος.Ούτε ήταν Ρώσος ο Ιωσήφ Στάλιν, ο πιο Ρώσος από τους Ρώσους. Ο πιο Γερμανός από τους Γερμανούς,ο Αδόλφος Χίτλερ,είχε γεννηθεί στην Αυστρία. Η Μαργκερίτα Σαρφάτι,η γυναίκα την οποία αγάπησε πέρα από κάθε άλλη ο αντισημίτης Μουσολίνι,ήταν Εβραία.Ο Χοσέ Κάρλος Μαριάτεγκι, ο πιο μαρξιστής από τους λατινοαμερικάνους μαρξιστές,πίστευε με θέρμη στο Θεό.Ο Τσε Γκεβάρα είχε κριθεί απολύτως ανίκανος προς υπηρεσίαν εις το στράτευμα από το στρατό της Αργεντινής.Από τα χέρια ενός γλύπτη ονόματι Αλεϊχαντίνιου,του ασχημότερου των Βραζιλιάνων,γεννήθηκαν τα ωραιότερα αριστοτεχνήματα της Βραζιλίας. Οι Βορειοαμερικανοί νέγροι,οι πιο καταπιεσμένοι,δημιούργησαν την τζαζ,την πιο ελεύθερη απ'όλες τις μουσικές. Ο Δον Κιχώτης, ο πλέον περιφερόμενος των ιπποτών,συνελήφθη στην απομόνωση μιας φυλακής...Και το αποκορύφωμα των παραδόξων, ο Δον Κιχώτης ποτέ δεν είπε την πιο ξακουσμένη φράση του.Ποτέ δεν είπε:"γαβγίζουν,Σάντσο,σημάδι ότι ιππεύουμε"..."νευρική μου φαίνεσαι",λέει ο υστερικός"σε μισώ"΄,λέει η ερωτευμένη"δε θα γίνει υποτίμηση",λέει την προηγούμενη της υποτίμησης ο Υπ.Οικονομικών."οι στρατιωτικοί σέβονται το Σύνταγμα",λέει παραμονές του πραξικοπήματος ο Υπ.ΆμυναςΣτον πόλεμό της εναντίον της επανάστασης των Σαντινίστας,η κυβάρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών συνέπιπτε,παραδόξως,με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Νικαράγουα...Και σε τελευταία ανάλυση,παράδοξα ήταν τα οδοφράγματα των Σαντινίστας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Σομόσα: τα οδοφράγματα,που έκλειναν τις οδούς,άνοιγαν δρόμους..."

ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΓΚΑΛΕΑΝΟ

" ο άνεμος θα καίει στη γη του Νείλου..."

Έχει γράψει ανεξίτηλα την ιστορία του στο τοπίο…
Νείλος…ένα όνομα ελληνικό…λένε ότι η ονομασία του προήλθε από τη σημιτική ρίζα νάχαλ, που σημαίνει κοιλάδα ή ποτάμια κοιλάδα…και κατ’επέκταση ποταμός. Το μυστήριο ήταν, τόσο για τους αρχαίους Αιγυπτίους όσο και για τους Έλληνες το πώς αυτός, ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς του κόσμου, έρρεε αντίθετα απ’ όλους τους άλλους-γνωστούς τουλάχιστον ποταμούς- δηλαδή, από το νότο προς το βορρά…
Όπως κάθε παράδοξο ή μυστικό, δυστυχώς δεν παρέμεινε άλυτο διατηρώντας τη γοητεία που μας ασκείται από κάθε μυστήριο, αλλά βρήκε τη δική του λογική, οπότε και πεζή εξήγηση…Ο Νείλος που ξέρουμε, με το Δέλτα στις εκβολές της Αιγύπτου, ουσιαστικά δεν είναι ένας ποταμός αλλά δύο…Ένα μέρος του χάνεται στα βάθη της Αβησσυνίας, απ’ όπου και ξεκινά ο Κυανούς Νείλος, ενώ ένα άλλο πολύ σημαντικό ρεύμα του, προέρχεται από τη λίμνη Ταγκανίκα, και είναι ο Λευκός Νείλος. Τα δύο ποτάμια συναντώνται στο Χαρτούμ και γίνονται ένα ως το Κάιρο, αφού διασχίσουν μια διαδρομή 6.671 χλμ. Εκεί αρχίζουν και οι λασπώδεις παραλιακές εκτάσεις με το μεγαλύτερο Δέλτα του κόσμου, στην Αν. Μεσόγειο…
Στην πορεία του προλαβαίνει να χωρίσει τη Σαχάρα στα δύο, δημιουργώντας έτσι τη Λυβική έρημο ή Αν. Σαχάρα και την αραβική έρημο.
Από τη στιγμή που θα συναντηθούν οι δύο ποταμοί, στο ορμητικό διάβα τους συμπαρασύρουν τόνους λάσπης, οι οποίοι διπλασιάζονται τα καλοκαίρια, όταν λιώνουν τα χιόνια στο Κιλιμάντζαρο στην Κεντρική Αφρική, οπότε η στάθμη του ποταμού υπερχειλίζεται με αποτέλεσμα να μη μένει χρονικό περιθώριο για ξηρασία και απορρόφηση των υδάτων στις όχθες της ερήμου…
Εξ’ αιτίας της λάσπης αυτής, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ονόμαζαν τον ποταμό Αρ ή Αούρ-Κοπτικά Ιάρος-,ή «μαύρο» από το χρώμα των μεταφερόμενων ιζημάτων κατά τις πλημμύρες. Η λάσπη είναι τόσο σκουρόχρωμη και σκοτεινή ώστε να δώσει στη γύρω περιοχή την παλιότερη ονομασία της Κεμ ή Κέμι, που σημαίνει «μαύρη» και συμβολίζει το «έρεβος». Στην Οδύσσεια του Ομήρου ο Νείλος αναφέρεται με το όνομα «ο Αίγυπτος» και η χώρα που διασχίζει «η Αίγυπτος».
Η λάσπη, λοιπόν, που ξεχειλίζει απλώνεται στη διψασμένη καλλιεργήσιμη γη και καθιστά το έδαφος ακόμα πιο γόνιμο και εύφορο, προσφέροντας ένα θεϊκό δώρο στους καλλιεργητές…Ο Νείλος χάρη σ’αυτή την μυστηριακή ιδιότητα της φύσης του, λατρευόταν ως θεός από τους αρχαίους Αιγυπτίους μιας και πίστευαν ότι πρόκειται για ένα σωτήριο δάκρυ από τα μάτια της θεάς Ίσιδας…*
Έχει τη δύναμη ν’ αλλάζει τις ζωές όλων όσοι τον συναντούν…
Στη Σαχάρα ρέει κραταιός και σκορπίζει γενναιόδωρα τα θαύματά του…Κάθε χρόνο τα νερά του ανέβαιναν και μεταμόρφωναν την έρημο…
Ο φαραώ έπρεπε να κρατήσει τις ισορροπίες, να κατευνάσει τους θεούς για να εξασφαλίσει τα δώρα του Νείλου. Κάθε φορά ήλπιζαν να εξημερώσουν τις σκοτεινές δυνάμεις του.
Άλλωστε όλος ο φυσικός κόσμος για τους Αιγύπτιους αποτελεί μια ισχυρή πηγή συμβολισμών…Στο βυθό του Νείλου ζει ένα ψάρι με το όνομα Τιτάμπια, είναι σύμβολο αναγέννησης. Κρατάει τα αυγά του μέσα στο στόμα του μέχρι την εκκόλαψή τους κι έτσι τους παρέχει την απαιτούμενη ασφάλεια…
Υπάρχει άρρηκτος δεσμός ανάμεσα στο φυσικό και το υπερφυσικό…Ακόμη κι ο ουρανός μοιάζει φτιαγμένος από νερό και ο Ήλιος αρμενίζει στον ουράνιο αυτό ωκεανό…και ο Νείλος σχηματίζει έναν μοναδικά μαγικό κόσμο…
Ο Νείλος ρέει από νότο προς βορρά, ο Ήλιος διαγράφει την τροχιά του από ανατολή προς δύση κι αυτός ο νοερός άξονας καθορίζει τον κόσμο των Αιγυπτίων…Αυτό το τοπίο δεν είναι διατεταγμένο δημιούργημα από τους θεούς…όλα έχουν τη θέση τους σε μια υπερφυσική ιστορία…
Ο φαραώ θεωρείται ως ο απεσταλμένος του πιο ισχυρού θεού στον κόσμο, του θεού Ρα(Ήλιος). Κάθε πρωί ο Ρα ανασταίνεται με μαγικό τρόπο και ξεκινά το ταξίδι του στον ουρανό μέσα στο ηλιακό του σκάφος…επιβλέπει τα καλά και τα άσχημα του τόπου…μεριμνά γι’ αυτόν…Στη φθίση της τροχιά του ενώ γέρνει προς τα νερά του Νείλου, παράλληλα ετοιμάζεται να ξεκινήσει ένα μυστηριώδες ταξίδι στον κάτω κόσμο, τον κόσμο των συμβόλων και των νεκρών…
Σ’ αυτόν τον τόπο υπάρχει και καιρός κινδύνου και αβεβαιότητας…αυτό το χάος πρέπει να κρατηθεί σε απόσταση…ο φαραώ πρέπει να φροντίσει γι’ αυτό…
Πλησιάζουν σμήνη από ιερά πουλιά…ακρίδες…50 εκατομμύρια ακρίδες με τρελές ταχύτητες…η πλημμύρα θ’ ακολουθήσει σίγουρα…
Η πλημμύρα ζωντανεύει τον κόσμο…γίνεται ένα άσυλο στην καρδιά της ερήμου, αποκαθιστά τη ζωή…Καλάμια και πάπυροι ανανεώνονται στις όχθες…οι καλλιέργειες αναπτύσσονται…ο Όσιρις είναι εκεί και τους προστατεύει…Και όταν ο Νείλος κρατάει τις υποσχέσεις του η Αίγυπτος γίνεται ξανά παράδεισος…
Δυνάμεις της τάξης και του χάους βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία…μια ισορροπία που δε θ’ αργήσει να χαθεί ξανά…και η μάστιγα θ’ αποδεκατίσει τον πληθυσμό…τα νεκροταφεία δε χωράνε τους νεκρούς…η δυσωδία του θανάτου προσελκύει τα πτωματοφάγα ζώα…
Τότε χρειάζεται να παρέμβει ο Ανούμπις, ο θεός που συνοδεύει τους νεκρούς στον κάτω κόσμο…
Ο θάνατος δεν είναι το τέλος…Αν το σώμα παραμείνει άθικτο, το πνεύμα διατηρείται ζωντανό…ταρίχευση λοιπόν…Τα εσωτερικά όργανα αφαιρούνται και διατηρούνται σε αγγεία. Όλα εκτός από την καρδιά πάνω στην οποία τοποθετείται ένα φυλαχτό μ’ έναν σκαραβαίο…Μιλάμε για έναν φαραώ…Το σώμα του αποξηραίνεται με αλάτι, πριν τυλιχτεί με επιδέσμους εκατοντάδων μέτρων…Θα χρειαστούν 70 μέρες πριν ετοιμαστεί για να περάσει την πιο σημαντική δοκιμασία…να σώσει τους ανθρώπους του από το χάος…από την απειλή λειψυδρίας άρα από την μοίρα του «θανάτου»…
Φτάνει η έσχατη δοκιμασία: το ζύγισμα της καρδιάς του φαραώ…βρισκόμαστε σε τάφο σκαμμένο 50 μέτρα κάτω από τη γη και μέσα σε βουνό…στην Αίθουσα της κρίσης…η πόρτα σφραγίζεται στην αιωνιότητα…
Η καρδιά του φαραώ θα ζυγιστεί μ’ ένα πούπουλο…,σύμβολο της τάξης και της δικαιοσύνης…Αυτές είναι οι αρχές με τις οποίες ο φαραώ θα έπρεπε να είχε κυβερνήσει το λαό του…Ο κυνοκέφαλος θεός Ανούμπις τοποθετεί την καρδιά στη ζυγαριά. Ο θεός Θωθ που παρουσιάζεται καταγράφει το αποτέλεσμα. Ο Όσιρις επιβλέπει την τελετή. Αν η καρδιά του φαραώ είναι πολύ βαριά από αμαρτίες θα εξοντωθεί από τον Άμονα, είναι ένα τέρας με κεφάλι κροκόδειλου…το φυλαχτό με το σκαραβαίο που είχε τοποθετηθεί στο στήθος του φαραώ, διασφαλίζει ότι η καρδιά του δεν θα τον προδώσει…Πράγματι…η καρδιά του είναι ελαφρύτερη από το πούπουλο…ο λαός του σώθηκε…
Ρέει ανάμεσα σε δάση, βουνά έλη και επιστρέφει στον Βορρά…Τα νερά του συντηρούν τη ζωή…Πέτρα…σκόνη…άμμος…Στις όχθες του πολιτισμοί ήκμασαν και παρήκμασαν…Χωρίς τα δώρα του δε θα είχαν χτιστεί ποτέ οι Πυραμίδες…Κι αν ακόμα τα μυστήριά του λύθηκαν κι εξηγήθηκαν εκείνος δε στερεύει ποτέ…αλλά συνεχίζει να διαμορφώνει μία από τις πιο σημαντικές ιστορίες του κόσμου…
Από πολλούς, ο Νείλος, με την απεριόριστη γονιμοποιό δύναμη, ταυτίστηκε με το Δία…

Πολλές φορές μια «τυχερή μοίρα» με «απόθεσε» κοντά στα νερά του…Αναζητούσα απαντήσεις και τότε όπως και τώρα…Αναζητούσα ερμηνείες για τη ζωή, την ευτυχία, να μάθω πώς θα μπορούσα να συμφιλιωθώ ή να ξεπεράσω το φόβο του θανάτου…
Άργησα να καταλάβω πως απαντήσεις δεν υπάρχουν…
Δυνάμεις έλκονται και απωθούνται μέσα μας και το καταστάλαγμά τους είναι, ή οφείλει να είναι η άσβεστη δίψα για ζωή…
Η περιπλάνησή μου στις ερήμους και στις όχθες του, κάθε φορά διαφορετική, είχε μια «ευγένεια» και μαζί μια αγριότητα που βρήκε την αντιστοιχία της στην ψυχή μου…
Η σημασία του Νείλου μέσα μου πήρε τη θέση της χωρίς επισημότητα…
Είδα τα πλωτά του να μετεωρίζονται…Η παρουσία του στη ζωή μου δίνει την ισορροπία και την αίσθηση του μέτρου που χρειάζομαι για να πορεύομαι…
Χωρίς αμφιβολία καμιά πια, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι υπάρχει σαν η συμπύκνωση του νοήματος της ζωής και του θανάτου…,με την έννοια της αξίας που μπορεί να σου παρέχει ένας μικρόκοσμος όπως τον έχεις ονειρευτεί…
Έχω ζήσει δειλινά ανάγλυφα κάτω από το φως του Ρα και καθώς χαμηλώνει η τροχιά του, στις όχθες του ποταμού(μου)…
Η νύχτα φανερώνεται από τη μεριά του Νείλου, με μια λεπταίσθητη μελαγχολία…ένα επαρκές δείγμα που αποτυπώνει στο μέγιστο και τη δική μου ψυχοσύνθεση…


«αχ, γλυκά του Νείλου δειλινά,
Μάγια φορτωμένα
Αχ, πώς μου’λεγε μια φοινικιά
Παραμύθια ξένα…
Έφυγες ξανά, σε περιμένω
Έλα φως μου, άιντε να χαρείς…»

Στίχοι: Εμμ. Ζάχου
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης


* σημείωση: το αξιοσημείωτο είναι ότι οι αλλαγές που παρατηρούνται στη στάθμη του ποταμού, ανάλογα με την εποχή του χρόνου, στάθηκαν αφορμή για την πρώτη προσπάθεια μέτρησης του χρόνου. Οι σοφοί Αιγύπτιοι ήταν οι πρώτοι που παρατήρησαν ότι η ανατολή του πλανήτη Σείριου σε συνδυασμό με τον ήλιο , συνέπιπτε κάθε χρόνο την ίδια ακριβώς ημερομηνία, δηλαδή στις 19 Ιουλίου, κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο, την εποχή δηλαδή που άρχιζε και η απότομη ανύψωση των νερών του Νείλου. Αυτή η μέρα καθιερώθηκε ως η πρώτη μέρα του αιγυπτιακού έτους, το οποίο, κατά σύμπτωση περιλάμβανε, όπως και σήμερα, 365 ημέρες, όση δηλαδή και η αριθμητική ανάλυση της λέξης ΝΕΙΛΟΣ : Ν:50 + Ε:5 + Ι:10 + Λ:30 + Ο:70 + Σ:100 =365.